Η παγίδα της Κίνας
Γράφει ο Νίκος Σόκολος
Μπορεί στην σύγχρονη διπλωματία, να αναπτύσσονται οι λήψεις αποφάσεων για διεθνή θέματα, να ενισχύονται οι εμπειρίες των πολιτικών ηγετών, γύρω από τον γεωπολιτικό και τον οικονομικό ανταγωνισμό, γύρω από τις τεχνολογικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Αλλά για τις στοχευμένες προτάσεις που έχουν σχέση, με τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη», (όχι ότι μας εκπλήσσει, επειδή υπάρχει έντονο ενδιαφέρον των Κινέζων, για την Ελληνική ιστορία και για τον μεγάλο μας αρχαίο πολιτισμό), αλλά μας δίνει την δυνατότητα να προσεγγίσουμε, πως συμπεραίνουν μετά από διεξοδική ανάλυση και επιχειρήματα, οι δυο υπερδυνάμεις της Αμερικής και της Κίνας, ότι κινδυνεύουν να πιαστούν στην παγίδα του Θουκυδίδη και να οδηγηθούν σε πόλεμο.
Αφού η ίδια η Κίνα, θα έπρεπε πρώτα να εστιάζει στην επίλυση των δικών της εσωτερικών θεμάτων, προτού εμπλακεί σε μια νέα κρίση με την Ταϊβάν, ιδιαίτερα όταν γνωρίζουμε τις στρατιωτικές πιέσεις, και την επεκτατική της πολιτική απέναντι στην νησιωτική αλυσίδα της περιοχής.
Ιδιαίτερα όταν η Κίνα αρχίζει να αποκτά μια νέα φυσιογνωμία, γύρω από τις διεθνείς σχέσεις και την γεωπολιτική, ειδικά αν συμπεριλάβουμε την πλήρη ανάλυση της στρατηγικής της, επιδιώκοντας περισσότερο να κυριαρχήσει στην περιφέρεια της και να εκτοπίσει την επιρροή της Αμερικής στον Ειρηνικό.
Μάλλον ο όρος «παγίδα του Θουκυδίδη» ταιριάζει πιο πολύ, με το ότι γνωρίζουν πολύ καλά την Ελληνική ιστορία, τον διχασμό του Ελληνισμού, την ψυχολογία του εμφυλίου, παρά την αλληγορία αυτής της φράσης, η οποία μπορεί να παραπέμπει σε ατυχή παραδείγματα, και λανθασμένες εκτιμήσεις, για την αξιολόγηση των σχέσεων της με άλλες χώρες, καθώς και για τις τακτικές της σύγχρονης διπλωματίας.
Επιπλέον, η παγίδα φαίνεται να χαρακτηριζεται ως Κινέζικη, μια και η συνεργασία της με την Ρωσία, συγκροτούν ένα κοινό μέτωπο, ενάντια στην Αμερική, εφόσον μοιράζεται μαζί της ενεργειακά, στρατιωτικά και εμπορικά συμφέροντα.
Ενώ το λιμάνι του Πειραιά, βρίσκεται στο επίκεντρο των γεωπολιτικών τριβών, καθώς η Αμερική έχει εκφράσει τις ανησυχίες της, για την στρατιωτική, ή την διπλωματική αξιοποίησή του υπό κινέζικου ελέγχου του λιμανιού, την ίδια ώρα που η σύμβαση παραχώρησης, δίνει τον έλεγχο και την διαχείριση του εμπορικού λιμένα, στην Κινέζικη πλευρά, έως το 2052.
Και όπως είναι γνωστό, οι Κινέζοι επενδύουν συστηματικά στην Ελλάδα, τόσο σε ακίνητα, όσο και σε επιχειρήσεις, δημιουργώντας αναμφισβήτητα, μια νέα πραγματικότητα, στην οποία εντάσσεται η παγίδα της Κίνας και όχι του Θουκυδίδη, ο οποίος δηλώνει ως σημαντικός ιστοριογράφος, ότι αντικείμενο της ιστορίας του, δεν είναι ο πελοποννησιακός πόλεμος, αλλά η εξέλιξη της πολιτικής και της επιχειρησιακής δύναμης της Κίνας στην Ελλάδα.