H αρχή μιας νέας ισορροπίας

To εθνικό συλλογικό υποσυνείδητο , πληγώθηκε ακόμα μια φορά , πρώτα γιατί η διαχείριση της κρίσης στα Ίμια , έμεινε στην ιστορία ως η έλλειψη της διαφύλαξης της υπόληψης και του κύρους της χώρας , και δεύτερον για να τιμήσουμε την μνήμη των στελεχών του πολεμικού ναυτικού , που έχασαν την ζωή τους στην θαλάσσια αυτή περιοχή , απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις , στο κέντρο της Αθήνας , με αφορμή την επέτειο της κρίσης στα ίμια .
Πολιτική και αστυνομική ηγεσία , μιλούν την ίδια γλώσσα , προκειμένου η λήψη αυτού του μέτρου , να σταθεί αναγκαίο , με την δικαιολογία της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας, και της ομαλής κοινωνικοοικονομικής λειτουργίας , ενώ δεν υφίσταται ηπιότερο πρόσφορο μέσο , που να διασφαλίζει τους ανωτέρω σκοπούς , χωρίς να θίγεται υπέρμετρα η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του συνέρχεσθαι .

Η κορύφωση της κρίσης , από τότε που στα Ίμια , Ελλάδα και Τουρκία , συγκέντρωσαν δυνάμεις , για να αναλάβουν πρωτοβουλία των κινήσεων , έρχεται με την εμπέδωση νέων αναθεωρητικών διεκδικήσεων, με τις γεωπολιτικές πιέσεις , αλλά και με την διάρκεια μιας navtex , που δημιουργεί τετελεσμένα στο Αιγαίο , μέσα από ένα μηχανισμό μόνιμης παρουσίας , και ελέγχου του θαλάσσιου αυτού χώρου .

Η κρίση των Ιμίων , όπως και άλλες έκτακτες καταστάσεις , θα μπορούσαν να είναι διδακτικές , όχι μόνο για την αναμενόμενη αύξηση της συχνότητας εμφάνισης , έκτακτων καταστάσεων , αλλά για να εντοπίσουμε τα κενά , στην εθνική μας μνήμη , ιδιαίτερα όταν η διατήρηση των ιστορικών αυτών γεγονότων , παραδόσεων και αξιών , διαμορφώνουν την Εθνική μας ταυτότητα , ενώ επιτρέπει την ενίσχυση της ενότητας ενός λαού , ώστε να θυμόμαστε το παρελθόν , και να δίνουμε νόημα στο παρόν και στο μέλλον .
Με αυτές τις αρχές και με την συλλογικότητα της ευθύνης , θα μπορούσαμε να αντλήσουμε διδάγματα από την κρίση των Ιμίων , αλλά και να τιμήσουμε τους νεκρούς , με ευλάβεια , σεβασμό , αλλά και με θρησκευτικές -παραδοσιακές τελετουργίες .

Η αρχή της ισορροπίας , για εκφράσουμε το ενδοξότερο καύχημα της ελευθερίας μας , είναι η γενναιότητα , η αυτοθυσία , η ηθική ακεραιότητα των ανθρώπων που έφυγαν από αυτή την ζωή , προκειμένου να αναπληρώσουμε την ανάγκη μιας κοινωνίας , με ηθικά ερείσματα , και όχι ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια , λόγω βάσιμης πιθανολόγησης, διάπραξης σοβαρών αξιόποινων πράξεων κατά της ζωής .

Λαμβάνοντας υπόψη , προηγούμενα περιστατικά συναφούς χαρακτήρα , της αναμενόμενης μαζικότητας των συγκεντρώσεων , και της ιδιαίτερης σημασίας της γεωγραφικής περιοχής των Αθηνών , για την λειτουργία των κρατικών Θεσμών .

Σε όλα αυτά , αντιπροτείνουμε , ότι η δυνατότητα που παρέχεται σε κάποιον να ενεργεί , με την θέληση του , χωρίς περιορισμούς και εξωτερική καταπίεση , είναι αυτή η καλή θέληση που πρέπει να δώσει το κράτος , για να τιμούμε τους ήρωες ως Ελεύθεροι πολίτες , με εθνική συνείδηση , και προπάντων με περίσσια ατομική και κοινωνική ελευθερία .
Νίκος Σόκολος