Πολιτική συγκέντρωση της Τομεακής Επιτροπής Άρτας του ΚΚΕ

Ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων

«Ακριβώς σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας για όλα όσα έχει ανάγκη ο λαός και να μην υποσταλεί η σημαία των διεκδικήσεών του με το πρόσχημα ότι “τώρα έχουμε πόλεμο”», υπογράμμισε ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας στην πολιτική συγκέντρωση της Τομεακής Επιτροπής Άρτας του ΚΚΕ, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 14 Μάρτη το απόγευμα στην κατάμεστη αίθουσα του ξενοδοχείου «Κρόνος».
Η εκδήλωση, με θέμα «Σε έναν κόσμο που φλέγεται ο λαός θα γίνει πρωταγωνιστής με το ΚΚΕ μπροστά», ξεκίνησε με την προβολή του βίντεο που παρουσιάστηκε στην έναρξη του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, ενώ ακολούθησαν η ομιλία και συζήτηση με ερωτήσεις από τους συμμετέχοντες. Το ενδιαφέρον και η ανταπόκριση του κόσμου αποτυπώθηκαν και στα επανειλημμένα χειροκροτήματα που διέκοψαν αρκετές φορές την ομιλία.

Στην τοποθέτησή του ο Ν. Τριάντης ανέδειξε ότι το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ αποτελεί παρακαταθήκη για την πάλη που έχει μπροστά του ο λαός στις σημερινές συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών και πολεμικής κλιμάκωσης. Όπως τόνισε, το ΚΚΕ δεν έχει μόνο την τόλμη να παίρνει επαναστατικές αποφάσεις, αλλά και την τόλμη να τις εφαρμόζει στη ζωή, γιατί γνωρίζει «τι μέλλον ετοιμάζουν στους λαούς» και είναι αποφασισμένο να συμβάλει ώστε οι λαοί να αφυπνιστούν. Όπως σημείωσε, η βασική αντιπαράθεση διαμορφώνεται στο έδαφος του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Κίνας και καμία αλλαγή στην παγκόσμια πρωτοκαθεδρία δεν γίνεται αναίμακτα.

Ιδιαίτερα στάθηκε στον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα δεν σέρνεται παρά τη θέλησή της στον πόλεμο, αλλά συμμετέχει ενεργά, προσδοκώντας μερίδιο από τη νέα μοιρασιά. Σε αυτό το πλαίσιο αναφέρθηκε στην αποστολή φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, Patriot στη Σαουδική Αραβία, στη στρατιωτική βοήθεια στη Βουλγαρία, καθώς και στον ρόλο της Σούδας, του Ακτίου και του Αράξου. Για την Κύπρο ξεκαθάρισε ότι τα στρατιωτικά μέσα που έχουν σταλεί δεν προορίζονται για την προστασία του κυπριακού λαού, αλλά για την κάλυψη των βρετανικών βάσεων και των ΝΑΤΟικών υποδομών, τονίζοντας ότι η βαθύτερη εμπλοκή μετατρέπει τον λαό σε στόχο αντιποίνων.

Στάθηκε επίσης στη σύμπλευση των αστικών κομμάτων, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν είναι μόνη της, αφού ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφορες εφεδρείες του συστήματος συμφωνούν στην ουσία με την εμπλοκή της χώρας και τη στοίχιση στα συμφέροντα της αστικής τάξης. Όπως είπε, η επίκληση της «εθνικής ενότητας» αξιοποιείται για να συσκοτίσει τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου και να επιβάλει σιγή και υποταγή στον λαό.
Το εργατικό – λαϊκό κίνημα να βάλει φρένο στη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε πολεμικά κάτεργα.
Στη συζήτηση που ακολούθησε, οι ερωτήσεις των συμμετεχόντων επικεντρώθηκαν ακριβώς στην ανησυχία για τις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις, τον ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου, στο τι μπορεί να γίνει σήμερα από τους απλούς ανθρώπους ως προετοιμασία για τις εξελίξεις που έρχονται, αλλά και στο επιχείρημα ότι δήθεν η ασφάλεια της χώρας διασφαλίζεται μέσα από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Τέθηκαν επίσης ερωτήματα για το ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο σήμερα και ποιοι γίνονται στόχοι αντιποίνων.
Απαντώντας, ο Ν. Τριάντης στάθηκε στην ανάγκη οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα, ώστε κανένας να μη μένει μόνος του.

Υπογράμμισε ότι σήμερα χρειάζεται ο κόσμος να ενταχθεί και να δυναμώσει σωματεία, αγροτικούς συλλόγους, φοιτητικούς συλλόγους, φορείς αυτοαπασχολούμενων, να ισχυροποιήσει τους δεσμούς του με το εργατικό – λαϊκό κίνημα και να μην υποστείλει τη σημαία των διεκδικήσεών του με το πρόσχημα ότι «τώρα έχουμε πόλεμο». Σε αυτήν την κατεύθυνση, ανέδειξε ως πολύτιμα παραδείγματα τις μεγάλες λαϊκές και αγροτικές κινητοποιήσεις, τις απεργίες των λιμενεργατών με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», αλλά και την πανελλαδική σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη, που καλείται να απαντήσει συλλογικά στο πώς θα οργανωθεί η εργατική – λαϊκή αντεπίθεση.
Στην κατακλείδα της ομιλίας του στάθηκε ιδιαίτερα στο παράδειγμα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, ως παράδειγμα ανθρώπων της δουλειάς, μεροκαματιάρηδων, συνδικαλιστών, που δεν λύγισαν, δεν υπέγραψαν, δεν θυσιάστηκαν για έναν «πιο ανθρώπινο καπιταλισμό», αλλά για τη σοσιαλιστική επανάσταση και τον κομμουνισμό. Με αυτό το παράδειγμα, ανέδειξε τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, τη δύναμη της οργάνωσης και της πίστης στον σκοπό, λέγοντας ότι σε έναν κόσμο που φλέγεται και σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά.