Θεέ μου τι σου κάναμε ;

Γράφει ο Πάρις Ν. Κονιτσιώτης

Η φράση του Γιάννη Μπέζου «οι ‘Ελληνες προτιμούν να γράφουν παρά να διαβάζουν » ενεργοποίησε τη δεδομένη στιγμή το ομώνυμο αισθητήριο, κι από την άλλη τα ερεθίσματα παραέγιναν πολλά, για να μείνω απαθής.
Είναι και η μελαγχολία για τον χρόνο που έφυγε με τη φριχτή διαπίστωση ότι δεν γίνεται να σταματήσει με τίποτε, μαζί με το αντίθετο συναίσθημα της βαθιάς προσμονής για το αύριο. Από τη μια δεν θέλουμε να κυλάει ο χρόνος κι από την άλλη πότε νάρθει το τέλος του μήνα για το μισθό, την επόμενη γιορτή, το επόμενο γλέντι, το προγραμματισμένο ταξίδι, το τέλος του χειμώνα, το Πάσχα, το καλοκαίρι …
Αν δεν έκανε ποδαρικό κι αυτή η χρονιά ! Με τα τρακτέρ παρατεταγμένα « οργώνουμε» την Ελλάδα για να πάμε κάπου, η τραγωδία με τα παιδιά που κάηκαν στην Ελβετία μας αναστάτωσε,η κινηματογραφική απαγωγή Μαδούρο μας εξέπληξε, η ειρήνη στην Ουκρανία απομακρύνεται και τα σύννεφα στην Ευρώπη πυκνώνουν, νέκρωσε το FIR Αθηνών και ταλαιπωρήθηκαν οι ταξιδιώτες, πέθανε κι ο Παπαδάκης …

Έλα όμως που όλα αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα αφότου μπήκε στη ζωή μας η τεχνητή νοημοσύνη!!! Τώρα όμως κάνει την εμφάνισή του και ο Νόμος του Ισχυρού. Όλα στο βωμό του κέρδους. ΄Ηταν κι εκείνος ο ξαφνικός και γεμάτος ερωτηματικά ερχομός του covid που άλλαξε τα πάντα. Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει τίποτε.
Ο Έλον Μάσκ σχεδιάζει το 2026 – θετικό ;- μαζική παραγωγή εγκεφαλικών εμφυτευμάτων, που επιτρέπουν σε άτομα με σοβαρή παράλυση να χειρίζονται ψηφιακά εργαλεία μέσω της σκέψης, δημιουργώντας ελπίδες εφαρμογής της τεχνολογίας και σε άλλους τομείς.
Αν διαβάσετε τι προβλέπει μια τραπεζο-οικονομική ιστοσελίδα από ένα παγκόσμιο τρόμο που προκύπτουν από τα γεγονότα της Βενεζουέλας …θα χάσετε τον ύπνο σας. Ας ευχηθούμε να μην αποτελέσουν ντόμινο για μεγαλύτερες εκπλήξεις, αν και οι δηλώσεις για την Γροιλανδία και η εκρηκτική κατάσταση στο Ιράν παραπέμπουν στο αντίθετο.
Ο κόσμος αγρίεψε κι ο διπλανός σε κοιτάζει σαν πεινασμένο τσακάλι, ο πλανήτης σπαράσσεται από πολέμους και επιλεκτικούς ανελέητους βομβαρδισμούς με χιλιάδες « παράπλευρα θύματα », κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου και νοιώθεις ότι στο επόμενο χτύπημα …δεν θα είναι ο γαλατάς.

Κάθε χρονιά που φεύγει, κάτι που ξέραμε χρόνια πεθαίνει, σβήνει κι εμφανίζεται ένα καινούργιο στη θέση του, που δήθεν υπαγορεύεται από την εξέλιξη και την τεχνητή νοημοσύνη.
Όλα ρευστά με απρόσμενη κατάληξη.
Ως προηγμένο είδος είχαμε ενστερνισθεί το Διεθνές Δίκαιο – η διαφορά από τη ζούγκλα- και την αντιμετώπιση των κρίσεων με τη διπλωματία. « Αντί γι’ αυτήν βλέπουμε να κυριαρχούν οι αυτοσχεδιασμοί, το δίκαιον του ισχυρού και οι προσωπικές συμπάθειες ».

Κι ενώ « είχαμε συνηθίσει να σεβόμαστε τους Διεθνείς Οργανισμούς παρακολουθούμε την πλήρη απαξίωσή τους ».
Όταν διαβάζουμε ότι ο πλανητάρχης αμφισβητεί Συμμαχίες πολλών ετών, το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής και ότι προτίθεται να αναλάβει η Αμερική τη διακυβέρνηση άλλων χωρών, γεμίζουμε ανασφάλειες και αισθανόμαστε τις αντιξοότητες της καθημερινότητας να ξεφυτρώνουν όπως τα μανιτάρια το χειμώνα.
Επίσης κατά τον πλανητάρχη η άθληση είναι σπατάλη της αποθηκευμένης ενέργειας που έχουμε- μόνο ένας περίπατος μας έμεινε-, γι αυτό ο ίδιος δεν αθλείται, οπότε δεν μας πέφτει λόγος…
Στα δικά μας τα γεγονότα προκαλούν κλαυσίγελο.
Μάθαμε για « το δικαίωμα της σιωπής » του ανακρινόμενου, το παραχωρεί λέει ο νόμος, οπότε εν προκειμένω,είναι προτιμότερο να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση με ιλαρό περιεχόμενο.
« Μποτιλιαρισμένος στη βροχή, τι ωραία θα ήταν να είχα πιάσει το τζόκερ και να απολάμβανα ένα φραπέ σε κάποιο βοσκοτόπι» έγραφε ο Νεόκοπος στα ΝΕΑ προκαλώντας γλυκόπικρα μειδιάματα.
Κι ενώ ένα μήνα τώρα, άνθρωποι πεζοί και εποχούμενοι ταλαιπωρούνται στους δρόμους, αφού αποτυπώσαμε όλους τους τύπους των τρακτέρ, ανελέητο είναι το ερώτημα του ίδιου δημοσιογράφου « αλήθεια η αστυνομία γιατί κλείνει τους δρόμους ; Τι αιτήματα έχει ; ».

Αυτή η αντιφατική καθημερινότητα με τις τραγικότητες και τις ιλαρότητες δεν σας προβληματίζουν για το τι θα βιώσουν οι επόμενες γενιές ; Ίσως ανακαλύψουν έναν καινούργιο πλανήτη να μετοικήσουν, ενώ για μας που βιώνουμε το σήμερα, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: δεν μας αφήνουν να ζήσουμε ήρεμα κι απλά.
Ένας Γάλλος ποιητής ο Πώλ Βαλερί έγραψε ότι « η πολιτική είναι η τέχνη του να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ανακατεύονται με ό,τι τους αφορά » και το έργο δεν χρειάζεται reunion,το βλέπουμε συνέχεια από μικρά παιδιά.
Θα έγραφα περισσότερα, αλλά φοβάμαι μήπως γίνω κουραστικός, άλλωστε ποιος κάθεται – εκτός από τα πρωτοσέλιδα και τις επικεφαλίδες- να διαβάσει άρθρα σήμερα ;
Από στατιστικές ένας στους τρείς Έλληνες δεν διαβάζει κανένα βιβλίο!
Αφήνουν χρονικό περιθώριο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η τηλεόραση …

Για να το κάνεις όταν έχεις τη διάθεση και το χρόνο,προετοιμάζεις το μέσα σου για το πέλαγος και τη διαφορετικότητα των γνώσεων που απλώνεται μπροστά σου, βάζεις ένα ποτήρι λευκό κρασί, αφήνεσαι και νοιώθεις ότι « είναι σαν να παίρνεις την μεγάλη ανάσα πριν το μακροβούτι »…
Κλείνοντας ας κρατήσουμε αυτό που είπε ο Μαχάτμα Γκάντι : « πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα », με την ευχή να μην συμβεί – έτσι όπως τρέχουν τα γεγονότα –κάτι καινούργιο μέχρι τη δημοσίευση του άρθρου…
Υ.Γ. Τον τίτλο δανείστηκα από την ομώνυμη Γαλλική ταινία που έσπασε ταμεία την προηγούμενη δεκαετία.
Άρτα 09/01/26