Γράφει ο Γιώργος Πριόβολος*
Η τραγική απώλεια της καθηγήτριας Αγγλικών, η οποία οδηγήθηκε στο τέλος μετά από έναν αδιάκοπο, εξευτελιστικό πόλεμο bullying μέσα στην ίδια της την τάξη, δεν είναι απλώς μια «θλιβερή είδηση». Είναι η τελική απόδειξη της ηθικής χρεοκοπίας ενός συστήματος που άφησε μια λειτουργό απροστάτευτη στα νύχια της εφηβικής ασυδοσίας. Όταν ένας εκπαιδευτικός «σβήνει» ψυχικά και σωματικά από τη συμπεριφορά των μαθητών του, οι ηθικοί αυτουργοί δεν κάθονται μόνο στα θρανία. Κάθονται σε σαλόνια, σε γραφεία συλλόγων και σε υπουργικές καρέκλες.
-Η Συνενοχή της Οικογένειας και η Παραίτηση των Γονέων
Η πρώτη και κύρια ευθύνη βαραίνει την οικογένεια. Ζούμε στην εποχή του «δικαιωματισμού χωρίς υποχρεώσεις», όπου η σύγχρονη οικογένεια έχει καταντήσει καταφύγιο ατιμωρησίας.
Η Παθογένεια του «Κανάκαρη»: Γονείς που βλέπουν το παιδί τους ως «ιερή αγελάδα», αρνούμενοι να δεχτούν ότι το σπλάχνο τους μπορεί να είναι θύτης. Αντί για παιδαγωγική καθοδήγηση, προσφέρουν στους καθηγητές απειλές και εξώδικα.
Η Απουσία Ορίων: Η καθηγήτρια των Αγγλικών δεν πέθανε μόνο από το bullying των παιδιών, αλλά από την πλήρη απουσία ορίων που οι γονείς παρέλειψαν να θέσουν στο σπίτι, δημιουργώντας άτομα χωρίς κανένα ηθικό φίλτρο.
-Σύλλογοι Γονέων. Δημόσιες Σχέσεις πάνω από Ανθρώπινες Ζωές
Είναι εξοργιστική η στάση πολλών Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων που, μπροστά στον φόβο της «δυσφήμισης» του σχολείου, επιλέγουν τη συγκάλυψη. Αντί να είναι το ανάχωμα στην παραβατικότητα, λειτουργούν συχνά ως μηχανισμοί προστασίας των «δικών μας παιδιών». Η σιωπή των συλλογικών οργάνων μπροστά στο μαρτύριο μιας εκπαιδευτικού είναι η πιο σκοτεινή μορφή συνενοχής.
-Η Διάβρωση της Πρωτοβάθμιας – Το Κακό Ριζώνει στο Δημοτικό
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η κουλτούρα της ασυδοσίας εξαπλώνεται πλέον με γεωμετρική πρόοδο και στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Δάσκαλοι και δασκάλες γίνονται δέκτες επιθετικών συμπεριφορών από παιδιά οκτώ και δέκα ετών, τα οποία επαναλαμβάνουν στο σχολείο το μοντέλο «παντοδυναμίας» που τους επιτρέπεται στο σπίτι. Όταν η πολιτεία επιτρέπει στον μαθητή του Δημοτικού να αμφισβητεί την αυθεντία του δασκάλου χωρίς καμία επίπτωση, ουσιαστικά εκπαιδεύει τον μελλοντικό θύτη της αυριανής καθηγήτριας.
-Νομοθεσία. Ο «Αφοπλισμός» του Εκπαιδευτικού
Το κράτος έχει μετατρέψει τα σχολεία σε αποθήκες ψυχών όπου ο εκπαιδευτικός είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.
Απουσία Αυστηρότητας: Η κατάργηση ουσιαστικών ποινών και η δαιμονοποίηση της πειθαρχίας έχουν καταστήσει τους κανόνες ένα «ανέκδοτο».
Νομική Ακάλυπτη Θέση: Η πολιτεία άφησε την καθηγήτρια μόνη της να παλεύει με θηρία, χωρίς ένα νομικό πλαίσιο που να τιμωρεί άμεσα και παραδειγματικά τη λεκτική και ψυχολογική βία.
-ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ
Ο θάνατος αυτής της γυναίκας πρέπει να γίνει το ορόσημο για μια βίαιη αλλαγή. Η παραβατικότητα εντός του σχολείου πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια αυστηρότητα που αντιμετωπίζεται στον ποινικό κώδικα, και οι γονείς πρέπει να λογοδοτούν νομικά και οικονομικά για τις πράξεις των ανηλίκων τους.
Η καθηγήτρια των Αγγλικών δεν ηττήθηκε από τους μαθητές της. Ηττήθηκε από την αδιαφορία ενός ολόκληρου συστήματος που αρνείται να επιβάλει τον νόμο, φοβούμενο μην ταράξει την «ηρεμία» της μετριότητας. Η αυστηρότητα δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας.
Είναι η μόνη εγγύηση για την προστασία του πολιτισμού μας. Ποτέ ξανά.
ΟΤΑΝ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΒΗΝΕΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ….
*Ο Γιώργος Πριόβολος είναι οικονομολόγος -διδάκτωρ Κοινωνικών επιστημών