Μια νέα τραγική απώλεια

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Τα πραγματικά βιώματα της καθημερινότητας επιφέρουν ρεαλιστικές συνέπειες σε ανθρώπους που είναι ενταγμένοι στο κοινωνικό σύνολο, και ιδιαίτερα στους επαγγελματίες εκείνους που ασχολούνται με την κλινική φροντίδα, με την προαγωγή της δημόσιας υγείας, αλλά και με την ευρύτερη σημασία της υγείας, εστιάζοντας στην σωματική, στην κοινωνική, στην κοινωνική ολιστική υπόσταση διαφόρων κοινωνικών ομάδων, που δεν είναι ενταγμένοι στην Ελληνική κοινωνία και ζωή.

Αλλά αντίθετα, η παραβατικότητά τους συνδέεται με την ίδια την πολιτισμική τους ταυτότητα, με την εγκληματικότητα, όπως και με την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για το προσωπικό των Νοσοκομείων και των υπηρεσιών υγείας.

Και εδώ σε αυτό το σημείο αναφερόμαστε σε μια τραγική απώλεια, που σημειώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας στο Ναύπλιο, όταν μια 55χρονη νοσηλεύτρια έχασε την ζωή της ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία. Το

περιστατικό συνέβη στα επείγοντα του Νοσοκομείου, το οποίο δεν εφημέρευε, βρισκόταν δυο νοσηλεύτριες, την στιγμή που διακομίστηκαν πέντε τραυματίες Ρομά, εκ των οποίων ένα παιδί σοβαρά τραυματισμένο σε τροχαίο, συνοδευόμενοι από μεγάλο αριθμό ατόμων.

Η κατάσταση του παιδιού σταθεροποιήθηκε και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο του Άργους. Οι συγγενείς προκάλεσαν ένταση και αναστάτωση στους χώρους του Νοσοκομείου, με αποτέλεσμα από την μεγάλη πίεση να δημιουργηθούν σωματικές αντιδράσεις, αλλά και ένα σύνολο εξωτερικών ερεθισμάτων και εσωτερικών διεργασιών, που επηρέασαν την υγεία της νοσηλεύτριας, φέρνοντας την ανακοπή και τελικά τον θάνατο.

Διαπιστώνοντας για άλλη μια φορά ότι το νοσηλευτικό και το ιατρικό επάγγελμα κατατάσσεται στις ομάδες υψηλού κινδύνου, και οι εργαζόμενοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με πολλαπλούς παράγοντες που θέτουν σε κίνδυνο την σωματική και την ψυχική τους υγεία.

Δεν είναι μόνο ότι το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό αντιμετωπίζουν βιολογικούς, φυσικούς και χημικούς κινδύνους, μυοσκελετικούς τραυματισμούς, παράγοντες υποστελέχωσης, ψυχολογική επιβάρυνση, υψηλά επίπεδα εργασιακού άγχους, εξουθένωση λόγω εξαντλητικών βαρδιών, καθώς και έκθεση σε περιστάσεις βίας από ασθενείς ή συγγενείς.

Αντιμετωπίζουν και το πρόβλημα της μη ένταξής τους στα βαρέα και ανθυγιεινά, όπως και την άνιση μεταχείριση ανάλογα με την ημερομηνία πρόσληψης και με την σχέση εργασίας.

Παρόλα αυτά, μέσα από το κοινωνικό έργο των νοσηλευτών, την παροχή των υπηρεσιών υγείας, η παραβατικότητα των Ρομά παραμένει σε ένα επίπεδο που αναδεικνύει ένα σύνθετο κοινωνικό ζήτημα, όπως και τα υψηλά ποσοστά εμπλοκής των μελών τους σε αδικήματα.

Επίσης, το αντίκτυπο που έχουν αυτά τα φαινόμενα στα βιώματα της καθημερινότητας, έχουν όχι μόνο στην πορεία της εργασίας του νοσηλευτικού και του ιατρικού προσωπικού, αλλά και στην σωματική τους ακεραιότητα, έπειτα από τις αντίξοες αυτές συνθήκες, την άσκηση απειλών ή ύβρεων, την ψυχολογική πίεση και την μη διαχείριση αυτών των συμπτωμάτων.

Η εγκληματικότητα των Ρομά ανέρχεται στο 65% στην χώρα μας και για αυτό απαιτείται άμεση αντιμετώπιση της, με συνδυασμένες επιχειρησιακές και κοινωνικές παρεμβάσεις, αλλά και αυστηροποίηση των ποινών και την εφαρμογή των νόμων.

Ή το καλύτερο, την μετακίνηση ή την μετανάστευση τους στις χώρες που ανήκουν.