Μετά από το έγκλημα κατά της Ακρόπολης

Γράφει ο  Νίκος Σόκολος 

Ξαναδιαβάζοντας το μνημείο των Δελφών, οι ιδιαίτεροι χρησμοί της Πυθίας και οι τσακισμένες αχτίδες του Θεού Απόλλωνα φωτίζουν μια άλλη διάσταση της προδομένης γης, κυρίως μέσα από την δόμηση κοντά και μέσα στο μνημείο, μέσα από τα αυθαίρετα που στέκουν ακόμα όρθια, ιδιαίτερα όταν γίνεται αναφορά για έκταση 7.500 τ.μ. που οικοδομήθηκε σε περιοχή δίπλα στο ιστορικό μνημείο των Δελφών.

Ξαναδιαβάζοντας τις τρέχουσες ειδήσεις, ο ομφαλός της γής κόβεται στην μέση, μετά από την σχέση της Πυθίας με τον χρόνο, όπως και με το ίδιο το παρελθόν, για μια υπόθεση που φανερώθηκε και είχε σχέση με την διαπλοκή και την αδιαφάνεια, για ανάλογα κτίσματα που παραπέμπουν σε σύγχρονες κατασκευές και σε αυθαίρετα.

Στο ιερό χώρο των Δελφών έχουν ανεγερθεί κατά καιρούς διάφορα κτίσματα, τόσο στην Αρχαιότητα όσο και στα νεότερα χρόνια. Στην αρχαιότητα δικαιολογούνται μικρά ναόσχημα κτίρια που έχτιζαν οι Ελληνικές πόλεις για να φυλάσσουν τα πολύτιμα αφιερώματα τους. Παλαιοχριστιανικά κτίσματα, όταν οι Δελφοί έγιναν έδρα επισκόπου, ιδιαίτερα όταν χτίστηκε παλαιοχριστιανική Βασιλική με υλικά από τα αρχαία μνημεία. Δικαιολογούνται, όταν κατά μήκος της Ιεράς οδού προστέθηκαν στοές, βωμοί, εξέδρες και αναθηματικά μνημεία.

Δεν δικαιολογούνται μάντρες, κτίσματα η τουριστικές υποδομές, ιδιαίτερα όταν αυτές θεωρούνται αυθαίρετες κατασκευές στην ζώνη προστασίας με τον αρχαιολογικό χώρο. Όπως περιβαλλοντικές και πολεοδομικές παραβάσεις που αυτή την φορά έχουν σχέση με τους κανόνες δόμησης, αλλά και της προστασίας του τοπίου γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.

Όπως κατανοούμε, οι Δελφοί αποτελούν προστατευόμενο μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και ευαίσθητο φυσικό τοπίο. Και η δόμηση γύρω από το Δελφικό τοπίο όχι μόνο αλλοιώνει το φυσικό περιβάλλον, την οπτική και την περιβαλλοντική υποβάθμιση του ζωτικού αυτού χώρου, αλλά προκαλεί ενδοιασμούς η βαριά οικοδομική εκμετάλλευση ενός οικοπέδου, με τέτοιο τρόπο που να αμφισβητείται ως προς την νομιμότητα τους όρους δόμησης που επικρατεί στην περιοχή, για να εμπλέκονται περισσότεροι δημόσιοι φορείς και επιχειρήσεις.

Έπειτα πρέπει να συλλογιστούμε ότι δαπανώνται εκατοντάδες χιλιάδες η εκατομμύρια ευρώ αθροιστικά ανά έτος για δημόσιες σχέσεις, γεγονός που αν προσθέσουμε και τις καταγγελίες η τους ισχυρισμούς που φέρεται να χαρίστηκαν από το Δημόσιο στους ιδιώτες, τότε φαίνεται να διαγράφεται ένα νέο οικονομικό σκάνδαλο, που αυτη την φορά αγγίζει όχι μόνο την κακοδιαχείριση των κρατικών κονδυλίων, αλλά και την ζημιά των ταμείων.

Πάντως, με την βοήθεια των χρησμών της Πυθίας, πιστεύουμε ότι θα ανακαλυφθούν και άλλα οικονομικά σκάνδαλα, και άλλες απευθείας αναθέσεις, και άλλη διάβρωση στις σχέσεις του πολίτη-κράτους, και άλλη έλλειψη θεσμικών αντίβαρων που να ελέγχουν τις δράσεις των επιχειρηματικών παραγόντων, όπως και τις αρνητικές όψεις μιας συνεργασίας που δεν φέρνουν πάντα οικονομική ανάπτυξη, την εξωστρέφεια και τις επενδύσεις.