Όροι και Συμφωνίες

Γράφει ο  Νίκος Σόκολος

Μια κρύπτη της ιστορίας, της Μονής Σινά, φανερώνει τα ιερά γεγονότα του Χριστιανισμού, τις επιδρομές των αραβικών φυλών, τις ιδιαιτερότητες ενός παλαιοχριστιανικού μνημείου, που διατηρεί μεγάλο αριθμό κειμηλίων, καθώς και τα περισσότερα ακίνητα της Μονής, τα οποία αποτελούν αντικείμενο νομικών διαπραγματεύσεων και συζητήσεων για το ειδικό καθεστώς κυριότητας μεταξύ των μοναχών και των αιγυπτιακών αρχών.

Και αυτό επειδή γίνεται λόγος για μια ιδιότυπη και «διπλή κυριότητα», στα πλαίσια της οποίας εκκλησιαστικές και διπλωματικές πηγές στην Αθήνα υποστηρίζουν ότι η μορφή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής είναι συγχρόνως το «αγκάθι» και το «κλειδί» στις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις που γίνονται.

Μόνο που στην περίπτωση αυτή γίνονται σχέδια, υπολογισμοί, διαπραγματεύσεις, συμφωνίες και μάλιστα διάφορα σενάρια της κυριότητας ως επικαρπίας, υπό όρους για τη μοναστική αδελφότητα, που δεν θα επιτρέπει μεταβιβάσεις ή πωλήσεις ή αλλαγές χρήσης, διατηρώντας για την Αίγυπτο το δικαίωμα της «ψιλής κυριότητας».

Χωρίς βέβαια να λαμβάνονται υπόψη ότι πάντα υπάρχουν διάφορες θέσεις και αντιδράσεις, πάντα υπάρχουν συμφέροντα και επιδιώξεις, πάντα υπάρχει ένα ιστορικό διαμάχης, αλλά και δύο αντιμαχόμενες πλευρές, που από τη μια πλευρά η σιναϊτικη αδελφότητα επιθυμεί την ιστορική κυριότητα και το καθεστώς της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά έπειτα από αποφάσεις που αμφισβήτησαν τα ιδιοκτησιακά καθεστώτα στα ακίνητά της.

Την ίδια ώρα που η σιναίτικη αδελφότητα προσέφυγε νομικά για την ανατροπή αυτών των μέτρων, μια και η μοναστική κοινότητα υπογραμμίζει την ιστορική παρουσία δεκαπέντε και πλέον αιώνων, αλλά και τη σημασία των τίτλων, ενώ προηγούμενες αποφάσεις αιγυπτιακών δικαστηρίων απέδωσαν την κυριότητα των εκτάσεων στο αιγυπτιακό δημόσιο.

Βέβαια η προσκόλληση αυτή στη σωστή διαχείριση των υλικών αγαθών, στα έσοδα των οποίων ζει και λειτουργεί το μοναστήρι αιώνες τώρα, οι προσφυγές επί της αποφάσεως του εφετείου της Ισμαηλίας, οι σύνθετοι συμβιβασμοί, αλλά και οι συνέπειες της απληστίας, θεωρείται όχι μόνο πνευματικό εμπόδιο, αλλά και η υπερβολική αγάπη και η εξάρτηση από αυτά απομακρύνουν την αγάπη προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο.

Ιδιαίτερα όταν ο ίδιος ο Χριστός μίλησε για την ακτημοσύνη ως βασική προϋπόθεση για την πνευματική ελευθερία, αλλά και για την απελευθέρωση του ανθρώπου από το άγχος της καθημερινότητας και την πλεονεξία.

Μάλλον θεωρείται θεμέλιος λίθος του μοναχισμού, αλλά και προτροπή να στραφεί ο άνθρωπος στην κοινωνία με τον Θεό, θέτοντας μια νέα θεολογική προβληματική, η οποία μπορεί και αναπτύσσεται με τον υπαρξιακό προορισμό του ανθρώπου.

Στην απόλυτη ησυχία της ερήμου, οι ιδιαίτερες συνθήκες του σιναϊτικού τόπου και του κλίματος επιδρούν με συγκεκριμένο τρόπο στα δομικά υλικά της Μονής του Σινά, αλλά και ο μεταφυσικός κόσμος, εκεί που οι «απόκοσμοι» ήχοι διαπερνούν τις σχισμές των ψηλών βουνών και δημιουργούν παράξενους ηχητικούς θορύβους, όπως σφυρίγματα, βουητά και απόηχους, που μοιάζουν με ανθρώπινες φωνές και με ενέργειες των φυσικών και των μεταφυσικών πραγμάτων.

Δίνουν τις εντολές για τη Θεοφάνεια, αλλά και για τη δεδομένη αυτή χρονική συγκυρία.