Το Αμπέλι και τα κλήματα

Γράφει ο Νίκος Σόκολος 

Στην αμπελουργία, ο οίνος ξυπνά τις αισθήσεις, τις κρίσιμες αποφάσεις, για το πότε θα ξεκινήσει η συγκομιδή, και πως θα δούμε την διαδικασία της ζύμωσης εκείνης, για να γευτούμε, τον αφρώδη χυμό του, σαν γλυκό οδηγό γευσιγνωσίας, που αγγίζει την ποίηση του ουρανού, και την πνευματική καρποφορία, στην σύζευξη της μυσταγωγίας, με το Άγιο ποτήριο, της Θείας κοινωνίας.

Γιατί πραγματικά όλα μεταβάλλονται, μέσα από τις προκλήσεις του τρύγου, και της συγκομιδής, μέχρι την δική μας ωρίμανση, για να γευτούμε τους νέους καρπούς και να γνωρίσουμε την ανάπτυξη, και την ωρίμανση τους, την ίδια την παραγωγή των σταφυλιών.

Φέτος η δραματική μείωση της παραγωγής των σταφυλιών, μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, τα σοβαρά προβλήματα που παρουσιάστηκαν εξαιτίας του περονόσπορου, αλλά και να αξιολογήσουμε μια ζοφερή εικόνα που αποτυπώνεται, στους Ελληνικούς αμπελώνες, ιδιαίτερα όταν αυτοί συνδέονται με την μακραίωνη ιστορία τους, αλλά και με την ίδια την καλλιέργεια τους.

Γιατί πραγματικά η καλλιέργεια, ενός υγιούς αμπελιού, που πραγματικά παράγει σταφύλια, μας φέρνει πιο κοντά στις εμπειρίες εκείνες, που αξίζει να κατανοήσουμε τον κύκλο ανάπτυξης της αμπέλου, όπως και τις ευνοϊκές εδαφολογικές και τις κλιματολογικές συνθήκες, που ενθαρρύνουν το κλίμα να επικεντρώνει την ενέργεια του, στην παραγωγή ποιοτικών καρπών, για να ευφραίνει την καρδιά, και τον Ελληνικό τρόπο ζωής.

Κυρίως όμως, το αμπέλι, και τα κλήματα, μπορούμε να το συνδέσουμε με τον Χριστιανικό χώρο, με τις ζυμώσεις εκείνες που έχουν σχέση με την Εκκλησιαστική διπλωματία, με τις σχέσεις των Ορθόδοξων Πατριαρχείων, με την προστασία των Θρησκευτικών μειονοτήτων, με τον ίδιο τον Χριστιανικό κόσμο, που έχει γίνει εξαιρετικά ποικιλόμορφος, μέσα από την σύγκρουση διαφόρων διδασκαλιών, διαφορετικών ερμηνειών των δογμάτων και των γραφών, όπως και των κυρίαρχων τάσεων, που αλλοιώνουν το ορθόδοξο ήθος, και το γνήσιο πνεύμα της πίστης.

Και εκεί που θα θέλαμε να γευτούμε, ένα τσαμπί μοσχάτο, το πνεύμα του Αμπελιού, μας φέρνει πιο κοντά στα παλαιωμένα αποστάγματα, που παραμένουν στην ιστορία του κρασιού, και στα αρχαιότερα υπολείμματα του, για να μας θυμίζει τα πατητήρια, τα δοχεία ζύμωσης, και την διατροφική συνήθεια του, για να τονώσουμε τις βιωματικές συναντήσεις, σε ένα τραπέζι γεμάτο, νέους καρπούς και βλαστάρια, που μεταβάλλονται στην θέση του αμπελιού, και στις συζητήσεις μας.