Μια νέα κοινωνική πληγή, που παραμένει στην σημερινή πραγματικότητα
Γράφει ο Νίκος Σόκολος
Ανάμεσα στα κοινωνικά προβλήματα, και τις καταστάσεις που επηρεάζουν, αρνητικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων, είναι οι εξαφανίσεις συμπολιτών μας, οι οποίες αποτελούν πραγματικά μια βαθιά και συνεχιζόμενη, αλλά και διαρκώς, διογκούμενη κοινωνική πληγή, η οποία λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς και η υποκαταγραφή των αυτοκτονιών, η οποία αγγίζει το 15%-20%, μια και πίσω από κάθε αυτοκτονία, κρύβονται 20 έως και 30 απόπειρες.
Και ενώ κατά την περίοδο, των μνημονίων, και της αυστηρής οικονομικής λιτότητας που ισχύει μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα, καταγράφηκε κατακόρυφη και στατιστικά σημαντική αύξηση, των αυτοκτονιών, η οποία συνδέθηκε άμεσα, από την επιστημονική κοινότητα, με την φτώχεια, την ανεργία, και την απόγνωση, σήμερα ένα άλλο πιο σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα, που εξελίχθηκε σε φαινόμενο, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ταυτίστηκε, με τον καθρέφτη των ελλειμμάτων, στην κοινωνική πρόνοια, την ψυχική υγεία, αλλά και την προστασία των ευάλωτων ομάδων.
Επιπλέον οι σύγχρονες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, η ψυχική πίεση, και η δημογραφική γήρανση, έχουν αλλάξει τα χαρακτηριστικά και την συχνότητα του, στο βαθμό που αποτυπώνεται, μια σοκαριστική πραγματικότητα, μια και κάθε τρεις ημέρες χάνονται κατά μέσο όρο, δύο παιδιά, ενώ παράλληλα, κάθε δύο ημέρες εξαφανίζεται ένας ενήλικος.
Η σοβαρότητα αυτού του προβλήματος, μαζί με άλλα κοινωνικά φαινόμενα, και προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, αναδεικνύουν τις σημερινές τάσεις, όπως και τις βαθύτερες αιτίες, που οδηγούν στην εξαφάνιση των παιδιών, των μεσήλικων, και των ηλικιωμένων.
Σε αυτό το σημείο, δεν θα μπορέσουμε να παραλείψουμε το σημαντικό έργο, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των αρχών, όπως και των οργανωμένων συστημάτων, μαζί με των Εθνικών εκείνων συντονιστικών προγραμμάτων, έγκαιρης προειδοποίησης των πολιτών, όταν εξαφανίζονται, οι ηλικιωμένοι, οι μεσήλικες, τα παιδιά, όπως και άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.
Θα πρέπει να τονίσουμε, ακόμα ότι η άμεση ανταπόκριση των πολιτών, και η αρμονική συνεργασία, των υπηρεσιών αυτών, καθώς και των οργανωμένων συστημάτων, με τις διάφορες κρατικές υπηρεσίες και τους πολίτες, φέρνουν πολλές φορές θετικά αποτελέσματα, για την εύρεση των εξαφανισμένων.
Αλλά το πρόβλημα παραμένει, μια και η ακτινογραφία της κρυφής αυτής μάστιγας, φανερώνει την κοινωνική αυτή πραγματικότητα, τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, την έξαρση της νεανικής βίας, τις εγκληματικές ενέργειες, τα οικονομικά και τα ψυχολογικά αδιέξοδα.
Έτσι πάλι, μαζί με τις εξαφανίσεις, και τις αυτοκτονίες, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι για αυτά τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, δεν πρόκειται για περιστασιακά φαινόμενα, αλλά για συνεχή και διαρκή, μέσα από τα οποία εντοπίζουμε την απουσία, ενός ολόκληρου Εθνικού συστήματος, καταγραφής των σοβαρών αποπειρών, καθώς και την χρονική υστέρηση, των επίσημων στατιστικών, που περιορίζουν την ικανότητα του συστήματος, να γνωρίζει έγκαιρα, τι συμβαίνει, και να προσαρμόζει αντίστοιχα τις παρεμβάσεις του.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η κοινωνία και οι αρχές έχουν αναπτύξει σημαντικούς τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων, αλλά δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν οριστικά τα σύνθετα αυτά κοινωνικά προβλήματα και φαινόμενα.
Ίσως χρειάζεται πιο αποτελεσματική δουλειά, και περισσότερο εξειδίκευση, για την επιστροφή των ηλικιωμένων, των παιδιών, και των μεσήλικων, στο σπίτι τους.