Η ταυτότητα του έθνους χάνεται...

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Οι εικόνες από το καλοκαίρι που φεύγει, παραμένουν στον νου μας, με τα καταγάλανα νερά και τις χρυσαφένιες παραλίες, με τα θαλάσσια πάρκα και με τις περιοχές natura, με το θαλασσινό κολύμπι, και με την συγκέντρωση του κόσμου, στις Ελληνικές παραλίες.

Εκτός όμως από τα στοιχεία της καθημερινότητας, και με την απέραντη ομορφιά στο απέραντο γαλάζιο, στις Ελληνικές παραλίες, διασταυρώνονται διαφορετικές κουλτούρες, έθιμα, και διαφορετικοί τρόποι διασκέδασης.

Όπως επίσης, και διαφορετικά πολιτισμικά στοιχεία, μέσα από τα οποία συναντάμε, την σύγχρονη πραγματικότητα, στην οποία αποτυπώνονται, οι συμπεριφορές, οι συνήθειες, οι νοοτροπίες, αλλά και ο τρόπος διασκέδασης των νεαρών, μεταναστών, ή τουριστών.

Έτσι στους δημόσιους αυτούς χώρους, ο ναργιλές και οι αμανέδες, διασταυρώνονται στις δονήσεις ενός υψηλού τόνου, και μιας μουσικής, που νομίζεις, ότι η ηχορύπανση μόνο από τα αυτοκίνητα, δεν είναι τίποτα, μπροστά, σε αυτό που ζούμε, ειδικά όταν τα ανατολίτικα αυτά ακούσματα, σου δημιουργούν συχνά την αίσθηση, ότι μεταφέρεσαι, εκτός της σύγχρονης Ελλάδας.

Κυρίως όταν σου θυμίζουν, έντονα τους ήχους, από χώρες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, αλλά και της γειτονικής Τουρκίας.

Με την υψηλόφωνη, αυτή βαριά, και βαθιά, τραγουδιστική απόδοση, που επί μακρόν σε ένταση και ποικιλία, των ήχων και των λέξεων, μπορούν και προσδίδουν, έτσι ένα ανατολίτικο πάθος, απροσμέτρητης αισθητικότητας, μαζί με την επανάληψη του Τούρκικου επιφωνήματος αμάν, ενώνονται μέσα σου κάποια ερωτήματα, τα οποία σου θυμίζουν την Τουρκική επιρροή και τον πολιτισμό τους, μέσα σε μια χώρα, που η κοινή συμβίωση με τους Τούρκους πολίτες σε κάνει να πιστέψεις, ότι είσαι μέρος του πολιτισμού τους.

Και ενώ, οι εικόνες αυτές στις Ελληνικές παραλίες, φαίνονται, σαν να είναι οι τελευταίες, του καλοκαιριού, μπορείς εύκολα να συνδυάσεις τον Τουρισμό, με την δυναμική που αναπτύσσει, μέσα από την μεγάλη επήρεια, στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, αλλά και στον τρόπο που αλληλεπιδρά με τις τοπικές κοινωνίες, καθώς και με την αύξηση των μεταναστευτικών ροών.

Έτσι καθώς οι εικόνες αυτές γίνονται, μέρος της αλλοίωσης της καθημερινότητας των Ελλήνων πολιτών, σε άλλες ηπειρωτικές περιοχές της χώρας, η ταυτότητα του Έθνους χάνεται, ακόμα και με την προκλητική παρέλαση, εποχούμενων γκρίζων λύκων, με εμβατήρια στους δρόμους της Κομοτηνής, μαζί με Τουρκικές σημαίες.

Κοντά σε αυτές τις μονωδίες και η διάδοση τους, στις παραλίες, ο τούρκικος τρόπος ζωής, με τους ναργιλέδες, εισβάλλουν αργά, αλλά και σταθερά, στις σύγχρονες καφετέριες και στα παλιά καφενεία.