Ευνομούμενοι πολίτες

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Σε μια χώρα, όπου το μεταναστευτικό ζήτημα παραμένει μείζον κοινωνικό θέμα, με πολλές προεκτάσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες αγγίζουν την αποκατάσταση, την αφομοίωση, την ενσωμάτωση των προσφύγων στην Ελλάδα, αλλά και το ότι αναμείχθηκαν με τους γηγενείς.

Έφερε περισσότερες δυσχέρειες στην οικονομική ζωή της χώρας, όχι μόνο από την περίοδο του ερχομού τους, αλλά και μέχρι σήμερα, μέσα από την απόκτηση περισσότερων ευκαιριών για μόνιμη επαγγελματική απασχόληση, μέσα από τον ανταγωνισμό στην αγορά εργασίας, στην ιδιοκτησία της γης και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Όπως και προνομιακή μεταχείριση, έναντι των νόμων, εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας, που επωμίζεται τα βάρη.

Επίσης, απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια και πολιτικά δικαιώματα ως ψηφοφόροι και πολιτευτές. Σιγά-σιγά συνάπτουν μικτούς γάμους με τους Έλληνες, γεγονός που αλλοιώνει την ελληνική υπόσταση, την εθνική συνοχή, τη θρησκευτική παράδοση, τα ήθη και έθιμα, ακόμα και την ίδια τη Θεολογία.

Ενώ μεγαλύτερες διαφορές νοοτροπίας και ιδιοσυγκρασίας έφεραν άλλα δυναμικά στοιχεία, που εξελίσσονται και εμπλουτίζονται μέσα από τη συνύπαρξη και την ανταλλαγή διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων.

Σε μια ”ευνομούμενη” πολιτεία, τα παραδείγματα που αναφέραμε σχετικά με τη συνύπαρξη των γηγενών και των προσφυγικών πληθυσμών δεν νοείται να υπάρχουν θεσμικές, κοινωνικές, νομικές, οικονομικές ανισότητες, διαφορετικά δικαιώματα και υποχρεώσεις, αναξιοκρατία και πελατειακές σχέσεις που ρυθμίζουν το κράτος δικαίου και τις αρχές του.

Και όπως πάντα εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, επειδή ζούμε μέχρι τώρα τη δημιουργία αυτών των ανισοτήτων και τους πολίτες δύο ταχυτήτων, όσοι έχουν πρόσβαση στα δίκτυα εξουσίας και εκείνοι που στερούνται τα βασικά δικαιώματα.

Ευνομούμενοι πολίτες, δυστυχώς, υπάρχουν και απολαμβάνουν τα προνόμια εκείνα που τους φέρνουν πιο κοντά σε περισσότερα δικαιώματα και αλληλεγγύη μεταξύ τους, ως άμεσος μηχανισμός διεθνούς προστασίας και αναγνώρισης από ανθρωπιστικούς φορείς.