Εκκλησιαστική πολιτική στην ολομέλεια της Βουλής

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Οι πατέρες της Εκκλησίας συμφωνούν ότι υπάρχει σχέση ανθρώπου και Θεού, αλλά όχι σχέση θρησκευτικών ηγετών και πολιτικής.

Η θέση αυτή αποτελεί μια διακριτή στάση η οποία πρέπει να υποστηρίζεται από θεολογικές και κοινωνικές προσεγγίσεις, αλλά και με διαφορετικούς ρόλους, στους οποίους υπάρχει διαχωρισμός της πίστης με την πολιτική και διαφορετικές αλληλεπιδράσεις, με την ανάμειξη των πολιτειακών και Εκκλησιαστικών θεσμών.

Σε καμία περίπτωση ο εκσυγχρονισμός των κοινωνικών θεσμών δεν πρέπει να συγχέεται με τους διακριτούς εκείνους ρόλους, στους οποίους οι διαφορετικές προσεγγίσεις και η υιοθέτηση ενός άλλου τρόπου σκέψης, δεν πρέπει να εμπλέκονται στην καθημερινή πολιτική πρακτική, αλλά και με την ίδια την προβολή των Θρησκευτικών ηγετών, μέσα στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Μπορεί αυτή η προβολή για πολλούς να αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο με πολλαπλές προεκτάσεις, αλλά και με την ανάδειξη διαφορετικών προτύπων που μπορούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, αλλά και την σύγχρονη κοινωνία, ωστόσο η μεγαλύτερη πρόκληση παραμένει στο ότι η Εκκλησία διαμορφώνει την δική της ταυτότητα, μέσα από την προστασία της πνευματικότητας, αφήνοντας την σχέση με το Θείο ως ένα προσωπικό βίωμα των πιστών, ανεξάρτητη από την διαχείριση της εξουσίας και την ανάδειξη του ρόλου των θρησκευτικών ηγετών.

Βέβαια τα χαρακτηριστικά εκείνα της ομιλίας του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Ελληνικό κοινοβούλιο, απηχούν και εκφράζουν το πνεύμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ωστόσο ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός δεν σχετίζεται με την πολιτική, ενώ πολλές φορές οι πιστοί διαφωνούν με τις πολιτικές τοποθετήσεις των θρησκευτικών ηγετών, θεωρώντας ότι οι τελευταίοι, δεν εκφράζουν το πνεύμα της διδασκαλίας και της πραγματικής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό.

Έτσι για να το θέσουμε και με πιο διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις, σήμερα που η πολιτικο-θρησκευτική κατανόηση της ζωής, έγινε πολιτική ή θρησκευτική και όχι και τα δυο μαζί, μας φέρνουν πιο κοντά στους προβληματισμούς εκείνους, ως προς την σχέση του κράτους με την Εκκλησία, αλλά και με τους θρησκευτικούς ηγέτες, οι οποίοι ξετυλίγουν το κουβάρι της πολιτικοποιημένης ιερότητας στην σύγχρονη εποχή.

Με κύριους εκφραστές της πολιτικής και της Εκκλησιαστικής ζωής, οι Έλληνες Χριστιανοί προτιμούν τον διαχωρισμό της πολιτικής από την Θρησκεία, την ίδια ώρα που η παρουσία των Θρησκευτικών ηγετών στην πολιτική εξακολουθεί να είναι αισθητή και συχνά αντικείμενο συζήτησης, με τους θρησκευτικούς ηγέτες να παίζουν ένα διαφορετικό ρόλο στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.

Εκτός από όλα αυτά, οι Έλληνες Χριστιανοί πιστεύουν, ότι ανάμεσα σε αυτές τις αλληλεπιδράσεις της πολιτικής με τους θρησκευτικούς ηγέτες, ακόμα περιλαμβάνονται οι τάσεις, οι προκλήσεις, οι θεσμικές εκείνες αλλαγές με τις οποίες για δεύτερη φορά πραγματοποιείται ομιλία, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο Ελληνικό κοινοβούλιο.