Από απόσταση πια, τα κύματα...
Του Χρήστου Νιάρου
Μελβούρνη 2026
Δεν μπορώ να αλλάξω τη ροή, το αφήγημα της γλυκιάς εποχής του χρόνου μα και την όποια ανάμνηση των μεγάλων και μικρών νυχτοημερών, δευτερολέπτων του καλοκαιριού, της χαλαρότητας, του μεσογειακού φωτός μα και των όποιων κυμάτων του.
Οι διαδρομές, οι σταγόνες και οι στροφές του που φτάνουν και ξανάρχονται σε ακαριαίο χρόνο μέχρι και στο κάθε εδώ λιμάνι, στην εδώ γειτονιά και πόρτα του σύμπαντος είναι το κάτι άλλο.
Σε εποχές που για να βρεθούν οι παρόντες-απόντες του σύμπαντος τούτου για μια βουτιά επικοινωνίας, για μια στιγμή λέξεων και όχι μόνο —οι γνωρίμες δηλαδή ανάγκες για επαφές πολλαπλών τύπων— καθώς πρέπει να ανταλλάξουν πρώτα μεταξύ τους μηνύματα και μηνύματα στου καλοκαιριού τα καλέσματα και προσκλητήρια στην κυριολεξία ζούνε, βρίσκονται… στο ίδιο μήκος κύματος.
Αφού στα κύματα, στο φως του καλοκαιριού αλλάζουν τα δεδομένα ή και τα ζητούμενα των επαφών τους ζούνε διαφορετικά την επικοινωνία, την κατάθεση ψυχής τους ή και τις όποιες τους απόψεις, τότε κάτι λειτουργεί αλλιώς στα γρανάζια, στους ιδρώτες αυτής της εποχής.
Έτσι λοιπόν στήνονται σκηνικά, αστράφτουν αλλιώς οι τροχιές των χρόνων τους. Και τα κύματα συνοδοιπορούν σε αυτό τους το νταραβέρι.
Μπαινοβγαίνουν, χορεύουν, ηρεμούν και σε ή και με πρόσωπα γνώριμα και άγνωστα, με τις λαλιές, τις αλφάβητους πολλών ταχυτήτων και των τονισμών τους μα και με συναντήσεις τυχαίες, με ηλιοβασιλέματα μα και επιγεύσεις από φρούτα και από τις κάθε λογής συνταγές της εποχής καθώς δίνουν και δείχνουν χαρακτήρα ή και την πιο γλυκιά «παράγραφο» ζωής τους.
Όλα γλυκομπερδεύονται, τοπία, λεωφορεία, καράβια, βήματα, πάθη, παρόντες και απόντες που ποτέ ίσως να μην αποχαιρετιούνται, να μην χάνονται στο διάβα του χρόνου μα και στην όποια απόσταση ενός καλού… υπόλοιπου.
Προφανώς οι προσδοκίες, οι επιθυμίες τους οι αξημέρωτες μα και οι ματιές τους καθώς δεν αποτυπώνονται πλήρως σε κάποια σελίδα, δεν ηχογραφούνται σε κάποιο μαγνητόφωνο ή και στο σκληρό δίσκο του μυαλού και της ψυχής καθώς έχουν δρόμους και άλλους να διαβούν είναι και αυτό δείγμα μιας καλής επικοινωνίας. Χωρίς κλειδιά και αντικλειδιά… αφφήνονται στο κύμα των συγκερασμών.
Οι δε χαρές, τα χρώματα και οι δυσκολίες της ρουτίνας και της καθημερινότητας υπήρχαν και θα υπάρχουν στη ζωή τη ριμάδα. Και αυτά τα λεγόμενά τους μπαινοβγαίνουν στις μεταξύ τους συνομιλίες και στις σιωπές τους. Μα τα κύματα του καλοκαιριού, είτε σε βουνό, είτε σε παραλίες και αυλές καθώς θα δίνουν και μια άλλη διάσταση στου χρόνου τους τα γυρίσματα αναδεικνύονται αποκούμπι, καλό διάλειμμα στην πορεία του ταξιδιού τους.
Όλα αυτά δε προσφέρουν, κάνουν και τις όποιες μεταξύ τους αποστάσεις των απόντων-παρόντων υποστάσεις με εικόνα, λόγο, ουρανό. Το παιχνίδι των κυμάτων ακόμη και κάτω από το φεγγάρι του Σεπτέμβρη, της συγκομιδής προφανώς δεν έχει κάποιο σφύριγμα, κάποιο τέλος.
Ίσως και να κρύβουν μια παράταση χρόνου, μια άλλη πνοή αιωνιότητας μα και παροδικότητας που καθώς μοιράζουν απλόχερα στον αέρα υποσχέσεις του τύπου… θα τα ξαναπούμε του χρόνου.
Ίσως και να δίνουν στους απόντες-παρόντες νόημα μοναδικό με εμπειρίες μα και νοσταλγία αλώβητη —φως φανάρι δηλαδή μα και πανηγυριώτικη και αρκετά ταξιδιάρικη— αφού και οι όποιες αποστάσεις, χιλιόμετρα, εποχές μα και ματιές τους που δεν χαθήκανε στα κύματα των πόλεων, στη λήθη και στη μοναξιά αποκτούν διάσταση και είναι παρα μα πάρα πολύ κοντά. Σε απόσταση διπλανής πόρτας κύματα και κύματα πολλαπλών τύπων χαμηλών και υψηλών τόνων μα και φώτος υπάρχουν μα και θα επιμένουν να υπάρχουν.
Και ως αναχώρηση μα και ως επιστροφή. Και ως όνειρα μα και ως χειροπιαστή πραγματικότητα. Και ως αποδημία μα και ως παλίρροια και άμπωτη πολλαπλών συγκινήσεων. Εν κινήσει τα κύματα ετούτα, ακόμη και πάνε σημειωτόν τα βήματα, οι πνοές και το πέταγμά τους…