Η κατοχύρωση του ονόματος του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Η Εκκλησιαστική γραμματεία συνδέεται με τις διαχρονικές  προοπτικές εκείνες των μηνυμάτων που αναφέρονται στο  σύνολο εκείνων των κειμένων που διαμορφώνουν την θεολογία, την παράδοση και την ιστορία της Εκκλησίας,  την δυναμική αυτή πορεία που δεν μπορεί να ξεχωρίζει η να καταργείται από το Υπουργείο Παιδείας ο τίτλος των Θρησκευμάτων.

Η αειφορία και η ανάπτυξη της Ελληνορθόδοξης παράδοσης  σε σχέση του κράτους με την Εκκλησία ως θεσμικού μηχανισμού και ως ιδιαίτερη ιστορική αναδρομή με τα δεδομένα της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και ως υποβαθμισμένη, με βάση την λειτουργία άλλων θρησκειών και δογμάτων.

Εκτός από όλα αυτά οι μεγάλες παθογένειες του υπουργείου παιδείας , με τα μη κρατικά πανεπιστήμια και την προώθηση των ξένων και Ιδιωτικών πανεπιστημίων , δεν μπορούν να δώσουν ένα διαφορετικό προσανατολισμό , μακριά από την θρησκευτική παιδεία , τα πρότυπα των παιδαγωγικών αρχών ,  την καλλιέργεια του Θρησκευτικού γραμματισμού , την οποία θα έπρεπε να την καθιστούν όσο ποτέ αναγκαία την διατήρηση της Γενικής Γραμματείας  Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας .

Και αυτό όχι μόνο τυπικά σε ένα αρκούμενο τίτλο, ο οποίος προσδιορίζει τις θεμελιώδεις αρχές του Υπουργείου, αλλά ουσιαστικά, μέσα από το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας, μέσα από τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις αλλά και μέσα από την συνταγματική διαπίστωση ότι η επικρατούσα θρησκεία στην πατρίδα μας, είναι αυτή της Ορθόδοξης Χριστιανικής εκκλησίας και παιδείας.

Όμως ταυτόχρονα προκύπτει και ένα άλλο σημαντικό θέμα, γίνεται λόγος για την εγκατάσταση της πληροφοριακής υποδομής σε ενορίες και Μητροπόλεις, η οποία αν και  ολοκληρώθηκε δεν υλοποιήθηκε από όλους, με το πρόσχημα, πως διατηρείται η πνευματικότητα σε ένα εικονικό περιβάλλον.

Με το πως οι σημερινές προκλήσεις του ψηφιακού κόσμου μπορούν  να οδηγήσουν  στην πιο βαθιά  κρίση  της ταυτότητάς της, όταν η Εκκλησία κινδυνεύει να χάσει  την πνευματική της ουσία, υιοθετώντας κοσμικά πρότυπα, νοοτροπίες και δομές.

Αν και πολλοί διακρίνουν ότι η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, ως φυσική συνέπεια του κοινωνικού εκσυγχρονισμού και το ότι η Εκκλησία συχνά λειτουργεί ως ένας γραφειοκρατικός, κρατικός ή κοινωνικός οργανισμός, θέτει περισσότερους προβληματισμούς γύρω από τον πραγματικό της προσανατολισμό και τις θρησκευτικές ανάγκες των μαθητών.

Γύρω από τα κριτήρια και τις προτεραιότητες που υπάρχουν και συνδέονται με την καλλιέργεια της χριστιανικής συνείδησης και της  αλλοίωσης της θεολογίας και γύρω από την μετατροπή του πνευματικού της έργου σε εγκόσμιο θεσμό, χάνοντας και την Εκκλησιαστική γραμματεία -παιδεία και τον τίτλο των θρησκευμάτων, κάτω από άλλα επιχειρήματα και λόγους ύπαρξης, μέσα στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνική ζωή.

Τα ερωτήματα είναι πολλά και οι προβληματισμοί περισσότεροι.