Οι σημερινές προκλήσεις για την Ευρώπη
Γράφει ο Νίκος Σόκολος
Η Ευρώπη δεν αλλάζει μόνο την πολιτική της και την στρατηγική της σε κρίσιμους τομείς, όπως στην ενέργεια, το μεταναστευτικό και την μετάβαση της σε μια πιο γεωπολιτική και αμυντική ταυτότητα, αλλάζει και η ίδια πολιτική δομή της μέσα από την εντεινόμενη δυσαρέσκεια των πολιτών της, οι οποίοι εξέφρασαν με την αντισυστημική ψήφο τους μια μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας κατά των παραδοσιακών κομμάτων, καθώς και του υφιστάμενου οικονομικού πολιτικού συστήματος.
Αυτή η εντεινόμενη δυσαρέσκεια οφείλεται σε ένα βαθμό στην ανικανότητα των Ευρωπαίων πολιτικών να εξασφαλίσουν σταθερές και καλά πληρωμένες δουλειές για τους νέους ανθρώπους, αυξάνοντας σταδιακά την ανεργία, τα προβλήματα της στέγασης, τα υγειονομικά συστήματα που βρίσκονται σε κρίση, αμφισβητώντας ευθέως τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, τις κυρίαρχες πολιτικές που ευνοούν τις ελίτ.
Εκτός από όλα αυτά, καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο πληθωρισμός και η εκτόξευση των τιμών στα βασικά αγαθά, η οικονομική αβεβαιότητα, η κατάσταση της δημοκρατίας, καθώς και οι ανησυχίες για την κοινωνική συνοχή.
Επίσης οι επιφυλάξεις των νέων για την στρατιωτική εμπλοκή της Ευρώπης στο Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο, καθώς η Ευρωπαϊκή στήριξη προς την Ουκρανία από την αρχή του πολέμου έχει ξεπεράσει τα 221 δις, δημιούργησαν πολλές απορίες και ερωτηματικά για την χρηματοδότηση των εξοπλισμών, αλλά και για φόβους κλιμάκωσης, ιδιαίτερα όταν πολλοί νέοι ανησυχούν για το ενδεχόμενο ο πόλεμος να ξεφύγει από τα σύνορα της Ουκρανίας και να επηρεάσει άμεσα την δική τους ασφάλεια.
Πέρα από όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση ανταγωνιστικότητας σε σχέση με άλλες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, κυρίως της Αμερικής και της Κίνας, μια και η κοινή πεποίθηση είναι ότι η Ευρώπη χάνει έδαφος, φτωχοποιεί τους Ευρωπαίους πολίτες, διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες και, το σημαντικότερο, κινδυνεύει από οικονομική συρρίκνωση επειδή όχι μόνο η Ευρώπη λειτουργεί ακόμα ως 27 διαφορετικά κράτη με διαφορετικούς κανόνες, φορολογία και γραφειοκρατία, αλλά και γιατί υπάρχει έλλειψη κεφαλαίων, ενεργειακό μειονέκτημα και κατερματισμένη αγορά.
Και σαν μην φτάνουν όλα αυτά, η Ευρώπη έχει υπό την στενή παρακολούθηση της την Ελλάδα για την αποπληρωμή των παλαιών δανείων, η οποία θα διαρκέσει για πολλές δεκαετίες ακόμη, αλλά και γιατί η Ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να υλοποιήσει ακόμα συγκεκριμένα ”ορόσημα” και μεταρρυθμίσεις, (π.χ., στην υγεία, στην δικαιοσύνη, στην οικονομία, στην ψηφιοποίηση), μια διαδικασία που θυμίζει την δομή των παλαιών μνημονιακών προαπαιτούμενων.
Καθώς και το τεράστιο δημόσιο χρέος, μια και η Ευρώπη απαιτεί αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, (πρωτογενή πλεονάσματα), για να μπορεί να διασφαλίσει η χώρα μας ότι θα μπορεί να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της.
Πάλι καλά που η Ευρώπη πρότεινε επίσημα στον Καναδά να γίνει επίσημα το πρώτο συνδεδεμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να δημιουργήσουν μια εναλλακτική οικονομική ασπίδα απέναντι στην επιθετική οικονομική πολιτική της Αμερικής, αλλά και γιατί η Ευρώπη αποκτά πρόσβαση στις πλούσιες πηγές του Καναδά, στα κρίσιμα ορυκτά, στην ενέργεια, στους φυσικούς πόρους, μειώνοντας την εξάρτηση της από άλλες οικονομικά δυνατές χώρες.
Η Ευρώπη γενικώς αλλάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε αν θα αλλάξει και η στάση της απέναντι στην Ελλάδα η θα υποστεί τις νέες τάσεις της πολιτικής με στόχο να ”συμμορφωθεί” και να διδαχθεί από τα ήδη μεγαλειώδη λάθη της, όπως και με την επιμονή της να μην εστιάζει στις σημερινές προκλήσεις, καθώς και στους βασικούς άξονες της ολοκλήρωσης της.