Γράφει ο Πάρις Ν. Κονιτσιώτης
Κι ενώ η Αμερική ξοδεύει 9 εκατ. δολάρια ημερησίως – απειροελάχιστο ποσό βεβαίως μπροστά στα 900 δις δολάρια που της στοιχίζει η ετήσια δαπάνη λειτουργίας των ενόπλων της δυνάμεων – για την παραμονή των πλοίων της στον Περσικό Κόλπο, ο Πρόεδρός της πετάει το μπαλάκι, σε ένα άτυπο παιχνίδι πίνγκ-πόνγκ, στους Ιρανούς για τη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή.
Κάτι για τον περιορισμό των πυρηνικών λένε, κάτι για πυραύλους που θα φτάνουν τα 300 λέει χιλιόμετρα μόνο κι άλλα τέτοια παρόμοια, ενώ είναι διάχυτη η εντύπωση ότι το δίλλημα που τους θέτει είναι « ή πέφτεις από το παράθυρο ή σε πυροβολώ ».
«Δεν αισθάνομαι υποχρέωση να σκέφτομαι την ειρήνη εφόσον δεν μου δώσατε το Νόμπελ Ειρήνης », δήλωσε ο Πρόεδρος Τράμπ στους Νορβηγούς κι όσο και αν ακούγεται αστείο, είναι αλήθεια ότι με αστείο τρόπο λέγονται τα σοβαρότερα πράγματα.
Κι εδώ επιτρέψτε μου ένα μικρό μόνο δείγμα της ιστορικής ομιλίας του πρωθυπουργού του Καναδά Μάρκ Κάρνεϊ στο Νταβός της Ελβετίας, που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Είπε λοιπόν ο πρώην κεντρικός Τραπεζίτης του Καναδά : « Υπάρχει μια ισχυρή τάση για τις χώρες να συμμορφώνονται, να ελπίζουν ότι η υποταγή θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια. Όχι πιά. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης. Θα χτίσουμε ψηλότερα τείχη ή θα κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο; Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δρουν μαζί, αν δεν είμαστε στο τραπέζι είμαστε στο μενού. Οι ισχυροί έχουν την ισχύ τους, αλλά κι εμείς έχουμε κάτι. Την ικανότητα να μην προσποιούμαστε πια, να ονομάζουμε τις πραγματικότητες, να χτίζουμε τη δύναμή μας στο εσωτερικό και να δρούμε μαζί ».
Προσφέροντας στίγματα ελπίδας σε αυτούς που είναι στη γωνία, ανέφερε μέχρι και τον Θουκυδίδη « οι ισχυροί πράττουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υφίστανται ό,τι πρέπει », τοποθέτηση των Αθηναίων όταν επιτέθηκαν στην Μήλο για να την εντάξουν στην Αθηναική συμμαχία κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, όπως λίγο πολύ επιχειρούν οι Αμερικανοί στην Γροιλανδία.
Μέσα σε αυτήν παγκόσμια παραφροσύνη της συνέχειας των πολέμων και του νέου δόγματος της επιβολής του δικαίου του ισχυρού, ευχόμαστε να μην έρθει ποτέ η σειρά μας να μας αναγκάσουν να παραχωρήσουμε κεκτημένα δικαιώματά μας.
Κι αν ο πλανητάρχης …δείξει ενδιαφέρον για την Κρήτη ή τη Σαντορίνη έστω, τότε τι γίνεται; Θα …βγάλουμε σε σακούλα στην πόρτα τα χρυσαφικά και τα μετρητά που έχουμε στο σπίτι για ώρα ανάγκης, να μην πάθουμε κάποιο βραχυκύκλωμα;
Το πιο άσχημο στη ζωή είναι το βραχυκύκλωμα του μυαλού.
Για την ώρα ας κρατήσει ο Θεός κανένα θαύμα και για μας, γιατί το κακό είναι έξω από την πόρτα μας, δίπλα μας, εκεί που κολυμπάμε, που δουλεύουμε, που ταξιδεύουμε, που καλλιεργούμε…
Και σε βρίσκει ξαφνικά και απρόσμενα.
Κι αυτόν τον πρώτο μήνα του παρόντος χρόνου το κακό μας χτύπησε ανελέητα την πόρτα. Συγκλονιστήκαμε από τον χαμό πέντε(5) αθώων γυναικείων ψυχών, σφυροκοπήθηκε το μυαλό μας από την υπέρμετρη επανάληψη του τραγικού τροχαίου όπου χάσαμε εφτά (7) νέους ανθρώπους και βούλιαξε το συναίσθημά μας στα νερά του Αιγαίου μαζί με τις ψυχές δέκα πέντε (15) αθώων, που έψαχναν με όποιο κόστος μια καλλίτερη τύχη.
Μετά από τέτοια τραγικά συμβάντα έχουμε μονίμως την αίσθηση πως ο καθείς μας είναι μόνος κι απροστάτευτος,σε παντός είδους κίνδυνο.
Ζούμε τυχαία.
Αν δεν ξεριζωθούν παθογένειες που κουβαλάμε από της ιδρύσεώς μας ως κράτος,όπως η αναξιοκρατία και η διαφθορά και δεν βελτιώσουμε ο καθένας την αξιοπιστία και την υπευθυνότητα σε ότι καλούμαστε να κάνουμε, θα ζούμε με τον φόβο ότι ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε μας βήμα. Κι αυτή η τεράστια πληθυσμιακή αύξηση – σήμερα 8 δις όταν το 1870 ήταν 800 εκατ. ο πληθυσμός της γης – πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες.
Για παράδειγμα αν έχεις το θάρρος να καταγγείλεις την παραμικρή αναντιστοιχία, το λιγότερο που θα πάθεις είναι να βρεθείς στο δικαστήριο. Είναι δυνατόν να σου δώσει, ως οφείλει, προτεραιότητα σε διάβαση πεζών κάποιος που έρχεται με τα ηχεία πειραγμένα και στη διαπασών ή μπορεί να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του ένας που περνάει με κόκκινο; Και οι κάμερες που τοποθετήθηκαν πρόσφατα στην Αθήνα λένε την αλήθεια.
Στην εφημερίδα διαβάζω ότι το 2022 καταγράφτηκαν στην Ελλάδα 14.629 εργατικά ατυχήματα, παρουσιάζοντας μια δραματική αύξηση της τάξης του + 120% σε σχέση με το 2018, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση πεπραγμένων της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας.
Σε όλες τις πολυάνθρωπες συμφορές που μας βρήκαν τα τελευταία χρόνια, τα πορίσματα που βγήκαν μας γέμισαν περισσότερη ανασφάλεια.
Η κινούμενη άμμος της πολιτικής ζωής καταδεικνύεται στην έρευνα μεγάλου διεθνούς οργανισμού, όπου η Ελλάδα « είναι μακράν η χώρα με τον χαμηλότερο βαθμό πολιτικής εμπιστοσύνης », ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι το 61% των Ελλήνων δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα.
Δεν έχω να σας προτείνω κάτι άλλο αισιόδοξο αυτή την ώρα, εκτός από τη φράση του Δημήτρη Νανόπουλου « ζήστε τη ζωή σας κι αφήστε τους άλλους να κάνουν ό,τι νομίζουν, κι αν κάνουν κάτι καλό, μιμηθείτε το».
Άρτα 7/02/2026