Γράφει ο Πάρις Ν. Κονιτσιώτης
Με δεδομένο για την εποχή μας ότι το μίσος είναι ισχυρότερο της αγάπης , ξεκίνησα να γράψω κάτι για την εποχή της επιθετικότητας ή αν προτιμάτε για την επιθετικότητα της εποχής.
Κυριαρχεί παντού σε όλους τους χώρους ένας ανεξήγητα διογκωμένος θυμός και μια επιθετική συμπεριφορά , που δεν συμβαδίζει με την εξέλιξη και τη βελτίωση του πολιτιστικού επιπέδου.
Παλιότερα άκουγες κι ένα συγνώμη , τώρα ακόμη και νέα παιδιά που μεγάλωσαν σε καλλίτερες συνθήκες είναι έτοιμα να σου «επιτεθούν» αναίτια ,είτε πεζή είτε εποχούμενοι, έτσι για μαγκιά. Άν καταφέρουμε βέβαια … να γλυτώσουμε από τα ηλεκτρικά πατίνια και τους «διακόνους» τροφής ταχυφαγείων, από τα σλάλομ που κάνουν με τις μηχανές τους, περνώντας κατά κανόνα με κόκκινο.
Μια καθηγήτρια υπέστη θανατηφόρο εγκεφαλικό επεισόδιο , λέει, επειδή της κάνανε bullying οι μαθητές στην τάξη.
Πώς γίναμε έτσι; Το εμβόλιο φταίει;
Όταν πριν έξι χρόνια η πανδημία του covid 19 σάρωσε τον πλανήτη, ποιος το περίμενε ότι θα εμφανιζόταν ένα αντίδοτο σε χρόνο ρεκόρ, αδοκίμαστο όμως. Και μετά εμφανίστηκαν οι παρενέργειες, κάτι για θρομβοπενίες μιλάνε που προκαλούν θανατηφόρες θρομβώσεις, για την εμφάνιση ανίατων άνοσων , ξαφνικών θανάτων υγιών ανθρώπων , αλλά και περίεργες επιθετικές συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας, με το ζωνάρι λυμένο για καυγά, ακόμη και για επουσιώδη πράγματα.
«Να υποτάσσεστε ( να αγαπάτε ) ο ένας στον άλλο με φόβο Χριστού » ανέφερε ο Απόστολος Παύλος στην προς Εφεσίους επιστολή του κι εμείς το πήραμε τοις μετρητοίς και κάνουμε το αντίθετο.
Η ατιμωρησία, η διαφθορά, η ανυπακοή στους νόμους, η ασυνέπεια, χωρίς ίχνος ευγένειας στη συμπεριφορά συνεχίζουν αμείωτα το ρυθμό τους. Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ ιδανικοί , αλλά επιβάλλεται να προσπαθήσουμε για το καλλίτερο.
Τυχαίο είναι που ο πλανήτης βρίσκεται στην χειρότερη εμπόλεμη κατάσταση μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο;
Από τον Κίμ …περιμέναμε να πατήσει το κουμπί , αλλά από αλλού μας ήρθε. Μετά τον «ατέλειωτο » πόλεμο της Ουκρανίας, η Μέση Ανατολή πήρε φωτιά, δημιουργώντας ανησυχίες για παγκόσμιο ενεργειακό και πληθωριστικό σοκ. Πόλεμοι που μαίνονται και βυσσοδομούν με καινούργιες μεθόδους και εξοπλισμούς και χιλιάδες θανάτους αμάχων.
Επίθεση λοιπόν. Επίθεση για την επίθεση , σε ποιους και γιατί, αλλά και επιθετική άμυνα. Το σύνθημα είναι fidelity (πίστη ) , πίστη για την τελική νίκη. Οι ισχυροί εναντίον αδύναμων με κάτι «γεράκια» με λαδωμένα μαλλιά να επαίρονται για καίρια χτυπήματα σε εγκαταστάσεις και ανθρώπους, λες και παίζουν μπόουλιγκ.
Δεν είναι το απόλυτο άδικο άνθρωποι να θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό πολιτικών επιδιώξεων και οικονομικών συμφερόντων; Κάποιοι κοιμούνται αυτή την ώρα και κάποιοι μένουν ξάγρυπνοι , περιμένοντας τους βαλλιστικούς πυραύλους. Κι όταν για τους αδύναμους τα όνειρα είναι βόμβες , παύουν να είναι όνειρα γίνονται εφιάλτες, η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της αφού αποφασίζουν άλλοι για τη συνέχειά της. Κι εκεί δεν έχεις επιλογές «ανοίγεις στη διαπασών τη μουσική να κρύψεις της σιωπής σου την κραυγή »που γράφει κι ο ποιητής Άλκης Αλκαίος.
Πόλεμοι με αλγορίθμους, όπου ο αντίπαλος μπορεί να προβλέψει τις κινήσεις του άλλου. Ειδικά αυτά με τους αλγόριθμους μας έχουν μπερδέψει, έτσι όπως εμφανίζονται στο κινητό σου οτιδήποτε σκέφτεσαι να αγοράσεις ή όποια εξέταση να κάνεις, τόσο που σε λίγο θα βλέπεις τον άλλο απέναντι και θα αποτυπώνεται στο κινητό του , τι σκέφτηκες γι’ αυτόν. Χάνουμε σιγά – σιγά τον αυθορμητισμό μας και η τεχνητή νοημοσύνη θα προβλέπει το αποτέλεσμα κάθε πράξης μας.
Όσοι επαίρονται σήμερα επειδή χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη, ας κάνουν και τις απαραίτητες ενέργειες να μη βγει εκτός ελέγχου.
Σε όλους εμάς που οι κλειδώσεις μας κουβαλάνε τη σκουριά του χρόνου, η ζωή χάνεται στα μικρά και καθημερινά, σε ένα συγνώμη, στο μισό χαμόγελο , σε έναν εγκάρδιο χαιρετισμό χωρίς δεύτερες σκέψεις , στην τήρηση της σειράς , στην απόδοση της προτεραιότητας.
Αντί να φορέσετε κράνος και πανοπλία για να βγείτε έξω, θα σας πρότεινα να διαβάσετε ένα βιβλίο ή να παίξετε μια μπιρίμπα, ή έστω ένα τάβλι , ακούγοντας από το youtube «Το βάλς των χαμένων ονείρων» του Άλκη Αλκαίου με τη συγκινητική ερμηνεία δύο νέων καλλιτεχνών, η μία είναι η Μαριάνα (κόρη του Πάνου ) Κατσιμίχα:
« Που μας πάει της ψυχής τ’ άγριο μονοπάτι, βρέχει αστέρια κι όνειρα κάνε μια ευχή, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την αγάπη, μια ζωή θ’ αρχίζουμε πάλι από την αρχή »…
Άρτα 11/3/2026