Της Παναγιώτας Π. Λάμπρη, πεζογράφου – ποιήτριας
Κάθε φορά που επιστρέφω στη γενέτειρά μου, τη Ροδαυγή, επισκέπτομαι τον τάφο των γονιών μου στο νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου, λίγο έξω από το κέντρο του χωριού. Η επίσκεψη σ’ αυτόν και η φροντίδα του αποτελεί ελάχιστο φόρο Εκεί, όμως, που με ιδιότυπη χαρμολύπη πλησιάζεις τον ιερό τόπο ταφής των αγαπημένων σου, συμβαίνει κάποιες φορές πολύ να λυπηθείς, όχι μόνο από το ίδιο το πλησίασμα, αλλά επειδή αυτό σου αποκαλύπτει κάτι απρόσμενο και δυσάρεστο, τον βανδαλισμό του.
Ναι, ναι, μην εκπλήσσεστε, τον βανδαλισμό του! Και τούτο όχι μία φορά, αλλά πολλές τα τελευταία χρόνια. Δεν ξέρω εσείς πώς θα νιώθατε, αλλά εγώ, ειδικά την πρώτη φορά, έμεινα εμβρόντητη κι όσα ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφονται! Αναρωτιόμουν ποιος μπορεί να το έκανε και γιατί. Τι μπορεί να του έφταιξαν οι πριν από χρόνια νεκροί γονείς μου και οι άλλοι πρόγονοι, που στον ίδιο τάφο είναι θαμμένοι, και βεβήλωσαν έτσι την τελευταία τους κατοικία. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις…
Ώσπου, μόλις σήκωσα το δακρυσμένο βλέμμα μου, παρατήρησα πως δεν ήταν ο μοναδικός τάφος που είχε υποστεί βεβήλωση. Ήταν κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος,… Τι στ’ αλήθεια συνέβαινε;
Μόλις μοιράστηκα με συγχωριανούς το ζήτημα, πήρα την απάντηση πως είναι κάποιο άγριο ζώο που προκαλεί ζημιές! Ζώο; Μα, το νεκροταφείο πάντα στην εξοχή βρισκόταν, τι ζώο ήταν αυτό που εμφανίστηκε ξαφνικά; Και τι ζώο ήταν αυτό που εξαφάνιζε τα καντήλια και τα μπουκαλάκια με το λάδι ή έσερνε τα τζάμια στο εικονοστάσι μας και τα στήριζε εντελώς στην άκρη χωρίς να πέφτουν; Πολύ προσεκτικό ήταν, στ’ αλήθεια! Όσο γι’ άλλους τάφους χρειάζεται λεπτομερής περιγραφή και εικόνες, για ν’ αποτυπωθούν οι διαφορετικοί τύποι βανδαλισμού.
Η εκδοχή του ζώου, ασχέτως αν έπεισε εμένα ή άλλους – κάποιοι μιλούσαν πειστικά για ανθρώπινη δράση-, ο ιερέας και ο πρόεδρος της κοινότητας, καθώς και ο Δήμος Αρταίων, στον οποίο καταβάλλουμε ετήσιο αντίτιμο για τους τάφους, όφειλαν να φροντίσουν για το θέμα και, αν μη τι άλλο, να τοποθετήσουν κάμερες, για να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Όμως, παρότι το ζήτημα είναι γνωστό, τίποτε δεν έγινε! Φεύγουμε, επιστρέφουμε και κάθε φορά που πηγαίνουμε στο νεκροταφείο βρίσκουμε τον τάφο βεβηλωμένο, ενώ πολλοί άλλοι τάφοι πέριξ έχουν επίσης βεβηλωθεί!
Αλλά ως πότε; Τι πρέπει να κάνουμε, για να ενδιαφερθεί κάποιος υπεύθυνος; Να βγούμε στους δρόμους με σύνθημα, «Σεβασμός στους νεκρούς!» Εκτός πια και οι νεκροί δεν είναι στις προτεραιότητές τους ή χάθηκε εντελώς το πανάρχαιο ήθος, το οποίο υπαγορεύει σεβασμό σ’ αυτούς και στα ταφικά τους μνημεία ή τελικά ισχύει η απόφανση του Ρωμαίου ιστορικού, Τάκιτου (55-120 μ.Χ.), πως «ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών»!