AΝΗΣΥΧΩ !

Του Βαγγέλη Σακέλλιου

Δικηγόρου

«Είναι επικίνδυνο να έχεις δίκαιο,
όταν η εξουσία έχει άδικο!»
Voltaire

Τα κρούσματα παραείναι πολλά για να είναι τυχαία. Όλο και πυκνώνουν οι ενδείξεις μιας γενικευμένης αποσάρθρωσης, μιας υποχώρησης των θεσμών, μιας αισθητής ανασφάλειας του δικαίου. Όλο και πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι το «κράτος δικαίου» στην Ελλάδα από αυτονόητη κατάκτηση γίνεται , πλέον, ερωτηματικό και ζητούμενο, υποχωρεί διαρκώς και συρρικνώνεται.

Οι ενδείξεις, ωστόσο, είναι ενδείξεις, αποχρώσες ή μη. Γιαυτό ας δούμε τις «αποδείξεις», έστω και στην ατελή μορφή μιας πρωτόδικης (καταδικαστικής) απόφασης.

Σταχυολογώ εν τάχει :

Περίπτωση πρώτη : Πριν ένα περίπου μήνα το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών αποδεχόμενο αντίστοιχη εισαγγελική πρόταση έκρινε ένοχη την πρώην Ευρωβουλευτή και Βουλευτή της ΝΔ Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου «για παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου και χρήση αυτού» ως και «για παραβίαση προσωπικών δεδομένων».

Μαζί της καταδικάστηκε ο πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικού Μ.Σ. , για τα ίδια αδικήματα, ενώ τα κομματικά στελέχη της ΝΔ, ο γραμματέας Αυτοδιοίκησης Μ.Κ. και ο γραμματέας Απόδημων Ν.Θ. καταδικάστηκαν «για παραβίαση προσωπικών δεδομένων».

Στην παρούσα περίπτωση δεν έχουν νόημα, πιστεύω , οι ποινές που επιβλήθηκαν.

Απεναντίας νόημα και (π)αξία έχουν αυτές καθαυτές οι παραβατικές πράξεις, οι οποίες και επέφεραν τις πρωτόδικες ποινές.

Πρόκειται για μαζική «διαρροή προσωπικών δεδομένων 25.500 αποδήμων», δηλαδή για ευαίσθητα στοιχεία/προσωπικά δεδομένα που οι απόδημοι πολίτες εμπιστεύτηκαν στο κράτος προκειμένου να ασκήσουν το δικαίωμα του «εκλέγειν» στις τελευταίες ευρωεκλογές με επιστολική ψήφο.

Τα στοιχεία αυτά, αυστηρά προσωποποιημένα, αναζητήθηκαν και συγκεντρώθηκαν ώστε να διασφαλιστεί σύννομα η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των απόδημων, πρώτο βήμα για την βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό της εκλογικής νομοθεσίας.

Κι αντί τα στοιχεία αυτά αποτελέσουν τον θεσμικό βατήρα για τον επιπλέον εκδημοκρατισμό του εκλογικού δικαιώματος αποτέλεσαν ιδιοτελές, αντιθεσμικό, παράνομο και αξιόποινο «προνόμιο» στα χέρια όσων έτρεφαν «προσδοκία δικαιώματος» από την παράνομη χρήση τους. Προβεβλημένη ευρωβουλευτής της ΝΔ , και εκ νέου υποψήφια, ο γραμματέας του Υπουργείου που εγγυάται το αδιάβλητο των εκλογών καθώς και δύο πρόθυμα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος που επέδειξαν υπέρμετρο κομματικό ζήλο.

Το σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης, όπως καταγράφηκε εκτενώς στα ΜΜΕ, είναι χαρακτηριστικά αποκαλυπτικό για τους παραβάτες των αξιόποινων πράξεων, την μέθοδο και τον τρόπο παράνομης απόκτησης και χρήσης αυτού που ονομάζουμε και προσλαμβάνουμε ως «υπηρεσιακό απόρρητο».

Ωστόσο ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η πολιτική ανάγνωση αυτής της πρωτόδικης απόφασης αφού μέσα από τις συμπεριφορές όσων κρίθηκαν ένοχοι πρωτοδίκως αναδεικνύεται, σε όλο το μέγεθος της, η Ελληνική παθογένεια στις διαχρονικές εκδοχές της.

Μιλάμε για εκείνη την παθογένεια που θεωρεί «λάφυρο το κράτος» και αυτονόητα χειραγωγούμενους τους «αρμούς της εξουσίας».

Μιλάμε , για την παθογένεια που «οπλίζει» με μια ακατανόητη «ασυλία» όσους ασελγούν προς τους θεσμούς επικαλούμενοι μια διακριτή «ιδιότητα» ή ένα μικρομέγαλο κομματικό οίστρο. Μιλάμε για εκείνη την παθογένεια που στην κομματική αργκό η «ιδιοκτησιακή αντίληψη» είναι συνώνυμη με τις μικρές ή μεγάλες εξουσιαστικές δομές του Κράτους.

Το πλέον, όμως, ανησυχητικό δεν είναι το παράνομο της πράξης, η ποινική απαξία της, οι ιδιότητες των πρωτοδίκως ενόχων. Το πιο ανησυχητικό κρύβεται στις, μετά την καταδικαστική απόφαση, αυτάρεσκες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου και την δημόσια στήριξη του σε όσους από το κόμμα του κρίθηκαν ένοχοι σε βάρος δημόσιων εννόμων αγαθών.

Αυτό με ανησυχεί. Πολύ με ανησυχεί.

Περίπτωση δεύτερη : Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, πριν ένα περίπου μήνα, καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών και οκτώ μηνών δύο πρώην υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή τον πρώην πρόεδρο του Δημήτρη Μελά και την πρώην διευθύντρια Α.Ρ. Αμφότεροι κρίθηκαν ένοχοι για «υπόθαλψη εγκληματία» και για «παράβαση καθήκοντος» και η ποινή τους ανεστάλη έως εκδικάσεως της έφεσης τους.

Ταυτόχρονα, με την ίδια καταδικαστική απόφαση, το Δικαστήριο παρέπεμψε, τους ήδη ενόχους, ως κατηγορούμενους πλέον στο αρμόδιο Εφετείο Κακουργημάτων για το αδίκημα της «υπεξαγωγής εγγράφου» ενώ μετά από Εισαγγελική πρόταση τα πρακτικά της δίκης διαβιβάστηκαν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προκειμένου να αξιολογηθεί και κριθεί εάν τελέστηκαν αδικήματα, που αφορούν κατασπατάληση ευρωπαϊκών κονδυλίων , από υπεύθυνους ΚΥΔ, από στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ ή, ενδεχομένως, την πολιτική ηγεσία του οικείου Υπουργείου.

Οι καταδικασθέντες κρίθηκαν ένοχοι γιατί «δεν τέλεσαν τις πράξεις που όφειλαν να τελέσουν εκ της θέσεως τους στον Οργανισμό» και οι οποίες σχετίζονταν με τον εκ μέρους τους χειρισμό της Έκθεσης της Π. Τυχεροπούλου που εντόπιζε κραυγαλέες παρατυπίες σε δηλώσεις 99 συγκεκριμένων ΑΦΜ «γαλάζιων» παραγωγών το 2020.

Να θυμίσω, παρεμπιπτόντως, ότι ο πρωτοδίκως καταδικασθείς, για την διαχείριση του ΟΠΕΚΕΠΕ, Δ. Μελάς είναι προβεβλημένο στέλεχος της ΝΔ στον αγροτικό τομέα και υποψήφιος ευρωβουλευτής της.

Οι πράξει για τις οποίες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε πρώτο βαθμό είναι πράξεις μέγιστης ποινικής απαξίας όσον αφορά δημόσιους και κρατικούς λειτουργούς οι οποίοι, ως εκ της θέσεως τους, (πρέπει να) κήδονται του δημοσίου συμφέροντος.

Αυτό με ανησυχεί. Πολύ με ανησυχεί.

Περισσότερο, ωστόσο, ανησυχώ για κάτι άλλο, για ένα γενικευμένο αίσθημα ατιμωρησίας που επικρατεί και για μια, εκτεταμένης μορφής, διαφθορά που διαλύει τον κοινωνικό ιστό συνοχής μιας δημοκρατικής ευνομούμενης Πολιτείας μέσα από πολιτικά ανήθικες πελατειακές σχέσεις.

Γιατί δίπλα σαυτές τις «επώνυμες» πρωτόδικες καταδίκες βλέπουμε, στην μεγάλη εικόνα, πολλές και μικρές ειδήσεις που επιβεβαιώνουν την παθογένεια και τον εξαιρετισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Μιλάω γιαυτές τις, πρωτόδικες ή τελεσίδικες, καταδίκες «ανώνυμων» αγροτών και παραγωγών που «έχοντας μπάρμπα στην Κορώνη» λεηλάτησαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια ενίσχυσης με την προφανή συμμετοχή ή ανοχή κάποιων αξιωματούχων.

Τα παραδείγματα είναι τυχαία, αλλά πολλά : Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης (υπόθεση Γιαννιτσών), Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (υπόθεση Κρήτης), Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αγρινίου (υπόθεση Κυθήρων), Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (υπόθεση Φθιώτιδας), κ.λ.π., κ.λ.π..

Είναι άσκοπο και άχαρο βέβαια ένα ανούσιο «κυνήγι μαγισσών». Όμως είναι χρήσιμη μια ματιά στην μεγάλη εικόνα. Την εικόνα δηλαδή που (πρέπει να ) ομνύει στο Κράτος Δικαίου αλλά πάντα θα σκοντάφτει στα (και θεσμικά) απόνερα των υποκλοπών, της απρόκλητης παραβίασης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών, της εργαλειοποίησης έως εξαχρειώσεως του ΟΠΕΚΕΠΕ, της νοσηρής ιδιοκτησιακής αντίληψης για το Κράτος.

Ανησυχώ. Ανησυχώ πολύ.