Στην σκιά του συμφώνου της Μέκκας

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Η βουλή των αντιπροσώπων της Λιβύης, ενέκρινε ομόφωνα την θαλάσσια συμφωνία με την Τουρκία, ανατρέποντας την προηγούμενη απόφαση, του 2020, που επέβαλε μποϊκοτάζ, στις σχέσεις με την Άγκυρα.

Όπως κατανούμε η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί, μια σημαντική μεταστροφή, της πολιτικής στάσης του Ανατολικού στρατοπέδου της Λιβύης, απέναντι στην Τουρκική πλευρά, ενώ για την Ελλαδα, φαίνεται να είναι σημαντικό πλήγμα, για την Ελληνική στρατηγική στην περιοχή, καθώς η Τουρκία, καταφέρνει να «κλειδώσει», γεωπολιτικά το μνημόνιο, σε ολόκληρη την Λυβική επικράτεια, μετατρέποντας μια διμερή αυθαιρεσία, σε επίσημη κρατική γραμμή της Λιβύης.

Ακόμα αυτό μπορεί να σημαίνει, ότι δεν πρέπει να έχεις καμία εμπιστοσύνη, στις αρχές ενός μουσουλμανικού κράτους, που έχει κοινές αξίες, κοινές πεποιθήσεις, πρακτικές και τάσεις, με το Ισλάμ, με τον ίδιο τον μουσουλμανικό κόσμο, που καθοδηγείται από κοινά στοιχεία, και νοοτροπίες, που διαμορφώνονται από την θρησκεία του Ισλάμ, την ιστορία, και τις κοινωνικές του δομές.

Πέρα από όλα αυτά, μπορούμε επίσης να διακρίνουμε τους στενούς δεσμούς της Τουρκίας με την Λιβύη, οι οποίοι αποτελούν, τους βασικούς πυλώνες της συνεργασίας τους, όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα, αλλά και με την στρατιωτική υποστήριξη.

Όμως το ερώτημα που τίθεται τώρα, μετά από την πρόσφατη επικύρωση, του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου, από το κοινοβούλιο, της Ανατολικής Λιβύης, είναι αν μετά την στρατηγική επαναπροσέγγιση της Τουρκίας, με την Αίγυπτο, έχουν προχωρήσει σε θεαματική εξομάλυνση, και εμβάθυνση των σχέσεων τους, ώστε η Αίγυπτος να ακολουθήσει την στάση της Λιβύης, επηρεάζοντας ολόκληρο το γεωπολιτικό περιβάλλον, της Ανατολικής Μεσογείου.

Ιδιαίτερα, όταν η Τουρκία επιχειρεί, να βρεθεί στο κέντρο των διεργασιών εκείνων, που διαμορφώνουν, τον μουσουλμανικό κόσμο του αύριο. Μια και αποκαθιστά τις σχέσεις, με μουσουλμανικά κράτη, τα οποία μέχρι πρόσφατα, συμμετείχαν σε σχήματα που λειτουργούσαν, ως αντίβαρο, στην περιφερειακή της πολιτική.

Ιδιαίτερα, με το αν η Άγκυρα, θα καταφέρει να μετατρέψει, ένα εκτεταμένο δίκτυο, πολιτικών, οικονομικών, και αμυντικών σχεσεων, σε πραγματικό πολλαπλασιαστή ισχύος, κάτω από την ομπρέλα, της ενίσχυσης της Ισλαμικής αλληλεγγύης, και της συνεργασίας, μεταξύ των κρατών-μελών τους.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στο προσκήνιο φέρνουν και τα όρια του Τουρκικού ρόλου, στην συμμαχία της Μέκκας, με την Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, να συμβάλλουν στην αμυντική συμμαχία, με στόχο να οικοδομήσουν την σταθερότητα, μέσω των ίδιων των χωρών της περιοχής.