Το νέο στρατιωτικό μοντέλο εξουσίας στο Ιράν 

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Ο ρόλος του πανίσχυρου σώματος των φρουρών της Ισλαμικής επανάστασης, έχει σχέση με τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ, με την εθνική πολιτοφυλακή , έχουν σχέση με την επίβλεψη των επιθέσεων των Χούθι, σε πλοία της Ερυθράς θάλασσας, με την ορκωμοσία τους , ότι θα συνεχίσουν να κυνηγάνε για να σκοτώσουν τον Νετανιάχου.
Με την επίθεση με πυραύλους και drones, σε στόχους του Ισραήλ, με την καταστολή των διαδηλώσεων κατά του Ιράν, αλλά όχι με τους Μουτζαχεντίν του λαού του Ιράν, επειδή αυτή είναι μια εξόριστη ιρανική αντιπολευτική οργάνωση, που επιδιώκει την ανατροπή της Ισλαμικής Θεοκρατίας.

Θα μπορούσαμε με αυτόν τον συσχετισμό να συγκρίνουμε τις δύο αυτές ομάδες, επειδή οι αντιμαχόμενες αυτές πλευρές, επεκτείνονται στην πολιτική, στην οικονομία, αλλά και στην εσωτερική ασφάλεια της χώρας, σε μια χρονική περίοδο, αρκετά δύσκολη, ιδιαίτερα όταν πρέπει να τονίσουμε την απειλή της κατάρρευσης ενός κράτους, που δέχεται πλήγματα, από την Αμερική και το Ισραήλ.
Το Ιράν και οι πολίτες του, κάτω από ένα μείγμα φόβου, αγωνίας και ανησυχιών, επιθυμεί την ενότητα, την συσπείρωση των ιρανικών δυνάμεων και της κοινωνίας, λόγω της εξωτερικής απειλής και των βομβαρδισμών, ιδιαίτερα όταν υπάρχει αυτοσυνειδησία των μουσουλμανικών λαών, έναντι της δυτικής κυριαρχίας και της Αμερικανικής εισβολής.
Και με αυτό το αίτημα, διακρίνουμε ότι υπάρχει αντίσταση στις δυτικές δυνάμεις, όταν τα στρατιωτικά αυτά χτυπήματα, θεωρούνται μέρος μιας ευρύτερης κλιμάκωσης στην Μέση Ανατολή, ενώ με αμείωτη ένταση συνεχίζονται χιλιάδες επιθέσεις, σε 14 χώρες, που έχουν εμπλακεί συνολικά στις εχθροπραξίες.

Αποτέλεσμα της επαγρύπνησης του μουσουλμανικού κόσμου, απέναντι σε αυτό που αποκαλούν συνωμοσίες των εχθρών , και των Ισραηλινών – Αμερικανικών κινήσεων.
Θα μπορούσε όμως το Ιράν, ακόμα να ήταν διασπασμένο, αν αυτές οι στρατιωτικές ομάδες, οι Φρουροί της Ισλαμικής επανάστασης και οι Μουτζαχεντίν του λαού του Ιράν, διεκδικούσαν τις ιδεολογίες τους, μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα λειτουργίας, οργάνωσης και πολιτικών πιστεύω, αλλά το θεοκρατικό καθεστώς του, μετατρέπεται σε στρατιωτική χούντα, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα στρατιωτικό μοντέλο εξουσίας , για να μπορέσει να επιβιώσει το Ιράν, από αυτόν τον σαρωτικό πόλεμο.
Οι ενέργειες της στρατιωτικής αυτής χούντας, διακρίνονται και τα μηνύματα που στέλνουν είναι έλεγχος των στενών του ορμούζ και κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων.
Μετά από όλα αυτά, δεν μένει παρά να τα δούμε.