Επίσκεψη ….

Του Χρήστου Νιάρου

Μελβούρνη 2026

Με μία υποψία ευτυχίας, ονειρεμένη, απόμερη, σιωπηλή, πιθανόν και ανύπαρκτη κράτησε την ανάσα του, στο δευτερόλεπτο τής θέασης πρωί Σαββάτου.

Αερόστατα του καλού καιρού, αλωνίζουν στον ορίζοντα, μετακινούν τη λευκή σελίδα του λες και είναι ημερολόγιο, ενδεχομένως και τη δικιά του ανάγκη φυγής την άγραφη και ανείπωτη για το μέλλον και το αφηρημένο παραπέρα.

Στο πέλαγος, στα εδάφη και στα χωρικά ύδατα των απόμερων, σιωπηλών και ανύπαρκτων επισκέψεων, κάποια δάχτυλα να χτυπήσουν το κουδούνι και την πόρτα του που δεν φάνηκαν, η παρουσία των ιπταμένων ετούτων χρωμάτων, έστω και χωρίς ήχο, έστω και ας είναι σαν άνω τελεία στις γραμμές και μονολόγους του αποτελεί μια καλή δια ζώσης παρουσία ευκαιρία για ταξίδι.

Μια ευφορία τον γεμίζει ακαριαία, σύγκορμα.

Κάποια στιγμή, θα φύγουν οι εικόνες τους, τα δωρεάν χρώματα μπαλόνια τους σε άλλες γειτονιές και ορίζοντες. Έχουν και αλλού δουλειές να κάνουν τα μάτια και η αύρα τους.

Άλλωστε πόση ώρα μπορεί κάποιος, να ατενίζει αυτή την απρόσκοπτη, απρόσμενη επίσκεψη των μπαλονιών ετούτων; Μια εικασία φεριπείν ότι μπορεί να φύγανε από κάποια γιορτή, από κάποια χέρια, γιατί έτσι μοιάζουν τα μπαλόνια, τούτα είναι και αυτό ένα κομμάτι των παρατηρήσεων και παραλληλισμών.

Μια δε, άλλη εικασία, που πέρασε από το μυαλό του, θα μπορούσε να ‘ναι ότι, αφού είναι όμορφο τούτο το ταξίδι των χρωμάτων τους ας μην το πολυαναλύουμε και ας το απολαύσουμε καθώς έχει.

Έτσι ψιθυριστά τα αποχαιρέτησε και ξαναμπήκε στο τρυπάκι των συγκινήσεων, συγκερασμών και των συναντήσεων με τις επισκέψεις των λέξεων της στιγμής, της συνήθειας που εκείνη την ώρα, να ίπταται στο μυαλό του.

Σαν επίσκεψη που δεν τελείωσε ο χρόνος της, φωτογράφιζε την άνω και κάτω τελεία των καλών τους προθέσεων και επιθυμιών. Μέχρι την επόμενη παράγραφο, μέχρι την οποία τελική στροφή τους, είπε μέσα του, έχουμε χρόνο.