Γράφει ο Βασίλης Ιωάννου
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι οδικοί άξονες που κατασκευάστηκαν τα τελευταία χρόνια ( Εγνατία, Ιόνια, Αμβρακία) αποτέλεσαν καταλυτικό παράγοντα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Ηπείρου, μειώνοντας χρόνους και αποστάσεις και διευκολύνοντας την πρόσβαση.
Όλες πλέον οι πρωτεύουσες και οι νομοί της Ηπείρου έχουν άμεση πρόσβαση στους αυτοκινητοδρόμους και συνδέονται μεταξύ τους με ένα σύγχρονο και ασφαλές οδικό δίκτυο.
Όλες, πλην της Πρέβεζας, η οποία συνεχίζει να παραμένει συγκοινωνιακά απομονωμένη από την υπόλοιπη Ήπειρο, σε πείσμα όλων όσοι προσδοκούσαν σε μια ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη.
Η Πρέβεζα και ολόκληρη η παραλιακή ζώνη, η Λευκάδα, η Βόνιτσα, μαζί και το διεθνές αεροδρόμιο του Ακτίου, μπορεί τα τελευταία χρόνια να βελτίωσαν ως ένα βαθμό την προσβασιμότητα τους μέσω της “Αμβρακίας Οδού”, όμως η επικοινωνία με Γιάννενα, Άρτα και Ηγουμενίτσα και κατά συνέπεια και όλη τη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια διεξάγεται ακόμη με ένα απαρχαιωμένο και τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο, το οποίο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους οδικής ασφάλειας.
Κι αυτό το πρόβλημα ασφαλώς και δεν αφορά μόνο τους κατοίκους της Πρέβεζας και της Λευκάδας, όπως λαθεμένα κάποιοι θεωρούν, αλλά όλους τους Ηπειρώτες και πολύ περισσότερο τους επισκέπτες, που κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο θέλουν να επισκεφθούν την περιοχή.
Η εθνική οδός Πρέβεζας -Ηγουμενίτσας, ένας δρόμος με προδιαγραφές του ’60, θυμίζει, ιδιαίτερα τα τελευταία 2-3 χρόνια, βομβαρδισμένο τοπίο.
Η αυξημένη κίνηση λόγω “Αμβρακίας” , ιδιαίτερα από βαριά οχήματα, το κατεστραμμένο οδόστρωμα και οι πολλές λακκούβες- παγίδες, ο ανεπαρκής φωτισμός και οι ελλιπείς σημάνσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα αυξημένης επικινδυνότητας.
Οι μόνες παρεμβάσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στο συγκεκριμένο δρόμο από την Περιφέρεια Ηπείρου, περιορίζονται στους κυκλικούς κόμβους (roundabouts), ορισμένοι εκ των οποίων έχουν και λάθος σχεδιασμό και σε λιγοστές ασφαλτοστρώσεις.
Τα ίδια προβλήματα και στο άλλο εθνικό δίκτυο Πρέβεζας- Φιλιππιάδας, για το οποίο οι πολίτες επί δεκαετίες ακούνε υποσχέσεις για ριζική βελτίωσή του, οι οποίες μέχρι σήμερα έχουν μείνει στα λόγια.
Εδώ και 2 δεκαετίες εκπονούνται μελέτες, οι οποίες δε λένε ποτέ να τελειώσουν, επιβεβαιώνοντας το γνωστό: “όποιος δε θέλει να ζυμώσει, όλη τη μέρα κοσκινίζει”…
Το αποτέλεσμα είναι, η κυκλοφορία και σ’ αυτόν τον δρόμο να αποτελεί για τους οδηγούς ένα μεγάλο μαρτύριο.
Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που στο συγκεκριμένο οδικό δίκτυο εκτελούνται και τα έργα για τον αγωγό ύδρευσης, η κατάσταση είναι επιεικώς απαράδεκτη.
Αν κάτι δεν αλλάξει ριζικά τότε τη θερινή σεζόν θα δημιουργηθεί κυκλοφοριακό κομφούζιο, με τις ουρές των οχημάτων να φτάνουν σε πολλά χιλιόμετρα…
Στο τι πρέπει να γίνει ΟΛΟΙ συμφωνούν.
Η περιοχή δε μπορεί πλέον να εξυπηρετείται από το υπάρχον οδικό δίκτυο, το οποίο απαιτεί ΑΜΕΣΗ και ΡΙΖΙΚΗ αναβάθμιση.
Το πώς αυτό θα επιτευχθεί είναι επίσης αυτονόητο.
Οι τοπικοί φορείς και οι πολίτες ολόκληρης της Ηπείρου οφείλουν και πρέπει να δημιουργήσουν ένα ισχυρό μέτωπο διεκδίκησης.
Ας πάρουν κάποιοι την πρωτοβουλία για να υπάρξει συντονισμός και κινητοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση.
Και επειδή από τους φορείς της Πρέβεζας, δεν διατηρώ πλέον καμιά ελπίδα ότι θα το πράξουν, θα πρότεινα μια τέτοια πρωτοβουλία να την αναλάβει η ΠΕΔ Ηπείρου.
Άλλωστε το συγκεκριμένο οδικό δίκτυο αφορά εξ ίσου, τους Γιαννιώτες, τους Αρτινούς, του Θεσπρωτούς , τους Πρεβεζάνους, αλλά και τους Κερκυραίους, τους Λευκαδίτες, ακόμη και τους Αιτωλοακαρνάνες.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μπορούν να διεκδικήσουν και να πετύχουν τον κοινό στόχο!!!