Τ.Ε Πρέβεζας του ΚΚΕ

Οργή που ξεχειλίζει στο Νοσοκομείο – “Κάτεργο” της Πρέβεζας

«Ορατές δια γυμνού οφθαλμού είναι πλέον σε κάθε εργαζόμενο αλλά και σε κάθε επισκέπτη του νοσοκομείου οι συνέπειες της εμπορευματοποίησης της Υγείας και της μετατροπής και του νοσοκομείου Πρέβεζας σε επιχείρηση.

Με σημαία το δημοσιονομικό κόστος υποβαθμίζονται διαρκώς οι παρεχόμενες υπηρεσίες στους ασθενείς και δημιουργείται ένα κυριολεκτικά ασφυκτικό περιβάλλον για τους εργαζόμενους» τονίζεται σε ανακοίνωση της Τ.Ε Πρέβεζας του ΚΚΕ στην οποία μεταξύ άλλων τονίζονται και τα εξής:

«Η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον από κανέναν, δεδομένου ότι όποιος επισκεφτεί το νοσοκομείο θα διαπιστώσει την σοβαρή υποστελέχωση στο σύνολο των υπηρεσιών. Θα διαπιστώσει τους εργαζόμενους στα όριά του, να γίνονται λάστιχο που προσπαθούν με το μαστίγιο του “εντέλλεσθε” και τον βούρδουλα του “νέου δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα”, που σε βάζει στο σκαμνί με το καλημέρα, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Στην Ιατρική Υπηρεσία, τα κενά είναι έκδηλα. Ο πετσοκομμένος από τις μνημονιακές Κυβερνήσεις οργανισμός του 2013 παρουσιάζει κενά σε νευραλγικά τμήματα όπως για παράδειγμα στην Παθολογική κλινική που λειτουργεί με μία μόνο μόνιμη ιατρό εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα και η Χειρουργική κλινική με δύο μόνιμους Χειρουργούς.

Τμήματα όπως το Γαστρεντερολογικό δεν έχουν κανέναν μόνιμο ιατρό και άλλα που φαίνεται να καλύπτουν τις εφημεριακές ανάγκες όπως το Αναισθησιολογικό τμήμα έχουν μόνο τρεις οργανικές θέσεις με συνέπεια οι γιατροί αυτών των τμημάτων να πραγματοποιούν 10 και 11 εφημερίες υπερβαίνοντας κατά πολύ τον ήδη απάνθρωπο, «ανώτατο» χρόνο εργασίας των 60 ωρών/εβδομάδα. (…)

Οι ανεξέλεγκτες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί αναγκάζουν ακόμα και εργαζόμενους με προβλήματα υγείας να συμμετέχουν στις βάρδιες, ενώ η αναγκαιότητα για γιατρό εργασίας είναι επιτακτική ώστε να πιστοποιήσει τι μπορούν οι εργαζόμενοι με ασφάλεια να κάνουν παίρνοντας υπόψη και τη δική τους υγεία.

Η μη ένταξη των υγειονομικών στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα καθώς και τα απαράδεκτα όρια συνταξιοδότησης και οι μισθοί πείνας για το παραϊατρικό προσωπικό, μόνο περαιτέρω επιδείνωση αυτής της κατάστασης προμηνύουν. (…)

Οι πολυδιαφημισμένες ανακαινίσεις (από την φάση της ωρίμανσης των μελετών) των ΤΕΠ και των κλινικών στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απλό μακιγιάρισμα των εσωτερικών χώρων ώστε να μην θυμίζει το νοσοκομείο, νοσοκομείο τριτοκοσμικής χώρας.

Αλλά και για τον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό που προγραμματίζεται, είναι πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες για την περιοχή. Ουσιαστική λύση στο κτιριακό ζήτημα θα έδινε μόνο η υλοποίηση του πάγιου αιτήματος του λαού της Πρέβεζας για ανέγερση νέου αποκλειστικά Δημόσιου νοσοκομείου στην Πρέβεζα.

Η παραπάνω εκρηκτική κατάσταση στο νοσοκομείο δημιουργεί ένα αποτρεπτικό εργασιακό περιβάλλον ώστε να αποφασίσει να έρθει ένας υγειονομικός να εργαστεί.

Σήμερα το ρεαλιστικό και αναγκαίο είναι πως μπορούν και οι εργαζόμενοι να εργάζονται με αξιοπρέπεια, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα και ο λαός της Πρέβεζας να μπορεί και να έχει πρόσβαση σε δωρεάν, Δημόσιες, ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας.

Αυτό που πρέπει να απαντήσει ο καθένας και η καθεμιά, είτε είναι εργαζόμενος στο νοσοκομείο είτε είναι ασθενής, είναι το τι φταίει και δε μπορούμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας αυτή; (…)

Η δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση πρέπει να γίνει δύναμη αμφισβήτησης αυτού του συστήματος και των κομμάτων που το υπηρετούν.

Σε μία εποχή που στην χώρα μας υπάρχει τόσο εξειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό, που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να δημιουργήσουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα Υγείας, είναι απαράδεκτο να δεχόμαστε μία συνθήκη στην οποία ο Καρκινοπαθής περιμένει στην ουρά για να κάνει χημειοθεραπεία, να περιμένει μήνες για ένα χειρουργείο, που η πρόληψη είναι ανύπαρκτη και τα επαγγελματικά νοσήματα θερίζουν μαζικά την εργατική τάξη».