Ο Κωνσταντίνος Τασούλας στο Μέτσοβο
Εγκαινίασε την έκθεση με έργα Τέτση και Ρόρρη
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας εγκαινίασε την έκθεση «Π.Τέτσης – Γ. Ρόρρης. Από Φως κι από Χώμα» στην Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων την σπουδαία παρακαταθήκη που άφησε ο Ευάγγελος Αβέρωφ στον Πολιτισμό και η οποία πρέπει να μας καθοδηγεί ως παράδειγμα προς μίμηση.
Με αφορμή την έκθεση των σπουδαίων ζωγράφων Παναγιώτη Τέτση και Γιώργου Ρόρρη, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, ο κ. Τασούλας αναφέρθηκε στο όραμα που είχε ο Ευάγγελος Αβέρωφ για την προβολή της εικαστικής παραγωγής της Ελλάδας του 19ου και 20ου αιώνα, θεωρώντας πως ήταν άδικο οι ξένοι να ταυτίζουν την ομορφιά στην Ελλάδα μόνο με την αρχαιότητα και υπογράμμισε ότι αυτή την επιθυμία, την έκανε πράξη μέσα από την ίδρυση της Πινακοθήκης στο Μέτσοβο.
Παράλληλα, σημείωσε ότι «στις εποχές που ζούμε η τέχνη της πολιτικής είναι πρωτίστως πράξεις διαρκείας και όχι φεγγοβόλα πυροτεχνήματα, τα οποία εντυπωσιάζουν την ώρα που εκτοξεύονται, αλλά μελαγχολικά σβήνουν μετά από λίγο».
Όπως είπε χαρακτηριστικά «η πολιτική δεν έχει διάσταση τετραετίας, όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος δηλαδή, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πολιτική έχει διάσταση γενεών και αυτή την πολιτική πρέπει να επιλέγουμε και αυτή την πολιτική πρέπει να αποφασίζουμε να μας εκφράζει.
Την πολιτική που εφάρμοσε ο δημιουργός της Πινακοθήκης, οδηγώντας με τις δικές του δυνάμεις, όσο μπόρεσε, τη χώρα από το σκοτάδι στο φως της δικής του δημιουργικότητας. Ένα φως που σήμερα όλοι μας θα απολαύσουμε στα έργα του Γιώργου Ρόρρη και του Παναγιώτη Τέτση».
Ειδικότερα, κατά τον χαιρετισμό του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Κυρίες και κύριοι, Όταν, στις 27 Αυγούστου του 1988, ο Ευάγγελος Αβέρωφ εγκαινίαζε αυτή την Πινακοθήκη, που ήταν ένα όνειρο ζωής από την εποχή των φοιτητικών του χρόνων, μάς θύμισε στην ομιλία του πως ήθελε από πολύ νέος να προβάλει την εικαστική παραγωγή της Ελλάδας του 19ου και του 20ου αιώνα. Γιατί θεωρούσε πως ήταν άδικο οι ξένοι να ταυτίζουν την ομορφιά στην Ελλάδα μόνο με την αρχαιότητα.
Μέσα σε αυτή την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα εγκαινιάστηκε η Πινακοθήκη και θυμάμαι είχε πει στην ομιλία του ο Αβέρωφ εκείνο το πρωινό ότι: “μιας και η Πινακοθήκη χτίστηκε στο σημείο, όπου οι πρόγονοί μου είχαν ένα ταπεινό σαμαράδικο και επομένως επιστρέφουμε στις ρίζες με μια πολιτιστική εκδοχή, είμαι βέβαιος ότι η οικογένειά μου θα συνεχίσει και θα διευρύνει αυτό το έργο”.
Ο Αβέρωφ ήταν οπαδός της τέχνης της πολιτικής, όχι της τεχνολογίας της πολιτικής. Ό,τι έκανε είχε μέσα του το σπέρμα της διάρκειας. Το Μέτσοβο, που φρόντισε, διήρκεσε.
Η Πινακοθήκη συνεχίζει το έργο και σήμερα με αυτή την εξαιρετική δουλειά βλέπουμε πως η σχέση του πολιτισμού με την πολιτική είναι πάρα πολύ κοντινή, κι ας φαίνεται στην εποχή της τοξικότητας της πολιτικής και των αγωνιών της τέχνης ότι είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η ιστορικός τέχνης κυρία Έφη Αγαθονίκου με τους συνεργάτες της έκανε μία εντυπωσιακή συσχέτιση στην έκθεση με τίτλο: «Χώμα και φως. Τέτσης και Ρόρρης».