Τα προβλήματα που συσσωρεύονται για χρόνια

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Η μεγάλη φτώχεια στην Γαλλία, η μεγάλη δυσαρέσκεια για τις περικοπές στην παιδεία, αλλά και για το κοινωνικό κράτος, συνδέονται άμεσα και βαθιά με τις κοινωνικές εκρήξεις, όπως και με τις μαθητικές εξεγέρσεις σε μια χώρα που έχει διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια μια ριζωμένη κουλτούρα, ριζοσπαστικής διαμαρτυρίας, η οποία ξεκίνησε από την εποχή της φεουδαρχίας, και φτάνει μέχρι σήμερα στις σύγχρονες κοινωνικές διεκδικήσεις.

Βέβαια από την εποχή της φεουδαρχίας, και τις σχέσεις υποτέλειας, που είχαν οι Γάλλοι με τους ανώτατους άρχοντες, πέρασαν πολλά χρόνια, αρκετά για να θυμίσουμε την παράδοση της Γαλλίας, στις εξεγέρσεις, στις επαναστάσεις, στις μαζικές κοινωνικές διαμαρτυρίες, η οποία λειτουργεί ως βασικό συστατικό, της πολιτικής της ταυτότητας, και της δημοκρατικής της κουλτούρας.

Έπειτα στην ιστορία των Γαλλικών εξεγέρσεων, μάθαμε τις ανατροπές των Βασιλέων, και των Λουδοβίκων, των απόλυτων μοναρχιών, τις γενικές απεργίες εκατομμυρίων Γάλλων εργατών, παραλύοντας ολόκληρη την Γαλλία, τις κοινωνικές και τις πολιτισμικές επαναστάσεις που αμφισβήτησαν τον συντηρητισμό.

Μάθαμε επίσης, πολύ πιο νεότερα, για τα κίτρινα γιλέκα, ένα αυθόρμητο, οριζόντιο κίνημα της επαρχιακής εργατικής τάξης, που ξεκίνησε ενάντια στην αύξηση των φόρων στα καύσιμα, και εξελίχθηκε σε μια μακροχρόνια εξέγερση κατά της οικονομικής πολιτικής του Εμανουέλ Μακρόν.

Και πιο κοντά στα τωρινά χρόνια, την χρονιά του 2023, οι απεργίες για το συνταξιοδοτικό, με αφορμή την αύξηση των ορίων ηλικίας, μας φέρνουν πλάι στην δυναμική του Γαλλικού λαού, αλλά και στο πως οργανώνονται, τα Θεσμικά όργανα, μέσα και έξω από το σχολείο, ώστε να πρωτοστατήσουν, για ακόμη μια φορά, σε νέες διαδηλώσεις, που εκφράζουν την οργή, τόσο για το εκπαιδευτικό σύστημα, όσο και για την αστυνομική βία.

Το μέλλον στους δρόμους της Γαλλίας, φαίνεται ότι μεταφέρεται και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ακολουθώντας τα χνάρια των μαζικών κινητοποιήσεων, αφού υιοθετούν παρόμοιες μορφές πάλης, με τους Γάλλους μαθητές.

Είναι αυτό που λέμε χρόνια τώρα, ότι η μεγάλη φτώχεια, η οικονομική εξαθλίωση, η ακρίβεια, η ανεργία, η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας, η ίδια η δημοσιονομική πραγματικότητα, οι πολιτικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν στην Ευρώπη, φέρνουν αρνητικές συνέπειες, στο πολιτικό σύστημα, μια και στο τελευταίο, φανερώνονται σχεδόν καθημερινά, οικονομικά σκάνδαλα, διαπλοκή και αδιαφάνεια, σύγκρουση συμφερόντων, πολιτική διαφθορά, ακόμα και κατάχρηση της δημόσιας εξουσίας.

Πολλά από αυτά τα αίτια συσσωρεύονται για χρόνια, με αποτέλεσμα να υπονομεύονται τα ίδια τα δικαιώματα των πολιτών, να περιορίζονται οι ατομικές ελευθερίες, να αυξάνονται οι κοινωνικές ανισότητες-διακρίσεις, και οι αντιθέσεις, η φαυλότητα, και οι εκβιαστικές επεμβάσεις, οι οποίες έχουν καταναγκαστικό χαρακτήρα, ενώ ενισχύουν τον αυταρχισμό, και την αναγκαστική συμμόρφωση σε κρατικές ιδεολογίες.

Η παράδοση της Γαλλίας, στις κοινωνικές εκρήξεις, στις επαναστάσεις, στις ανατροπές πολιτικών προσώπων, παραμένει ζωντανή, με παράδειγμα την μαζική μαθητική εξέγερση, που προκαλεί έντονους τριγμούς, στην πολιτική σκηνή, με αιχμή τις ελλείψεις των εκπαιδευτικών, και τις προβληματικές υποδομές στα σχολεία.

Το ερώτημα, είναι αν θα κερδίσουν αυτόν τον αγώνα, η θα περιοριστούν στις υποσχέσεις της πολιτείας, για την επίλυση των προβλημάτων τους.