Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΘΙΩΝ ΦΙΛΩΝ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ, ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ ΗΧΩ

«Η ζωή μόνο με αλήθειες προχωρά»

«Με το μαγικό μου ραβδί θα φρόντιζα πρώτα απ’ όλα να υπάρχει ογκολογική κλινική στο Νοσοκομείο της Άρτας, ώστε οι ασθενείς να μην ταλαιπωρούνται με συνεχείς μετακινήσεις. Μια κλινική οργανωμένη, με επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, με διαδικασίες ξεκάθαρες, που να τηρούνται από όλους, και με δυνατότητα πρόσβασης στη σύγχρονη γνώση, στα νέα θεραπευτικά πρωτόκολλα και στη συνεργασία με εξειδικευμένα κέντρα όταν χρειάζεται…»

Στρέφουμε το βλέμμα μας σε γυναίκες που δίνουν ζωή στον πολιτισμό του τόπου μας. Γυναίκες προέδρους συλλόγων, που με μεράκι, αγάπη και ακούραστη διάθεση κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις, οργανώνουν δράσεις και φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Ένα μικρό αφιέρωμα σε μεγάλες καρδιές που κάνουν τον πολιτισμό κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Συνέντευξη: Όλγα Τσιάφη

Όταν την ρώτησα αν ξεπέρασα κάποια όρια, μήπως δεν θέλει να απαντήσει σε κάτι, είπε πως «η ζωή μόνο με αλήθειες προχωρά, θα σου απαντήσω με την καρδιά και την ψυχή μου». Αυτή είναι η Αγγελική Τσιρογιάννη, διάφανη, ειλικρινής, αληθινή.

Σε βλέπουμε πάντα να τρέχεις για τον σύλλογο, πάντα γεμάτη ενέργεια και με μια πολύ ζωντανή, αισιόδοξη ματιά για τη ζωή και αναρωτιέμαι, από που προέρχεται όλο αυτό το απόθεμα δύναμης καθημερινά;
Μάλλον οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας περισσότερη δύναμη απ’ όση νομίζουμε. Δεν νομίζω ότι έχω μεγαλύτερο απόθεμα από κάποιον άλλο. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι εγώ επέλεξα, όσο μπορώ και όπως μπορώ, να εστιάζω σε φωτεινές διαδρομές…για μένα και για όσους αγαπώ…

Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι πάντα δυνατή ή πάντα αισιόδοξη. Σημαίνει ότι προσπαθώ να μη μένω για πολύ μέσα στο σκοτάδι μου. Να αντλώ από μέσα μου όση δύναμη έχω, ακόμη κι αν κάποιες φορές είναι λίγη, και να κάνω τη ζωή να αξίζει. Πέφτω πολλές φορές, όλοι πέφτουμε πολλές φορές. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε μάθει και να σηκωνόμαστε.

Αυτή την ματιά προσπαθώ να τη μεταφέρω και στον Σύλλογο. Όχι ως ψεύτικη χαρά, ούτε ως άρνηση της δυσκολίας. Ο καρκίνος είναι μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Αλλά μέσα σε αυτή τη διαδρομή ο άνθρωπος χρειάζεται και φως, και χρώμα, και αγκαλιά, και μια υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζει να υπάρχει και αξίζει να τη ρουφάς μέχρι το μεδούλι.

Αγγελική περιγράφεις μια δύναμη που δεν προέρχεται από την απουσία δυσκολιών, αλλά από μια συνειδητή σου επιλογή να αναζητάς το φως μέσα στο σκοτάδι. Όταν όμως το σκοτάδι χτυπάει την πόρτα ενός άλλου ανθρώπου που φοβισμένος παίρνει την απόφαση να μοιραστεί με τους Επιστήθιους Φίλους μια άσχημη διάγνωση, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που του λες για να νιώσει ότι δεν είναι μόνος του;
Το πρώτο που του λέω είναι ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να φοβάται. Δεν προσπαθώ να του πάρω τον φόβο με μεγάλα λόγια ή εύκολα «όλα θα πάνε καλά». Αυτό που του λέω αληθινά είναι: «Είμαι εδώ. Μίλησέ μου. Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος σου. Μπορώ να σε καταλάβω».

Όταν νοσούμε, συχνά κρύβουμε τον φόβο από την οικογένειά μας για να τους προστατεύσουμε και μένουμε μόνοι με τον πανικό. Στον Σύλλογο, το πρώτο που κάνουμε είναι να ακούσουμε τον νέο ασθενή και να του δώσουμε χώρο να βάλει σε μια σειρά τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του.

Έπειτα, είμαστε εκεί για τις θεραπείες και τα πρακτικά θέματα , αλλά είμαστε εκεί και για τους καφέδες, τις βόλτες και τα τμήματα δημιουργικής απασχόλησης. Σιγά σιγά γινόμαστε μια άλλη οικογένεια και αυτό είναι το πιο σημαντικό: να νιώθει ο άνθρωπος ότι δεν είναι μόνος.

Πέρα από το βαθιά ανθρώπινο και συναισθηματικό κομμάτι, ο σύλλογος είναι ένας οργανισμός που απαιτεί καθημερινή διοίκηση, οργάνωση εθελοντών και διεκδικήσεις. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να διοικείς έναν τέτοιο φορέα στην περιφέρεια, σε μια μικρή πόλη όπως είναι η Άρτα, και ποια χαρακτηριστικά χρειάζεται να επιστρατεύει μια γυναίκα για να κρατά τις ισορροπίες και να φέρνει αποτελέσματα;
Είναι δύσκολο, γιατί ένας τέτοιος Σύλλογος δεν έχει στο κέντρο του απλώς δράσεις ή διοικητικές υποχρεώσεις. Έχει ανθρώπους που πέρασαν ή περνούν δύσκολα, που φοβούνται, που αγωνιούν. Άρα δεν μπορείς να διοικείς μόνο με διαδικασίες, αλλά ούτε και μόνο με συναίσθημα. Χρειάζεται συνεχώς να ισορροπείς.

Στη δική μου περίπτωση υπάρχει και η απόσταση, αφού τα τελευταία χρόνια ζω και εργάζομαι στην Κύπρο, ενώ ο Σύλλογος δραστηριοποιείται στην Άρτα. Αυτό απαιτεί αρκετή οργάνωση και συνεχή επικοινωνία. Δόξα τω Θεώ, η ομάδα μας στην Άρτα είναι πολύ ικανή και αξιόπιστη, κι έτσι η απόσταση γίνεται πολύ πιο διαχειρίσιμη.

Ένα ιδιαίτερο ζήτημα είναι και η προσέγγιση των ίδιων των ανθρώπων που έχουν νοσήσει. Πολλοί θέλουν να αφήσουν πίσω τους αυτή την εμπειρία, να μη ξανακούσουν τη λέξη «καρκίνος». Και αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Δεν πιέζεις κανέναν. Κρατάς απλώς την πόρτα ανοιχτή.

Η οργάνωση των δράσεων και των εθελοντών έχει επίσης τις δυσκολίες της. Οι εθελοντές δεν είναι πάντα διαθέσιμοι, δεν είναι υπάλληλοι- προσφέρουν χρόνο, κόπο και συναίσθημα. Χρειάζεται να τους εμπνέεις, να τους σέβεσαι και να τους ακούς, αλλά ταυτόχρονα να υπάρχουν συγκεκριμένοι ρόλοι, σαφή όρια, συνέπεια και σοβαρή οργάνωση.

Από την αρχή ήθελα οι «Επιστήθιοι Φίλοι» να στηριχθούμε στην ανιδιοτέλεια και στον εθελοντισμό. Να είναι ένας χώρος ουσίας και όχι αυτοπροβολής.

Σε έναν τέτοιο Σύλλογο δεν ταιριάζουν παραταξιακές λογικές ούτε η αντίληψη ότι ο καθένας έρχεται με τη «δική του ομάδα». Είναι χώρος συνεργασίας και κοινού σκοπού.

Αυτό μας κράτησε και μας έκανε οικογένεια, το αληθινό «μαζί», το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Θέλουμε να περπατάμε σιγανά και ταπεινά, με σεβασμό στον άνθρωπο και στην αξιοπρέπειά του. Τα αποτελέσματα είναι σημαντικά, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Σημασία έχει ό,τι καταφέρνουμε να γίνεται καθαρά, χωρίς σκοπιμότητες, με διάθεση προσφοράς και αγάπη για τον συνάνθρωπο.

 Οι «Επιστήθιοι Φίλοι» έχουν κάνει τεράστιο έργο στην πόλη μας. Νιώθεις ότι έχουμε αρχίσει πλέον, ως κοινωνία στην Άρτα, να σπάμε τα ταμπού γύρω από τον καρκίνο και να μιλάμε πιο ανοιχτά;
Ναι, έχουμε κάνει σημαντικά βήματα. Θυμάμαι το 2015, στην πρώτη μας συμμετοχή στην Εμπορική Έκθεση Άρτας, πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονταν ακόμη και να πάρουν ένα ενημερωτικό φυλλάδιό μας. Η λέξη «καρκίνος» φόβιζε, ήταν μια λέξη που απέφευγαν να προφέρουν.

Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, μιλάμε πιο ανοιχτά. Συζητάμε πιο εύκολα για την πρόληψη, την έγκαιρη διάγνωση και τις εξετάσεις. Βλέπουμε γυναίκες και άνδρες να πλησιάζουν τον Σύλλογο χωρίς τον παλιό δισταγμό. Τα ταμπού δεν έφυγαν εντελώς, αλλά η σιωπή έχει αρχίσει να σπάει. Και όσο περισσότερο μιλάμε ανοιχτά, τόσο λιγότερο μένει ο άνθρωπος μόνος του με τον φόβο.

Αγγελική, σε γνωρίζουμε όλοι, γνωρίζουμε τις δικές σου μεγάλες μάχες, την δική σου περιπέτεια υγείας, και την απώλεια της Γωγώς. Πολλοί άνθρωποι θα είχαν κλειστεί στον εαυτό τους. Εσύ πώς κατάφερες να μετατρέψεις αυτό το σκοτάδι σε μια τόσο μεγάλη, φωτεινή αγκαλιά για όλη την Άρτα; Μέσα από τη δική σου ξεχωριστή διαδρομή, άλλαξε ο τρόπος που ορίζεις την ευτυχία στη ζωή;
Από πολύ μικρή, για κάποιον άγνωστο λόγο, έλεγα ότι δεν θα φορέσω ποτέ μαύρα στη ζωή μου. Δεν το ήθελα το μαύρο. Μάλλον έτσι γεννήθηκα.

Από πολύ μικρή πίστευα ότι είμαστε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τον Κύριο άρα συμπέραινα, ίσως αυθαίρετα?!, ότι μπορούμε να ορίσουμε πολλά πράγματα στην ζωή μας.

Η ζωή όμως με έμαθε, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι δεν ορίζουμε τόσα όσα νόμιζα. Η δική μου περιπέτεια υγείας και, πολύ περισσότερο, η απώλεια της Γωγώς μου, μου έδειξαν ότι είμαστε πιο μικροί απέναντι στη ζωή απ’ όσο πιστεύουμε.

Δεν ελέγχουμε τα πάντα. Δεν μπορούμε να διαλέξουμε όλα όσα θα μας συμβούν. Μπορούμε όμως, όσο αντέχουμε, να διαλέξουμε πώς θα σταθούμε απέναντί τους.

Η Γωγώ ήταν και είναι η ηρωίδα της ζωής μου. Ένα παιδί που, τέσσερα χρόνια παλεύοντας με τον καρκίνο, έζησε τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό, ρούφηξε όση ζωή της «αναλογούσε» μέχρι το μεδούλι. Μου έμαθε, παίζοντας η ίδια, ως μια άλλη Πολυάννα, το δικό της «παιχνίδι της χαράς», ότι ακόμη κι αν έχεις μόνο μαύρο χρώμα, μπορείς να ζωγραφίσεις χαρούμενα πράγματα.

Αποφάσισα λοιπόν, να μην φορέσω ποτέ μαύρα, κόντρα στις συνθήκες και στις καταστάσεις. Έχω μόνο την στιγμή, μόνο αυτή μπορώ να ορίσω και αυτή αποφάσισα να την φωτίζω και να την χρωματίζω όσο μπορώ.

Ναι, άλλαξε ο τρόπος που ορίζω την ευτυχία. Ευτυχία πια δεν είναι τα μεγάλα, τα τέλεια, τα σπουδαία. Είναι να ξυπνάς το πρωί και να έχεις άλλη μία μέρα. Να ξέρεις ότι είναι καλά η οικογένειά σου, τα παιδιά σου. Να μπορείς να είσαι απλά μαζί τους… Να πίνεις έναν καφέ με τις φίλες σου. Να μπορείς να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς. Να ζεις στιγμές ανέμελες… στιγμές που ξεχνάς τον φόβο.

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι συχνά λυγίζουν με τα μικρά και τα καθημερινά, εσύ δείχνεις ένα απίστευτο πείσμα να χαμογελάς και να προχωράς. Υπάρχουν στιγμές που «επιτρέπεις» στον εαυτό σου να λυγίσει, ή νιώθεις ότι η ίδια η δράση σου και η προσφορά είναι το φάρμακο για όλα;
Το να στέκεσαι ως γονιός δίπλα σε ένα παιδί που παλεύει με τον καρκίνο για τέσσερα χρόνια σε αλλάζει. Σε αναγκάζει, πολλές φορές, να παγώσεις το συναίσθημα για να αντέξεις. Να σταθείς όρθιος δίπλα του, να του μεταδώσεις αισιοδοξία, πίστη, δύναμη. Να βλέπει στα μάτια σου, κάθε στιγμή, ότι εσύ πιστεύεις πως θα τα καταφέρει.

Και έτσι μαθαίνεις να κρύβεις τον φόβο, τον τρόμο, τον θυμό, την αγωνία. Μαθαίνεις να τα κρατάς όλα μέσα σου, γιατί εκείνη την ώρα πρέπει να αντέξεις. Και μετά, όταν όλα έχουν τελειώσει, ψάχνεις να θυμηθείς, να βρεις ξανά τον τρόπο να λυγίσεις, για να μπορέσεις να ξαλαφρώσεις.

Στην αρχή το χαμόγελό σου είναι η άμυνά σου, αυτό που φόρεσες για να αντέξεις. Με τα χρόνια, αρχίζεις σιγά σιγά να θυμάσαι τον τρόπο να μπορέσεις να λυγίσεις ξανά, να κλάψεις, να φωνάξεις… και αυτό είναι λυτρωτικό.

Ναι, λοιπόν, πλέον επιτρέπω στον εαυτό μου να λυγίσει. Μερικές φορές σχεδόν τον παρακαλάω να λυγίσει. Και σήμερα, το χαμόγελό μου είναι και άμυνα από τα παλιά, αλλά περισσότερο είναι επιλογή για να προχωρήσω στη ζωή.

Σε αυτό με βοηθάει πολύ η δράση μου στον σύλλογο και η κοινωνική μου προσφορά, ο σύλλογος σαφώς με φωτίζει μέσα μου. Αλλά δεν είναι αυτό το φάρμακο για όλα. Αυτό που μου δίνει την μεγαλύτερη δύναμη είναι τα παιδιά μου.

Το αφιέρωμά μας εστιάζει στις γυναίκες που ηγούνται. Πιστεύεις ότι η γυναικεία ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη φέρνουν μια άλλη ποιότητα όταν ενώνονται οι φωνές σας στους «Επιστήθιους Φίλους»;
Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι οι «Επιστήθιοι Φίλοι» δεν είναι γυναικείος σύλλογος. Ξεκινήσαμε ως Σύλλογος κατά του Καρκίνου του Μαστού, αλλά εδώ και χρόνια είμαστε Σύλλογος Καρκινοπαθών, Εθελοντών και Φίλων.

Τα μέλη μας είναι γυναίκες, άνδρες, ασθενείς, επιζώντες, φροντιστές, εθελοντές, φίλοι. Ο καρκίνος δεν έχει φύλο, ούτε η στήριξη μπορεί να έχει φύλο.

Την βαθιά ενσυναίσθηση την έχω δει εξίσου και σε άνδρες. Ίσως οι γυναίκες μιλάμε πιο εύκολα για όσα νιώθουμε, αλλά η δύναμη του Συλλόγου μας είναι ότι ενώνονται ανθρώπινες ψυχές, από διαφορετικές διαδρομές, με κοινό σκοπό, σεβασμό και αλληλεγγύη.

Στον σύλλογο μοιράζεστε πολλές συγκινήσεις, αλλά φαντάζομαι και πολλές στιγμές με γέλιο, πειράγματα. Υπάρχει κάποιο αστείο περιστατικό ή μια όμορφη στιγμή με τα μέλη του συλλόγου που θυμάσαι με πολλή αγάπη και σε κάνει να χαμογελάς;
Έχουμε ζήσει πολλές τέτοιες στιγμές! Θυμάμαι μια φορά, σε μια δραστηριότητα έκφρασης συναισθημάτων, κάναμε τόσο αστείες γκριμάτσες που γελούσαμε ασταμάτητα και στο τέλος έπεσα κάτω, από τα γέλια, μαζί με την καρέκλα.

Θυμάμαι όμως και την αρχή του τμήματος δημιουργικής απασχόλησης πριν από εννέα χρόνια. Εγώ, κλασσικά, τελείως ατάλαντη σε αυτά, Α-καλλιτέχνης, με το Α στερητικό, προσπαθούσα να κάνω ντεκουπάζ σε κεραμίδια.

Όλες οι άλλες προχωρούσαν κι εγώ παιδευόμουν με τις αποχρώσεις, και καμία δεν μου εξηγούσε το πως, ήθελαν να δοκιμάσω μόνη μου και με νευρίαζαν! Τελικά, τα ανακάτεψα εκείνα τα χρώματα…και κάπως έτσι μου ανοίχτηκε ο κόσμος της δημιουργίας, κάνοντάς με πιο ευέλικτη και στην ίδια τη ζωή.

Ωστόσο, πιο πολύ κι από τα αστεία περιστατικά και από τα μαθήματα ζωής, κρατάω τις αγκαλιές. Αυτές τις σφιχτές, αληθινές αγκαλιές που κάνουμε στον Σύλλογο, που ενώνουν ανθρώπους και μοιράζονται αγάπη, φόβους, προσδοκίες και ελπίδα.

Αν θα μπορούσαμε να συμπυκνώσουμε τη δική σου στάση ζωής με δυο λογάκια, με μια φράση που έχεις πάντα στο μυαλό σου και θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες, ποια θα ήταν αυτή;
Θα δανειστώ τους στίχους από το «Τζιβαέρι»: «σιγανά και ταπεινά… σιγανά πατώ στη γη». Έτσι θέλω να περπατώ στη ζωή, με σεβασμό και χωρίς έπαρση.

Και μαζί, κρατώ πάντα τα λόγια από το δικό μου τζιβαέρι, τη Γωγώ μου: «Ακόμη και με μαύρο χρώμα, μπορώ να ζωγραφίσω χαρούμενα πράγματα».

Δεν ορίζουμε πάντα τι θα μας φέρει η ζωή, αλλά το παρόν είναι δικό μας και εμείς επιλέγουμε αν θα το αφήσουμε σκοτεινό ή αν θα προσπαθήσουμε να το φωτίσουμε.

Αν με έναν μαγικό τρόπο μπορούσες να αλλάξεις κάτι στην καθημερινότητα των καρκινοπαθών στην περιοχή μας, τι θα άλλαζες αύριο κιόλας;
Με το μαγικό μου ραβδί θα φρόντιζα πρώτα απ’ όλα να υπάρχει ογκολογική κλινική στο Νοσοκομείο της Άρτας, ώστε οι ασθενείς να μην ταλαιπωρούνται με συνεχείς μετακινήσεις.

Μια κλινική οργανωμένη, με επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, με διαδικασίες ξεκάθαρες, που να τηρούνται από όλους, και με δυνατότητα πρόσβασης στη σύγχρονη γνώση, στα νέα θεραπευτικά πρωτόκολλα και στη συνεργασία με εξειδικευμένα κέντρα όταν χρειάζεται.

Θα φρόντιζα κάθε ασθενής να αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα. Να γίνονται ογκολογικά συμβούλια όχι επιλεκτικά, αλλά για κάθε περίπτωση που το χρειάζεται, όπως αξίζει σε κάθε ανθρώπινη ζωή. Να ακούγεται ο ασθενής, να γίνονται σεβαστές οι επιθυμίες του, να μη νιώθει ότι χάνεται μέσα σε εξετάσεις, γνωματεύσεις, επιτροπές και γραφειοκρατία.

Θα φρόντιζα τα φάρμακα να είναι διαθέσιμα στην ώρα τους, χωρίς περιττή ταλαιπωρία. Οι βιοψίες, οι διαγνωστικές εξετάσεις, τα χειρουργεία και οι θεραπείες να μη χάνονται μέσα σε καθυστερήσεις.

Ο Ηλεκτρονικός Φάκελος Ασθενή να λειτουργεί πλήρως, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να παρακολουθηθεί σωστά όπου κι αν χρειαστεί. Και το Εθνικό Μητρώο Νεοπλασιών να αξιοποιείται ουσιαστικά, ώστε να γνωρίζουμε καλύτερα την κατανομή των καρκίνων στη χώρα μας και να μπορούμε να εντοπίζουμε πιθανούς επιβαρυντικούς παράγοντες.

Η ψυχολογική στήριξη θα φρόντιζα να είναι αυτονόητο κομμάτι της θεραπείας. Να υπάρχουν ψυχολόγοι δίπλα στους ασθενείς, στις οικογένειές τους, αλλά και στο ίδιο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, που σηκώνει καθημερινά ένα πολύ βαρύ φορτίο.

Γιατί ο καρκίνος δεν αρρωσταίνει μόνο τον ασθενή. Με έναν άλλο τρόπο νοσεί και η οικογένεια, ο σύντροφος, το παιδί, ο γονιός, ο συνοδός.
Και θα ήθελα οι χώροι θεραπείας να μη σε τρομάζουν.

Να είναι χώροι ανθρώπινοι, φωτεινοί, με σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ασθενή. Να μπορεί ο εθελοντισμός, με σωστή οργάνωση, να φέρνει μέσα στο νοσοκομείο λίγο από τον έξω κόσμο: δημιουργική απασχόληση, μουσική, μικρές δράσεις, λίγη ομορφιά, λίγη ανάσα.

Αν λοιπόν είχα ένα μαγικό ραβδί, δεν θα άλλαζα μόνο ένα πράγμα. Θα άλλαζα όλη τη διαδρομή του καρκινοπαθούς: από την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση, μέχρι τη θεραπεία, τη φροντίδα και την ψυχολογική στήριξη.

Γιατί όλα αυτά δεν είναι πολυτέλειες. Είναι δικαιώματα. Και μια οργανωμένη πολιτεία οφείλει να τα διασφαλίζει για κάθε άνθρωπο, όπου κι αν ζει.

Από την Αγγελική κρατάω αυτό… Την διάθεσή της να βρίσκει το φως μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι. Προχωρώντας “σιγανά και ταπεινά”, μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι κάτι που απλώς μας συμβαίνει, αλλά και κάτι που δημιουργούμε εμείς. Να ζούμε με σεβασμό, να αγκαλιάζουμε το παρόν και να κάνουμε την κάθε μέρα μας, ό,τι κι αν φέρνει, μια γιορτή που αξίζει να τη ζήσεις.
Ευχαριστούμε πολύ Αγγελική, ευχαριστούμε Επιστήθιοι φίλοι!

 

Από δράση Γαλάζιου Νοέμβρη