Στροφές του Αυγούστου …….

Του Χρήστου Νιάρου

Μελβούρνη 2026

Σε μια σελίδα ημερολογίου, σε μία φλούδα ανάμνησης, σε ένα κύμα υψηλών θερμοκρασιών οι συντεταγμένες, τα συντακτικά και τα σύνορα του Αυγούστου εκπέμπουν το χαίρε τους.

Ένα ταξίδι νοερό και νοητό, με τις Περσίδες στον ουρανό, με το ολόλαμπρο φεγγάρι, με τα σταφύλια έτοιμα, με τη μεγάλη γιορτή στα μισά του μήνα, με τα τζιτζίκια να δίνουν συναυλίες στις αυλές, ο Αύγουστος σαν αναδυόμενη Αφροδίτη στο βότσαλο από τα κύματα των θαλασσών μα και σαν κουκούτσι στο στόμα από ώριμα φρούτα σκάει στα νυχθημερα των παρόντων απόντων συνταξιδευτών του και ως πρόκληση και πρόσκληση που για ένα ακόμη ταξίδι τους τούς δίνει μια άλλη διάσταση ζωής.

Οι πλαστικές καρέκλες, τα γιασεμιά, οι βασιλικοί, τα ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις μα και από φωνές πολλών αλφαβήτων, ταξιδευτών επισκεπτών από τα πέρατα του κόσμου συμπληρώνουν το τοπίο, το σύμπαν του.

Είναι και ακούγεται περίεργο να δοθεί μια πλήρης εικόνα στον Αύγουστο μήνα με τη συννεφιά, από την εδώ γειτονιά του κόσμου.

«Κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε και η βρόχα έπεφτε στρέιτ θρου».

Η ζαμπετική λαλιά και πενιά φτιάχνει και άλλες εικόνες και αποσπάσματα πόθων και παθών του.

Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η ποίηση από του Αυγούστου τα χρώματα, τα σχήματα, τις πλατείες, τις γλάστρες, τα τιτιβίσματα, μα και για τον Αύγουστο της νοσταλγίας που από τις πολλές και ποικίλες διαδρομές φωτός και γεύσης του θα δίνει εις τους αιώνας μόνιμη έμπνευση, αφορμή, σκίρτημα, ταξίδι για όλες και όλους τους παρόντες απόντες συνταξιδευτές και συνοδοιπόρους ζωής.

Εποχιακά και μοναδικά και μόνιμα είναι αυτές οι στροφές, η δίνη και η άμπωτη των κυμάτων τούτων. Είναι σαν τα βιβλία της παραλίας που γεμίζουν άμμο οι σελίδες του, είναι σαν κινητό απενεργοποιημένο ή και χωρίς σήμα ή και σαν αποδημία που πάντα επιστρέφει τέτοια εποχή στο χώμα, στην ανάσα, στον ουρανό ενός Αυγούστου που δεν ξεχάστηκε, που δεν χάθηκε στη δίνη των αποστάσεων και των χρόνων.

Ας αφήσουμε τον νομπελίστα μας Οδ. Ελύτη και από τη συλλογή «Τα ρω του έρωτα», να μας ταξιδέψει, να ανοίξουμε πανιά μνήμης και ενσυναίσθησης αφού ως παρόντες απόντες του Αυγούστου και τη γραφή και τους μονόλογους τούς έχουμε ανάγκη για της ψυχής τον παρακάτω, για του μυαλού το παραπέρα μας.

Ίσως και να χρωστάμε ή να μας χρωστάνε κάποιο Αύγουστο όπως ηχεί στα αυτιά η φωνή του Μητροπάνου και το ανάλογο εμβληματικό του τραγούδι.

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά

Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε

Πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε

Απ΄την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε

Κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν΄ανάψουμε

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά

Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά.

Προφανώς η στάχτη από τις φωτιές που συνεχώς ρημάζουν τοπία και ανθρώπους δυστυχώς δίνουν μια άλλη εικόνα για τον Αύγουστο. Και τον φετινό μα και το κάθε πέρσι και χειρότερα. Οι φωτοεικόνες με τις φλόγες ταξιδεύουν, τρέχουν στα πέρατα της οικουμένης πιο γρήγορα και από το φως. Ας βάλουμε μια άνω τελεία σε αυτή την καμμένη, άσχημη και οδυνηρή κατάσταση που η μυρουδιά μα και το αποτέλεσμα της προκαλεί τις ίδιες σκέψεις μα και τα ίδια γιατί.

Ως υπενθύμιση ταξιδιού, ξανανοίγω τα κιτάπια παράδοσης και κοντοστέκομαι και στις παροιμίες για τη χάρη του.

Έχουμε και λέμε:

«Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές το χρόνο.

Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι.

Θεός να φυλάει τα λιόδεντρα απ’ το νερό τ’ Αυγούστου.

Κάθε πράμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο.

Τ’ Αυγούστου και του Γεναριού τα δυο χρυσά φεγγάρια.»

Το κεφάλαιο παροιμιών δεν κλείνει ποτέ γρήγορα μα και τόσο εύκολα. Κουβαλάει κάποιες αλήθειες διαχρονικές, ενώνει εποχές και γενιές.

Ίσως όμως και οι καινούργιες εκδοχές, μαρτυρίες μα και οι γραφές τους που είναι σε άλλο χώρο και σε άλλο χρόνο πια, σε μια δίνη εικονικής πραγματικότητας ή και, φερέπειν, σε μια οθόνη μηνυμάτων ή και σε κανένα γκράφιτι σε κάποιο τοίχο, σε κάποιο δρόμο, σε μια πυλωτή, που εκτελούνται έργα μα και σε σταθμούς αναχώρησης μέσων μεταφοράς ή και σε κάποιο παγκάκι να έχουν και αυτές μια ιδιαίτερη σημασία. Ο καθείς και η καθεμιά στην δικιά του ιστορία, στο αφήγημα της σοφίας του εκπέμπει το δικό του σήμα, το δικό του κύμα.

Μπορεί όμως και σε κάποιο βότσαλο να ’ναι αποτυπωμένες ή και σε κάποιο παλιό τεφτέρι που σαν κίτρινο γράμμα στο συρτάρι όπως λέει και ένα άσμα και που αυτές τις ώρες της ραστώνης και του αναστοχασμού βγαίνουν στη φόρα οι μικρές και