Ένας νέος δημόσιος διάλογος που πρέπει να κάνουμε 

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Εκεί που κάναμε λόγο για τις αρχές που πρέπει να διέπουν το κράτος δικαίου για την προσέγγιση του ζητήματος που έχουν σχέση με την θεσμική ακεραιότητα των φορέων, των υπηρεσιών, την προσήλωση των οργανισμών σε αξίες, στην διαφάνεια, στην εντιμότητα, στην δεοντολογία, στην λειτουργία των θεσμών, σύμφωνα με τις ηθικές αρχές και την αποφυγή της διαφθοράς.

Επανερχόμαστε στο ίδιο σημείο, αυτή την φορά με επίκεντρο όχι μόνο την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την πολιτική αλλά και μια δημόσια συζήτηση, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών ως προς την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την εφαρμογή κανόνων για την εύρυθμη και σωστή λειτουργία του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Με αφορμή πάλι τις κύριες μορφές κακοδιοίκησης και της διαφθοράς η οποία ταυτίζεται με την κατάχρηση της εξουσίας, η οποία κάνει άμεσα η έμμεσα αισθητή την παρουσία της μέσω των αρνητικών συνεπειών στους πολίτες και ιδιαίτερα στους απόμαχους της εργασίας.

Αναφερόμαστε στις βασικές αιτίες και εκδηλώσεις της γραφειοκρατίας και της γραφειοκρατικής αγανάκτησης, που έφερε στο αμήν τον 89χρονο συνταξιούχο από την Καλαμάτα, για να διαπράξει αυτά που διέπραξε, επικαλώντας την εμμονή των δημόσιων αυτών υπηρεσιών, στις πολύπλοκες διαδικασίες και στην απίστευτη ταλαιπωρία του.

Φέρνοντας τον κυριολεκτικά στην απόγνωση, αλλά και σε νέες μορφές τρέλας, μέσα από την ψηφιακή γραφειοκρατία, η οποία οδηγεί τους πολίτες σε αδιέξοδα, ενώ εντείνεται το αίσθημα αδικίας στους πολίτες.

Και αυτό επειδή, η δικαστική εξουσία και η πολιτεία αντί να εξετάσουν τα αιτήματα δικαίωσης του δράστη, αντιμετωπίζουν το περιστατικό ως ένοπλη επίθεση, κατά της ασφάλειας και των δικαστικών λειτουργών.

Ακόμη το αντιμετωπίζουν ως ψυχιατρικό περιστατικό, χωρίς να αναφέρονται στις κοινωνικές εκείνες επιπτώσεις, με τις οποίες οι ευάλωτοι πληθυσμοί βιώνουν έντονα την αδυναμία της πολιτείας , να ικανοποιήσουν τα κύρια αιτήματα τους, προστατεύοντας τους πολίτες από αυθαίρετες αποφάσεις.

Έτσι μετά από όλα αυτά, επανερχόμαστε σε μια άλλη πιο γενικευμένη διαπίστωση, με τους οποίους βεβαιώνεται, η υποχώρηση του κράτους δικαίου, οι δικαστικοί θεσμοί καταλύονται, τα θεμελιώδη δικαιώματα υπονομεύονται η παρακάμπτονται, οι αντιδράσεις των δικαστικών συλλόγων, για τα Τέμπη και τις παρακολουθήσεις ενδυναμώνονται, Ευρωπαίοι εισαγγελείς, αναφέρονται για φαινόμενα διαφθοράς , νεποτισμού και πελατειακών σχέσεων.

Η αίσθηση ότι οι συνταξιούχοι εμπαίζονται από την πολιτεία, αποτελεί ένα επαναλαμβανόμενο θέμα συζήτησης, το οποίο συχνά αναδεικνύεται από συνδικαλιστικούς φορείς και ενώσεις συνταξιούχων.

Τώρα το επαναφέρουμε εμείς με αφορμή το περιστατικό ενός συνταξιούχου, ο οποίος αισθάνθηκε ότι οι υποσχέσεις για την αποκατάσταση των αδικιών δεν υλοποιούνται, οδηγώντας τον σε συνεχή αγανάκτηση.