Νένα Μεντή: «Το Θέατρο και στα νιάτα και στα γηρατειά είναι φάρμακο»

Συνέντευξη Χρήστος Τζίφας

Η Νένα Μεντή μιλάει στη Rosa.gr με αφορμή και αιτία την παράσταση «ΜΙΑ ΖΩΗ – Ο Μονόλογος μιας Μοδίστρας» σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Με τις «Τρεις Χάριτες», με το «Δις Εξαμαρτείν», με το «Τρίτο Στεφάνι», με την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» που την ακολουθεί ακόμα η Νένα είναι συνώνυμο της οικειότητας και μιας γυναίκας που δεν φοβήθηκε να ζήσει, να μοιραστεί και να μιλήσει.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη:
ΕΡΩΤ.: Δεν την αγαπούσες την τηλεόραση;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι. Δεν την ήθελα. Όχι ότι μετάνιωσα. Γιατί έκανα και τρία τέσσερα πράγματα πολύ νόστιμα και που τα βλέπω και τα χαίρομαι. Δεν τα απορρίπτω. Όχι. Αλλά μετά σε παίρνει λίγο και η μπάλα του «δεν είναι καλό αυτό, αλλά θα πάρουμε και κάποια λεφτούλια». Να ζήσουμε καλύτερα. Γιατί τα λεφτά τελειώνουν, μη φανταστείς ότι είναι τα λεφτά του εφοπλιστή.

ΕΡΩΤ.: Δεν έβγαλες όσα πιστεύει ο κόσμος από αυτές τις επιτυχίες που έκανες;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι. Έζησα πιο αξιοπρεπώς. Πήρα και δυο σπίτια. Αυτό το ‘κανα. Αυτό έγινε. Αλλά είχα και παιδί.

ΕΡΩΤ.: Δεν φοβάσαι;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι, δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαι. Φοβάμαι τον θάνατο. Φοβάμαι την αρρώστια των δικών μου ανθρώπων και τη δική μου πάρα πολύ. Αλλά δεν φοβάμαι να δυστυχήσω, με την έννοια ότι δεν έχω πια κάποια αξιοπρέπεια να ζήσω. Όχι, είμαι έτοιμη για όλα. Έχω ζήσει πάρα πολύ δύσκολα στη ζωή μου και είμαι έτοιμη. Και επειδή ακόμα αντέχω και σαν οργανισμός, σαν ηλικία, δεν τη νιώθω την ηλικία μου. Δεν αισθάνομαι ότι είμαι σήμερα 80 χρονών. Αισθάνομαι όπως ήμουνα πριν 20 χρόνια. Δεν το αισθάνομαι. Έχω δόξα…δεν ξέρω σε ποιον, γιατί δεν έχω και πίστη στο υπερπέραν, έχω μεγάλη τύχη. Μεγάλη τύχη στη ζωή μου. Σαν θαύμα μου κάνει. Αφού πολλές φορές όταν το λέω, μου λένε κάποιοι αγαπημένοι άνθρωποι «μην το λες αυτό και το ξαναλές και το γρουσουζεύεις». Ρε παιδιά δεν πιστεύω σε αυτά, δεν πιστεύω ούτε στη γρουσουζιά. Ευχαριστώ τη φύση που με έκανε τόσο δυνατή. Δεν είναι έτσι; Ποιον να ευχαριστήσω;

ΕΡΩΤ.: Επαναστάσεις δεν χρειάστηκε να κάνεις;
ΑΠΑΝΤ.: Βεβαίως! Όταν δεν παντρεύτηκα. Έκανα έναν γάμο ως νέα πολύ κοπέλα. Ο μπαμπάς μου ήθελε να παντρευτώ τότε για λόγους περιβάλλοντος. Το έκανα με έναν σπουδαίο άνθρωπο, ο οποίος πέθανε πολύ νέος μετά από δέκα χρόνια που ήμασταν μαζί. Και μετά δεν ήθελα να ξαναπαντρευτώ. Δεν είμαι υπέρ του γάμου, δεν τον καταλαβαίνω γιατί γίνεται. Καθόλου. Είναι μια δέσμευση η οποία συνήθως έχει σχέση με το χρήμα, με περιουσιακά, με το σπίτι «ποιος θα το πάρει» και άλλα τέτοια. Ο δεύτερος μου άντρας 50 χρόνια τώρα είναι σύντροφός μου και δεν είμαστε παντρεμένοι. Και κάναμε και παιδί και απ’ όλα.

ΕΡΩΤ.: Καλοδεχούμενο ήταν αυτό στην οικογένεια;
ΑΠΑΝΤ.: Στη μάνα μου καθόλου, γιατί ο πατέρας μου είχε πεθάνει. Με πίεσε πολύ, της είπα «όχι, δεν θα το κάνω. Πες στον κόσμο ότι παντρεύτηκα». Αν εσένα σε ησυχάζει και σου δημιουργεί ένα καλό περιβάλλον που δεν σε αμφισβητεί σαν καλή μάνα, πες το ψέμα. Εδώ χρειάζεται.

ΕΡΩΤ.: Για μια γυναίκα αυτές οι επιλογές τότε ήταν εύκολες τότε;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι, όχι, όχι, καθόλου. Καθόλου! Μιλάμε για πριν 50 χρόνια. Βεβαίως, πριν 50 χρόνια. Καθόλου.

ΕΡΩΤ.: Πολιτικοποιήθηκες νωρίς;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι στενά. Ποτέ σε κόμμα, ποτέ. Καμία σχέση με κοινοβουλευτικά πράγματα. Λίγο προς την αναρχία μπορώ να πω ήμουνα. Ποτέ όμως δεν ήμουνα σε κάποια ομάδα στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Από εκεί όμως ήμουνα. Εκείνη τη μεριά συμπαθούσα. Όχι κάποιο δομημένο κόμμα κοινοβουλευτικό με χιλιάδες πλοκάμια και συμφέροντα.

ΕΡΩΤ.: Ήσουν όμως ήδη και η Νένα Μεντή. Είχες κάνει επιτυχία στην τηλεόραση.
ΑΠΑΝΤ.: Όχι, δεν ήμουνα! Ποτέ δεν ένιωσα αυτό που λες. Απλώς κάποιοι άνθρωποι που ερχόντουσαν και με βλέπανε, με είχαν δει γιατί με αγαπούσανε. Πέρα από τις «Τρεις Χάριτες» και το «Δις Εξαμαρτείν» και το « Τρίτο Στεφανί». Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, που έκανε μετά σίριαλ απ’ την «Ευτυχία», τους «4», ήρθε και με είδε στην «Ευτυχία» και με πήρε για τη μάνα. Για κάτσε. Έκανα τους «4» του Χριστόφορου μετά. Εγώ έπαιζα την «Ευτυχία» και ήρθε και είδε την παράσταση και με πήρε. Το πιάνεις; Είναι ανάποδα. Και του έλεγα μετά: «Ρε Χριστόφορε, πώς μια κυρία της τάξης που έχεις σε αυτή τη σειρά, που δεν είναι η λαϊκή, τα λαϊκά στρώματα, πώς με φαντάστηκες να κάνω αυτή τη μάνα;». «Ε», μου λέει, «έχουμε και μυαλό».

Και πραγματικά. «Γιατί είσαι ηθοποιός», μου λέει, «και μη πω το ηθοποιαρά» μου λέει και «με πάρεις με την παντόφλα». Δηλαδή, έκανα ένα πράγμα, που πραγματικά είναι μία δημιουργία μου, χωρίς να έχω καμία αναφορά. Παρά μόνο τα τραγούδια. Γιατί αγαπούσα αυτά τα λαϊκά τραγούδια. Και σήμερα αυτά τα τραγούδια αγαπάω και τραγουδάω. Ήξερα την Ευτυχία, τους στίχους της από τον πατέρα μου. Αλλά δεν είχα καμία σχέση με αυτόν τον κόσμο. Ήμουν ένα σύγχρονο παιδί. Και όπως μεγάλωσα. Έβλεπα την Ευτυχία στη γειτονιά μου που καθόταν με το τουρμπάνι και τα γυαλιά, ήμουν πιτσιρίκα και έλεγα στον μπαμπά μου: «Ποια είναι αυτή; Ποια είναι αυτή;». «Αυτή είναι μια σπουδαία λαϊκή στιχουργός» μου έλεγε ο πατέρας μου. Εγώ όμως άκουγα ροκ. Ήμουν ροκού σαν παιδάκι. Και το ρεμπέτικο το έμαθα αργότερα. Στα μικρά μου ήμουν του ροκ. Beatles άκουγα.

ΕΡΩΤ.: Μιας και τα λέμε τώρα, τι άποψη πιστεύεις ότι έχει ο χώρος για σένα;
ΑΠΑΝΤ.: Ο χώρος; Όχι την καλύτερη.

ΕΡΩΤ.: Γιατί;
ΑΠΑΝΤ.: Πρόσεξε. Αν τον βάζουμε όλον τον χώρο σε ένα τσουκάλι, δεν μπορώ να σου απαντήσω. Γιατί είναι ένα κοκτέιλ ο χώρος και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Έχω και πολλές διαφωνίες μαζί του. Αλλά δεν είναι έτσι όλος ο χώρος. Υπάρχουν άνθρωποι εκλεκτοί, μυαλά εκλεκτά. Πέρα από ηθοποιούς. Άνθρωποι. Που δεν μπορώ να τους βάλω μέσα στο ίδιο τσουβάλι. Υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι είναι…τι να πω. Είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσω συναδέλφους και δεν κάνει. Κάποιοι είναι άνθρωποι που δεν με ενδιαφέρουν με τον τρόπο που σκέφτονται και τη δουλειά μας όπως τη σκέφτονται. Άρα αυτοί δεν με ενδιαφέρουν. Ξέρω ότι έχω ανθρώπους που με εκτιμούν μέσα στο χώρο. Πολλούς. Αλλά δεν είμαι ένα πρόσωπο που από ότι ξέρω και από ότι πιάνω με τις κεραίες μου, ότι έχω μία γενική εκτίμηση από τον χώρο.

Είμαι λίγο σαν να είμαι εξωκοινοβουλευτική στο θέατρο. Χωρίς να σημαίνει ότι είμαι καμιά αντάρτισσα. Ότι πιο συμβατικό το έχω κάνει. Δεν πουλάω δηλαδή μια μούρη ότι ήμουν μια ηθοποιός που προστάτεψα πολύ τον εαυτό μου και απόλυτα. Όχι. Στο μόνο που αντιστάθηκα σε εποχές που πείναγα ήταν να μην πάω να κάνω βιντεοκασέτες. Που μου προτείναν πολύ γιατί ήμουν και ένα νόστιμο κορίτσι τότε. Και θα τρώγαμε. Έ, δεν πήγα να το κάνω. Αλλά κάποια πράγματα που ήταν μες στη δουλειά μου, στο θέατρο, έχω κάνει καλές επιλογές. Απλώς ξέρεις ποιο ήταν το πρόβλημα; Το άνοιγα το ρημάδι το στόμα μου. Το θέατρο, ειδικά εκείνα τα χρόνια, δεν ήθελε να το ανοίγεις πολύ το ρημάδι το στόμα σου. Ήθελε να είσαι λίγο «μάλιστα». Δεν ήμουν και δεν είμαι του «μάλιστα».