Επιστολή του Δ.Σ. του συλλόγου ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΡΤΙΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Η Πλατεία έχει όνομα και το όνομα αυτής <Πλατεία Ελευθερίας>

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Κοινωνικής Αλληλεγγύης Αρτινών Γυναικών με ανακοίνωσή της αναφέρεται «στη συζήτηση που στήθηκε γύρω από το νέο γλυπτό στην Πλατεία 24ης Ιουνίου που στο στόμα όλων μας είναι το αγαπημένο μας Μονοπλιό!»

Στην ανακοίνωση μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής: «Εμείς σαν Σύλλογος, κατ’ αρχήν θα εστιάσουμε στην ψυχή της Πλατείας. Θα χορέψουμε τις φιγούρες που λέμε <στον τόπο το χορό> εκεί που στέκονται αντικριστά πιασμένοι και με τα δυο τους χέρια στο μαντήλι, οι δυο πρώτοι χορευτές του κύκλου και κάνουν με τα πόδια τους και με όλο τους το σώμα, ένα μοναδικό προσωπικό χορευτικό <κέντημα> με κινήσεις δικές τους που βγαίνουν μέσα απ’ την καρδιά! Εμείς και ο Δήμαρχος αντικριστά! Φιλικά!

Αρχικά θα επισημάνουμε ορισμένα σημεία που θα μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε σαν ελεύθεροι κάτοικοι αυτής της πόλης, ποιο όνομα θα χαρίσουμε και ποιο άγαλμα θα στήσουμε, που να ταιριάζουν στην Πλατεία, και να ευχαριστούν την ψυχή μας! Να χαίρονται τα μάτια μας και να ΑΓΑΛΛΕΤΑΙ η καρδιά μας! Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος από μια Πλατεία αν όχι την άπλα της και την ομορφιά της!;

Ερχόμαστε με ΚΛΑΔΟ ΕΙΡΗΝΗΣ να συζητήσουμε για την αγαπημένη Πλατεία των Αρτινών. Θέλοντας πρώτα να θυμηθούμε την Ιστορία της θα αφήσουμε τους ιστορικούς να μας παρουσιάσουν κάποια στιγμιότυπα από τη ζωή της… Θα ακούσουμε λόγια πικρά και λόγια πονεμένα… αλλά και γέλια και χαρές σαν τη ζωή του ανθρώπου…

Πηγή των πληροφοριών μας η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ που συγκεντρώνει ένα μεγάλο αριθμό της έρευνας που έκαναν πολλοί Αρτινοί, από το παρελθόν. Αρχίζοντας από τα εύθυμα για να πάμε στα δάκρυα, θα οδηγηθούμε αβίαστα στο όνομα και στο άγαλμα που να ταιριάζουν στην Πλατεία.

<Η πλατεία λόγω της κεντρικής θέσης της, υπήρξε στενά συνδεδεμένη με κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας της Άρτας. Το Μονοπλιό ήταν το μέρος όπου λάμβανε χώρα το αποκριάτικο έθιμο των Μπαντίδων, το οποίο είχε τις ρίζες του στην εποχή του Δεσποτάτου της Ηπείρου, όταν δεσπότης ήταν ο Κάρολος Α΄ Τόκκος (1411-1429). Οι Αρτινοί, με την άδειά του, φορούσαν προσωπίδες και χόρευαν στους δρόμους της πόλης κατά τη διάρκεια της Αποκριάς.

Όταν η Άρτα έπεσε στα χέρια των Τούρκων το 1449, οι κάτοικοι της Άρτας, με αίτημα προς τον Σουλτάνο, διατήρησαν το προνόμιο να εορτάζουν το καρναβάλι και να φοράνε προσωπίδες.>

<Στην πλατεία Μονοπωλίου γινόταν η εβδομαδιαία αγορά και οι κάτοικοι των γύρω χωριών εμπορεύονταν κυρίως είδη διατροφής όπως γιαούρτι, αβγά, γάλα, τυρί, λαχανικά, φρούτα και μέλι. Η πώληση αυτών των ειδών δεν προξενούσε ιδιαίτερη ζημιά στους εμπόρους της πόλης, οι οποίοι δε διακινούσαν ανάλογα είδη στην τοπική αγορά.

Η πλατεία αποτελούσε τόπο συνάντησης χωρικών και εμπόρων όλες τις ημέρες της εβδομάδας όπως αναφέρει και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος κατά την παραμονή του στην Άρτα, γνωρίστηκε με τους εμπόρους που συναθροίζονταν στην πλατεία και έκανε μαζί τους διάφορες εμπορικές συναλλαγές.>

<Η πλατεία κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε τόπος εκτέλεσης αιχμαλώτων και αμάχων όπως μαρτυρούν και οι ακέφαλοι σκελετοί που βρέθηκαν στις ανασκαφές, δίπλα από το ναό της Κασσωπίτρας ….

Μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης του 1821, η καχυποψία και οι βιαιότητες των Τούρκων απέναντι στους Αρτινούς αυξήθηκαν, ενώ οι εκτελέσεις ανάγκασαν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να εγκαταλείψει την πόλη και να αναζητήσει αλλού ένα πιο ασφαλές καταφύγιο.>

<Η πλατεία Μονοπωλίου υπήρξε πιθανόν και ο τόπος εκτέλεσης των Ελλήνων και Φιλελλήνων αιχμαλώτων της Μάχης του Πέτα, διότι σύμφωνα με τον Σεραφείμ Ξενόπουλο, δίπλα από την πλατεία υπήρχε ένα νεκροταφείο όπου είχαν θαφτεί πολλοί αγωνιστές από το Πέτα: «Εν τώ νεκροταφείω του Ναού τούτου της Κασσιόπης κείνται πολλοί των αγωνιστών του έτους 1821–23, και Αρταίων καρατομηθέντων, σκολοπισθέντων και απαγχονισθέντων, μάλιστα Πετανιτών. (Σεραφείμ Ξενόπουλος, Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884)>

<Στις 24 Ιουνίου 1881, ημέρα απελευθέρωσης της πόλης, πλήθος πολιτών είχε εξέλθει στους δρόμους για να υποδεχτεί τον ελληνικό στρατό. Η επίσημη υποδοχή έλαβε χώρα στο ύψος του ναού των Αγίων Θεοδώρων με το στήσιμο αψίδας, και στις 4 το απόγευμα κατέφθασε ο αξιωματικός Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος ενώπιον του μητροπολίτη Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλου, ανακοίνωσε την κατάληψη της Άρτας.

Το δημοτικό συμβούλιο, για να τιμήσει αυτή τη σημαντική στιγμή για την πόλη της Άρτας, έλαβε την απόφαση να μετονομαστεί η πλατεία Μονοπωλίου σε πλατεία Ελευθερίας.>

Από το Παρελθόν… στο Παρόν
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και του Εμφυλίου σπαραγμού στα μέσα της δεκαετίας του ’50 στήθηκε στο κέντρο της Πλατείας μία όρθια Αναθηματική πλάκα με ανάγλυφη μια γυναικεία φιγούρα με ποδήρη χιτώνα που κρατάει δάδα στο χέρι.

Μπροστά στο Μνημείο αυτό στις εθνικές εορτές γινόταν η Έπαρση της Ελληνικής Σημαίας και η Μουσική Μπάντα παιάνιζε τον Εθνικό Ύμνο. Ακολουθούσε η Κατάθεση των Στεφάνων αποδίδοντας τιμές στους ήρωες που έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα, και άρχιζε η Παρέλαση των μαθητών και του Στρατού.

Εκεί ήταν και η θέση των Επισήμων καθώς τελείωνε η Δοξολογία στον κεντρικό Μητροπολιτικό Ναό της Άρτας που ήταν τότε η Αγία Σοφία (μην κλαις κυρά μου Αγιασοφιά, τα περασμένα μεγαλεία σου, κοινή η μοίρα σε Θεούς κι ανθρώπους, να ξεχνούν τον ευεργέτη τους αυτοί που κάποτε ευεργετήθηκαν στη μεγάλη τους ανάγκη).

Και σαν πέρασαν κάποια χρόνια, ένας Δήμαρχος αποφάσισε ότι το Μνημείο ταιριάζει καλύτερα πάνω από τα δημόσια ουρητήρια στο κάτω μέρος της Πλατείας Σκουφά, ίσως για να μην το βλέπει το κακό μάτι…

Αλλά οι νεκροί δεν είχαν βρει ακόμα την ανάπαυσή τους, γιατί ακολούθησε εκταφή των οστών από το ισοπεδωμένο νεκροταφείο της Κασσορίτρας, όταν σήκωσαν τα κόκαλα των ηρώων από τον τόπο του μαρτυρίου τους για να κάνουν <δημοτικά έργα>…

Αλήθεια, τι παθαίνουν τα κόκαλα όταν μπαίνουν όλα μαζί τσουβαλιαστά σαν τα κάρβουνα σε ένα λάκκο κάπου αλλού!; Τα οστά δεν θα πάθουν προφανώς τίποτε χειρότερο, αλλά εμείς που τα ξεθάβουμε και τα ξεχνάμε μέσα (;) σε απομακρυσμένα μνημεία, εμείς παθαίνουμε τις συνέπειες της Λήθης που μάς κατεβάζουν στα σκοτάδια του ιστορικού αφανισμού!

Ζούμε σαν να μη μάς χρειάζονται πια οι μαρτυρίες του αίματος που πότισε τα χώματα της Πλατείας Μονοπωλείου, για να βλαστήσει το δέντρο της Ελευθερίας στην Άρτα!

Τίποτε πια δεν θέλουμε να μάς θυμίζει τα βάσανα αυτών που έζησαν στη σκλαβιά, αλλά είχαν το σθένος να μάς παραδώσουν ζωντανό τον ΑΝΘΡΩΠΟ που ανάστησαν μέσα τους.

Σήμερα ένας πέπλος σκεπάζει την Ιστορία στο νου μας και μια θολούρα στο μυαλό τα πάει όλα πίσω, σαν να συνέβησαν τα πάντα στην προϊστορική εποχή!

Και επειδή χάθηκε το νήμα της Ιστορίας μας, βρίσκουν την ευκαιρία κάποιοι να στήσουν στο βάθρο της καρδιάς μας, στην πιο Ιστορική Πλατεία της Άρτας, στο δικό μας Μονοπλιό, ένα γλυπτό με το όνομα παρμένο από την Αγία Μυθολογία μας, αλλά που μοιάζει με φάρσα κάποιου Δαίμονα ζηλόφθονου της ιστορικής μας Μνήμης. Δεν είναι αυτός ο Πήγασος που ξέρουμε εμείς!

Ο δικός μας Πήγασος πετάει!
Κάποιοι πειραματίζονται με γονιδιακές αναμείξεις μυθολογικών πλασμάτων για να μάς μπολιάσουν τον νου με μια γενετικά τροποποιημένη μυθολογία, που κάθεται στη Γη αντί να πετάει στον Ουρανό!

Ελπίζουμε ότι η αύρα της Πλατείας μας που πλανιέται πάνω από την πόλη μας και παλεύει να ζωντανέψει τη μνήμη που δικαιωματικά τής αξίζει, ΔΕΝ θα μας αφήσει να κατρακυλήσουμε στα βάραθρα της πολιτιστικής μνήμης! Οι άνθρωποι διψάνε για την αλήθεια, για τη γνώση της δικής τους Ιστορίας, για να ελευθερωθούν από τα σκοτάδια που σκλαβώνουν ψυχή και σώμα!

Οι εκτελεστές του έργου σκέφτονται αλλιώς: μετράνε την Ιστορία με τα βραβεία του καλλιτέχνη και την Αναψυχή του ανθρώπου με τα ευρώ! Γιατί κάνουν αυτό το λάθος!;

Πότε θα καταλάβουν οι Αιρετοί μας Άρχοντες ότι ΔΕΝ είναι Αφεντικά και δεν έχουν εντολή να κάνουν ό,τι θέλουν από τη θέση που τούς έβαλαν οι δημότες;; Πότε θα μάθουν να είναι ηγέτες αληθινοί, να σκέπτονται και να αναδεικνύουν αυτό που είναι καλό για τους συμπολίτες τους!;

Αλλά πρέπει και ο πολίτης να μην εφησυχάζει και να ενδιαφέρεται για όσα γίνονται στην πόλη και αφορούν τη ζωή του και το μέλλον των παιδιών του. Είναι κυρίως δική μας η ευθύνη για τον έλεγχο, γιατί πρέπει έγκαιρα να παρεμβαίνουμε και να προλαβαίνουμε τα στραβά. Ας μην τούς αφήνουμε αβοήθητους. Άνθρωποι είναι και οι Δήμαρχοι και μπορεί να κάνουν λάθη.
ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Η μόνη σωτηρία είναι να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και οι δύο πλευρές χωρίς φόβο και πάθος, για να πάμε μπροστά. Υπάρχει μια ωραία λέξη που λέγεται <ΣΥΓΓΝΩΜΗ> και αναδεικνύει την Αλήθεια που μάς ελευθερώνει από φόβους και ενοχές, και μάς δίνει την ευκαιρία όχι μόνο να κάνουμε το καλύτερο, αλλά να γίνουμε εμείς οι ίδιοι καλύτεροι.

Ένας Πήγασος που κάθεται στα πίσω του πόδια, δεν είναι το σύμβολο αυτής της Πλατείας. Δεν μάς εκφράζει. Δεν μάς χαρίζει γνώση και ομορφιά! Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό ΑΓΑΛΜΑ που να ανασταίνει την ψυχή της Πλατείας και να εμπνέει στις δικές μας ψυχές αλλά και στων παιδιών μας τα μεγάλα ιδανικά αυτών που πάνε τον κόσμο μπροστά. Αυτών που θυσίασαν και θυσιάζουν τη ζωή τους για την Πατρίδα, για την Κοινωνία, για τον Σημερινό Άνθρωπο και για τον Μελλοντικό που θα φέρουμε στη ζωή!

Να μάς ζήσει, Δήμαρχε η Αναγεννημένη Πλατεία Ελευθερίας! Σου ευχόμαστε να κάνεις Εγκαίνια και Αποκαλυπτήρια αλλά σε ένα Ωραίο Γλυπτό που θα το χαίρονται τα μάτια μας και θα είναι πνευματική τροφή που μας λείπει σήμερα περισσότερο από ποτέ!

Ο Σκύλος με κεφάλι αλόγου που έστησαν στην Πλατεία έφερε από την αρχή ένταση και εκνευρισμό, που ακόμη και τα σκυλιά άρχισαν να γαυγίζουν! Χορτάσαμε από τους εθνικούς διχασμούς. Θέλουμε ειρήνη!

Σκέφτηκες αν η Εκκλησία μας θα ευλογήσει τα Εγκαίνια!; Άς μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος δεν παίζει με την πίστη του! Ούτε δέχεται <ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ ΚΑΙ ΑΛΙΒΑΝΙΣΤΟ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ> στην κεντρική του Πλατεία!

Έχουμε δύο Μνημεία έτοιμα: Α) Το προηγούμενο Μνημείο της Ελευθερίας, και Β) Την Προτομή του Μακρυγιάννη στο Ρολόι! Και τα δύο απολύτως ταιριαστά!! ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ!

Δεν ήταν χρυσή ευκαιρία το Αλογόσκυλο. Μια καλλιτεχνική τρικλοποδιά είναι για όλους μας. Σκέψου καλύτερα και μην ψάχνεις για δικαιολογίες. Άλλαξε γνώμη και ζήτα συγγνώμη από τους Αρτινούς. Σε θέλουν ακόμα για Δήμαρχο, αλλά να μην υποκύπτεις σε κάποιες κατασκευαστικές Εταιρείες που χωρίς ΠΕΡΙΣΚΕΨΙΝ, χωρίς ΑΙΔΩ… αποφασίζουν γι’ αυτά που θα βλέπουμε μια ζωή Εμείς και τα Παιδιά μας, και οι Επισκέπτες αυτής της πόλης!

Όσο για τον λεγόμενο <Πήγασο>, κάπου θα βρούμε να τον βολέψουμε. Και μήπως στο Παραποτάμιο Πάρκο θα είναι καλύτερα και για ‘κείνον και για μάς, γιατί εδώ μαζεύει όλα τα αδέσποτα που γαυγίζουν και κοπρίζουν στα πεζοδρόμια».

*Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου, έγραψα εγώ η ελάχιστη, Βασιλική Γκολομάζου.