Άλλες ευκαιρίες και προκλήσεις
Γράφει ο Νίκος Σόκολος
Η επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης, της κοινωνικής προόδου, της πολιτιστικής ανάπτυξης και της περιφερειακής ειρήνης , μεταξύ των ασιατικών κρατών και της Νοτιοανατολικής Ασίας, πραγματικά αποτελεί ένα από τους δυναμικούς περιφερειακούς οργανισμούς, στον κόσμο και δεν έχουν ανάγκη άλλους εταίρους, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα και τα εμπορικά λιμάνια της , ως το πιο στρατηγικό σημείο εισόδου, για τα ινδικά προϊόντα, στην Ευρωπαϊκή αγορά.
Γιατί αφενός μεν, η άνθιση που γνωρίζει η Ελλάδα, από τουρκικές επιχειρήσεις και αλυσίδες καταστημάτων, μας κάνει πιο ευάλωτους στον αθέμιτο ανταγωνισμό, αφετέρου μια άλλη τάση , αυτή που έχει σχέση με την ανάπτυξη των ινδικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα, αποτελεί μια δυναμικά εξελισσόμενη πραγματικότητα, μετά από την σημερινή συνάντηση των δύο πολιτικών ηγετών.
Και αυτό γιατί μας ξεπερνάει, μέσα από ένα σύνθετο οικονομικό και νομικό ζήτημα, το οποίο εντείνεται λόγω των διαφορετικών πλαισίων λειτουργίας και γεωπολιτικών εντάσεων με την Τουρκία, ιδιαίτερα όταν παραβιάζουν την εμπορική ηθική και τους κανόνες της ενιαίας Ευρωπαϊκής αγοράς, αλλά και τους ήδη εμπορικούς δεσμούς που υπάρχουν μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών.
Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι εμπορικοί δεσμοί, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, είναι εξαιρετικά στενοί και αλληλοεξαρτώμενοι, αποτελώντας την βάση της Ευρωπαϊκής οικονομίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο βαθμό που δεν χρειάζεται να σπάσει η διαφοροποίηση αυτών των εφοδιαστικών αλυσίδων, μέσα από την διείσδυση της Ινδίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Μπορεί η Ελλάδα να αναδεικνύεται, σε στρατηγικό εταίρο της Ινδίας στην Ευρώπη, λειτουργώντας ως γεωπολιτική και εμπορική πύλη, μέσω του διαδρόμου imec, μέσα από την συνδεσιμότητα και τις επενδύσεις, όμως δεν ενισχύει τους εμπορικούς δεσμούς μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών, ιδιαίτερα όταν η ευρωπαϊκή οικονομία παρουσιάζει σημάδια αδυναμίας, ενώ το οικονομικό κλίμα, παραμένει εύθραυστο αντιμέτωπο από παγκόσμιες αβεβαιότητες και γεωπολιτικές εντάσεις.
Σε αντίθεση, με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και με τους οικονομικούς συνασπισμούς τους, οι οποίοι εστιάζουν στην εμπορική και στην οικονομική ενοποίηση τους, αλλά και στην ανάπτυξη των ήδη ισχυρών δεσμών τους.
Σύμφωνα με τα παραπάνω και με τις οργανωτικές αστοχίες της Ινδίας, για την τεχνητή νοημοσύνη, η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει η κύρια πύλη εισόδου της Ινδίας πρός την Ευρώπη.
Ας προσπαθήσει πρώτιστα να συμβάλλει στην ενίσχυση των οικονομικών δεσμών με την Ευρώπη και μετέπειτα να ανασυγκροτηθεί για την αναβάθμιση της οικονομίας της, μέσα από την επέκταση του δικού της εμπορίου, στις Ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν να λειτουργήσει η ενιαία αγορά, και η οικονομική τους ολοκλήρωση.