Φυλλοβόλα φεγγάρια και μη.....

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

Του Χρήστου Νιάρου

Μελβούρνη 2026

Το φεγγαράκι του Μαΐου, σιγανά και ταπεινά, θα αποχαιρετήσει τον ουρανό. Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους παλιούς, όπως λέει και το Σαββοπουλικό άσμα, θα βγει στην γύρα του σύμπαντος τώρα — στην πιο μεγάλη ώρα του που είναι τώρα, όπως λέει και το άσμα του Άκη Πάνου. Με τραγούδια πολλών αποχρώσεων, οι παρόντες απόντες θα συνοδεύσουν την αποχώρησή του από του κύκλου της ζωής τους τα γινάτια και τα γαϊτανάκια.

Ο κύκλος, κύμα του, τώρα πια που είναι μια ευθεία ή και σαν κουκκίδα άμμου μοιάζει, θα αρχίσει να τσαλαβουτά, να αιθεροβατεί σε πιο ζεστά βαρομετρικά τοπία, μα και σε ακρογιαλιές, δειλινά καλοκαιριού και υψηλών θερμοκρασιών. Από τα μπαλκόνια παντός τύπου θα αγναντεύει, θα αρχίζει να βγάζει λόγο, να λύνει την γλώσσα του, μα και την όποια του σιωπή στο φως της χαρμολύπης. Νοερά και νοητά, μα κυρίως ακαριαία γίνονται αυτά τα ταξίδια, και η παράστασή του δεν έχει τέλος· και μάλιστα δωρεάν και χωρίς προαπαιτούμενα, κλειδιά και «κάνε τούτο, κάνε τ’ άλλο» των συναλλαγών ζωής.

Έστω και σε κάποιο βουναλάκι και σε μια πλαγιά ανάμνησης θα ταξιδέψει· κάπου θα σκαλώσει το είναι και το φως του. Ξώφαλτσα, σύριζα και κατά πρόσωπο, κάποια στιγμή καθώς θα συναντήσει, θα χαιρετήσει με τον δέοντα σεβασμό και στο φεγγάρι της φράουλας του Ιούνη μήνα θα παραδώσει τα ηνία της διαδρομής — πιθανόν και να κλείσει ο κύκλος της παράστασής του. Θα ‘ναι μια συνάντηση μεγάλη, θα ‘ναι μια ακόμη εμπειρία, θα υπάρχουν επιφωνήματα… Ρητορικές, ρεαλιστικές οι απορίες τούτες.

Θα περάσει, όμως, φράχτες, οδικούς άξονες, υπόγειες σήραγγες με ή χωρίς διόδια, γέφυρες, ρούγες και μονοπατάκια, αγορές και πινακίδες «εκτελούνται έργα»· θα υψώσει και το ανάστημα και την επιμονή του στην όποια Ιθάκη και Αλεξάνδρεια των μεγάλων και μικρών σταθμών, επιλογών, μα και αφηγημάτων και μονολόγων της ζωής του, που θα συναντήσει ξανά και ξανά το διάβα του. Η αλφαβήτα και το συντακτικό των σισύφειων στιγμών του… έχει δρόμους, σκαλοπάτια και ταράτσες πολλές να ανέβει και να κατεβεί. Η συμπαράταξη και η συνάφεια με άλλους παρόντες απόντες —τυχαίους, μοιραίους, άγνUnknownστους χι και ψι— είναι και αυτό κομμάτι, νήμα της πολυπολιτισμικής του ταυτότητας μα και του χαρακτήρα του.

Από τα χωρικά και κάθε μορφής ύδατα, μα και από τα φυλλοβόλα και αειθαλή φύλλα των δέντρων που θα συναντήσει το διάβα του, ψηλά μα και διά ζώσης, καθώς θα αφουγκράζεται τα δρώμενα και μη των παρόντων απόντων συνταξιδιωτών και συνοδοιπόρων του, θα έχει να λέει ή και να θυμάται πολλά αργότερα, προς το τέλος του κύκλου του. Τα φυλλοβόλα και αειθαλή φυλλοκάρδιά του είναι σαν τα συγκ thoseινούντα δοχεία των συγκινήσεων, ή και σαν σελίδες, σημειώσεις, κολυβογράμματα τεφτεριών και ημερολογίων. Άλλοτε είναι από απόντες, άλλοτε από παρόντες γεμάτα ή και άδεια. Άλλοτε είναι οι σελίδες τους με επιθυμίες τους, με το τι πρέπει να κάνουν, με τι χρωστάνε, με τι όνειρα θα πάνε σε ένα αφηρημένο και συγκεκριμένο αφήγημα και μονόλογο, το φαίνεσθαι και είναι τους. Το φως του φεγγαριού, με γράμματα σπουδάματα στην πλάτη του, απλόχερα, στην κυριολεξία και κατά φαντασία, προχωράει τις όποιες δυστοκίες τους.

Σέλφι, όμως, θα βγάλει μαζί και χώρια τους. Θα σκάσει και χαμόγελο με τον αμάραντο βασιλικό, την αλμύρα των κυμάτων και την επίγευση των μυρωδιών και της όποιας ανθοφορίας της εποχής. Η πιο γλυκιά εποχή, επιτελικά και αδιαλείπτως και αδιαπραγμάτευτα, είναι το περίγραμμα και η αφετηρία των ταξιδιών του. Κάθε στροφή, κάθε εικόνα με ή χωρίς λέξεις και χρώματα λιάζονται, και μαρσάρουν, και μπαρκάρουν το ηρακλειτικό του «τα πάντα ρεί».

Φύλλο και φτερό αν θα γίνουν οι φωτοεικόνες αυτές σε ένα επόμενο χρόνο, σε μια άλλη συντεταγμένη δευτερολέπτων, είναι και αυτό μια έωλη και χειροπιαστή συνθήκη. Άλλωστε, και η καταιγίδα των πολλαπλών και πολλών πληροφοριών από και προς τις οθόνες παντός τύπου —καθώς εκπέμπονται τα σήματα και σημαινόμενα των νέων, ή και σε έντυπες γραμμές και παραγράφους είναι αποτυπωμένες όψεις, απόψεις παντός τύπων— είναι τόσες πολλές που… δεν χωνεύονται. Δεν μένουν και πολύ οι πνοές, και τα σκοτάδια, και το φως τους και στα δύο ημισφαίρια των παρόντων απόντων συνοδοιπόρων του.

Καθώς έχει και δούναι και λαβείν με τα χελιδόνια αποδημίας, με τους πελαργούς στο ένα πόδι, με το τι λένε οι λαϊκές αγορές, με τους ωκεανούς και τις πλατείες των χρωμάτων και των πολλών παραστάσεων που ξετυλίγονται στην κάθε διπλανή πόρτα, και στην κλειδαρότρυπα, και στην σιωπή της… είναι πολυάσχολο. Θέλει άλλο τέμπο και ρυθμό το χρονοδιάγραμμα και η πορεία της γλυκιάς αναμέτρησης με το τι το περιβάλλει. Αν έκανε και μια δημοσκόπηση, φερ’ ειπείν, με σιγουριά και σε υψηλά ποσοστά οι απόντες παρόντες… θα έριχναν δαγκωτό στην κάλπη των ερωτημάτων, καθώς η ηλιοφάνεια και η καλοκαιρία έχει τον πρώτο λόγο και στο κάθε τους κύτταρο το φθαρτό, το φυλλοβόλο, μα και στο κάθε όνειρο το απατηλό, το απάτητο και άπειρο.

Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δεν είναι μόνο του σε όλο αυτό το ταξίδι των συγκινήσεων και συγκερασμών. Καταλαβαίνει δε το πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα οι παρόντες απόντες στην καθημερινότητα, με τις κάθε λογής ανάγκες μα και λογαριασμούς για φως, νερό, τηλέφωνο, υπηρεσίες και τα υπόλοιπα άγραφα και γραμμένα γρανάζια ζωής. Καταλαβαίνει και συναισθάνεται τους πόθους και τα πάθη των ονείρων και κυρίως τον χρόνο τους. Είναι και οι εποχές που τα «χι» των χρωμάτων, χωμάτων, χοών, των χορδών, των χαρακτήρων, χαρτών, χεριών, χάνονται και χαιρετιούνται — άλλοτε χαμηλών τόνων, άλλοτε μη χαλαρών ρυθμών ζωής. Ακουστά έχει και για το μύθο και το επιμύθιο του παραμυθιού για ένα τζίτζικα και ένα μυρμηγκάκι.

Το δε ψευδοδίλημμα της εποχής για τους παρόντες απόντες των πόλεων και του κλεινού άστεως —στο πού δηλαδή θα γείρουν, θα διακοπίσουν την εποχή ετούτη του φως, σε βουνό ή θάλασσα δηλαδή— αν και τίθεται στις μεταξύ τους συνομιλίες, έχει ήδη απαντηθεί εδώ και αιώνες: στατιστικά, αυθόρμητα, ανεπαίσθητα και ειρηνικά από την μεριά, την ιστορία και κυρίως από τον κύκλο, τις ευθείες και τις γωνίες του φωτός του… να φτιαχτούν τα σημεία στίξης χωρίς να αλλαχθεί καμία λέξη.