
Η τραχεία φωνή ενός χάρτινου πτηνού
Γράφει ο Νίκος Σόκολος
Ένα μαύρο κοράκι στην Ελληνικό κοινοβούλιο κάνει την διαφορά, όχι μόνο επειδή είναι πλάσμα παρεξηγημένο και το αντιμετωπίζουμε με ένα τόσο στερεοτυπικό τρόπο, που νομίζεις ότι τίποτα καλό δεν προμηνύει.
Τίποτα καλό που να θυμίζει την ανάπτυξη ενός υγιούς πολιτικού συστήματος, που να βασίζεται στην συνεχή αλληλεπίδραση των δημοκρατικών θεσμών, του κράτους δικαίου και των ενεργών πολιτών.
Στην υγιή σχέση κράτους-πολίτη, που να βασίζεται στην διαφάνεια, στην αμοιβαιότητα των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων, στην λογοδοσία και στην ισονομία, στην κοινωνική αλληλεγγύη και υπευθυνότητα.
Στην κοινωνική συνοχή, ιδιαίτερα όταν το κράτος πρέπει να μεριμνά για την πρόνοια, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, την προστασία των κοινωνικών και των ατομικών ελευθεριών, την θεμελίωση των ανεξάρτητων αρχών, ως εγγυητές αυτής της υγιούς σχέσης.
Και όμως, το μαύρο κοράκι που εμφανίστηκε στην Ελληνική βουλή είναι πανέξυπνο. Είναι ένα κοράκι που ξέφυγε από τα χέρια μιας πολιτικού και πέταξε στην αίθουσα του κοινοβουλίου για να επικοινωνήσει μαζί μας με μια τραχιά φωνή· με ένα ήχο που μοιάζει σαν να ακούσαμε ένα δυνατό, επίμονο κράξιμο, σαν εκείνο που ραγίζει τις καρδιές και σπάζει την διάθεση και την μονοτονία.
Είναι αυτό το συμβολικό χάρτινο κοράκι που κάνει την διαφορά, αλλά και το πως γίνεται στην πράξη πιο επινοητικό, για να εκφράσει την αντίθεση του σε όσους εμπλέκονται στους πλειστηριασμούς, στην διαφθορά και στην κατάχρηση της εξουσίας, στην αποδυνάμωση της ανεξαρτησίας, του κύρους και της αποτελεσματικότητας των θεσμών, στην μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, αλλά και της ίδιας και της δημοκρατικής λειτουργίας.
Αυτή η τραχιά φωνή συνεχίστηκε για αρκετή ώρα μέσα στην αίθουσα του Ελληνικού κοινοβουλίου. Και εδώ ακριβώς εντυπωσιαστήκαμε από τους εντυπωσιακούς ελιγμούς, από τις περιστροφές 360 μοιρών στον αέρα, με τέτοιο τροπο που έμοιαζε να θέλει να βρει διέξοδο από ένα παράθυρο η πόρτα, που θα το οδηγούσε στην Ελευθερία μιας κανονικής πτήσης, αλλά και στο φυσικό του περιβάλλον.
Από αυτή την ασυνήθιστη επίσκεψη μάλλον μάθαμε πολλά για το εξαιρετικά μεγάλο και ποικίλο λεξιλόγιο του, για την έκπληκτη αγωνία και τον θυμό του, για την εφευρετικότητα και την μεγάλη εξυπνάδα του να εντοπίζει και να διεισδύει στην αίθουσα της ολομέλειας της Βουλής, και σε ένα κτίριο όπου χρειάζεται αρκετή ώρα η εξερεύνηση αυτού του χώρου.
Δεν υπάρχει διένεξη για την ικανότητα μάθησης του κορακιού, και αυτό επειδή το παρεξηγημένο αυτό πτηνό έχει την ικανότητα να μιμείται την ανθρώπινη ομιλία και να μας μεταφέρει, με την δική του ερμηνεία, την Ελληνική παροιμία: «μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα».