Η διαχρονικότητα των παρελάσεων

Γράφει ο Νίκος Σόκολος 

Πολλοί επικριτές του Ελληνισμού, μπορεί να σχολιάζουν αρνητικά, γιατί συνεχίζονται μέχρι σήμερα οι μαθητικές και οι στρατιωτικές παρελάσεις, όπως και επειδή διατυπώνουν διάφορες θέσεις, που έχουν σχέση με το ότι οι μαθητικές παρελάσεις, αποτελούν διαχρονικό θεσμό, εθνικιστικής επιστράτευσης, μάλλον δεν έχουν συμπεριλάβει υπόψη τους, τις νέες προκλήσεις για τον Ελληνισμό.

Μεταξύ άλλων, τις διαχρονικές αξίες του Έθνους, την αναδιαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας, κυρίως σε εποχές που η πολιτική και πολιτισμική προπαγάνδα των ξένων και γειτονικών κρατών, με σκοπό την αλλοίωση, ή τον επηρεασμό των πεποιθήσεων, των αξιών, της συμπεριφοράς του Ελληνικού πληθυσμού.

Κυρίως όταν διαμορφώνονται ιδεολογικά μηνύματα, στην καθημερινότητα της Ελληνικής κοινωνίας, κυρίως όταν αποβλέπουν με έμμεσο τρόπο, στην δημιουργία μακροχρόνιων διαδικασιών, για την διαιώνιση της δικής τους εθνικής ταυτότητας, μέσα στην ίδια την Ελληνική κοινωνική ζωή.

Επίσης αν θέλετε, μπορείτε να προσθέσετε, την αγάπη προς την Ελλάδα, η οποία συνδέεται με την κοινωνική συνοχή, με την ενότητα των Ελλήνων, με μια ιδεολογία, η οποία θεωρείται φυσική προέκταση της συνεκτικής εικόνας του Ελληνικού Έθνους.

Επιπλέον, οι εθνικές γιορτές μαζί με τις παρελάσεις, σχετίζονται με γεγονότα, περιστατικά, περιπτώσεις και συμβάντα, που συνθέτουν τις μαρτυρίες των Ελλήνων πατριωτών, μια και αποτελούν τα πιο συγκλονιστικά τεκμήρια, για την ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις, που πλήττουν την χώρα, καθιστούν αναγκαία, την αναδόμηση της Εθνικής ταυτότητας, μια και πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τα στοιχεία που απαρτίζουν την συλλογική του συνείδηση, την ιστορική μνήμη, τα σύμβολα, τις αξίες, και τον πολιτισμό μας.

Εκτός από όλα αυτά, ανάμεσα στις σημερινές προκλήσεις, ζούμε την σχέση της Εθνικής ταυτότητας και την πολυπολιτισμικότητα, από την στιγμή που εκφράζεται η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών, εθνοτικών ή γλωσσικών ομάδων, μέσα στα όρια, ενός ενιαίου κράτους – Έθνους, θέτοντας το ζήτημα, της ισοτιμίας, και της ετερότητας.

Σε μια εποχή, που στις εθνικές παρελάσεις, συμμετέχουν μουσουλμάνες μαθήτριες, με διαφορετικό, εθνικό και θρησκευτικό υπόβαθρο, ως σημαιοφόροι στις εθνικές παρελάσεις, συγκεντρώνουν διαφορετικές, οπτικές γωνίες και απόψεις, στην Ελληνική κοινωνία και στην πολιτική.

Και όπως είναι φυσικό η προσέγγιση του θέματος, μέσα από την σύνδεση του έθνους και της Θρησκείας, παραμένει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης, αντανακλώντας τις διαφορετικές απόψεις και τις αντιλήψεις, καθώς πολλές από αυτές, είναι συνδεδεμένες, με την Ελληνορθόδοξη παράδοση, και με τους αγώνες του Έθνους.

Με τις ίδιες τις χριστιανικές αξίες, με την σημασία της Αγίας σκέπης, με την ίδια την δυναμική του ορθόδοξου Χριστιανισμού, ο οποίος εκδηλώθηκε ως ένας καθοριστικός παράγοντας, εθνικής επιβίωσης, κοινωνικής αλληλεγγύης και πνευματικής αντίστασης στους κατακτητές.

Πάντως το όραμα του Ελληνικού εθνικισμού, σήμερα δεν έχει καμία σχέση, με την υλοποίηση ενός – μεγάλο-ιδεατικού ιδεώδους, με διάφορες αξιώσεις, και φιλοδοξίες, που αποβλέπουν σε εδαφικές διεκδικήσεις, ή ακόμα και σε διάφορα στρατιωτικά προγράμματα, με στόχο την δημιουργία της ”Ελλάδας΄΄ των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών.